Қавлаи таъолӣ : ва ман анноси ман ишрӣ нафса алоиаҳ . . . Онҷо ки аноятаст пирӯзиро чаҳ ниҳоятаст , фазли худо наоне нест , ва бар феъли вай чун ва чарое несту маърифати ваии ҷуз ътоӣӣ нест , бӯи ҷаҳли қршӣу бӯи толиби ҳошимӣ дар оташ қатъият сӯхтанд ,у зарраи маърифат азишон дареғ доштанд ,у тлиъти он давлати бостқболи сҳибу балол ба рӯм ва ҳабаша фиристоданд ,у қуръони Маҷиди ҷилваи гоҳ эшон карданд ки ва ман анноси ман ишрӣ нафса абтғоءи маразоти аллоҳ . Ду қавмро ду ояти баҳам ёд карданд , якеро сӯхтаи оташ қатъият кард , якеро афрӯхтаи шамъи муҳаббат : он якеро гуфт : ва ман анноси ман иъҷбки қавлаи ин якеро гуфт ва ман анноси ман ишрӣ нафса , саранҷоми якеро гуфту лбӣси алмҳоди бади ҷойгоҳӣ ки ҷойгоҳ эшонаст , азоби оташу фурқати ҷовдон ! ва навохт ин якеро гуфту аллоҳи рؤФ болъбод меҳрбонаст бар бандагон , худои ҷаҳону ҷаҳонён . Оре бо давлат бозӣ нест ! ва навохт илоҳӣ маҷозӣ нест ! ва аз рأФту раҳмати аҳадят бар эшон онаст ки ғайрати иззати эшонро мутаворӣ дорад , дар ҳифзи хеши бдошту бнъти муҳаббат дар хилвату ҳўи мъкм ба пурвирд ,у қадари шариъати Мустафо эшон донистанд ,у ҳақи суннат эшон гузорданад ,у нисбати одам дар олами ҳқоӣқ боишон зинда шуд ,у мнҳҷи сидқ ба саботи қадами эшон маъмури гашт , дилҳо бзкри сайри эшон шоду хуррам , ва рӯй замини бчроғи илми эшон равшан : « асҳобии колнҷўми бأиҳми ақтдитми аҳтдитм » .

قوله تعالی: وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ الآیة... آنجا که عنایت است پیروزی را چه نهایت است، فضل خدا نهانی نیست، و بر فعل وی چون و چرایی نیست و معرفت وی جز عطائی نیست، بو جهل قرشی و بو طالب هاشمی در آتش قطعیت سوختند، و ذره معرفت ازیشان دریغ داشتند، و طلیعت آن دولت باستقبال صهیب و بلال به روم و حبشه فرستادند، و قرآن مجید جلوه‌گاه ایشان کردند که وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ. دو قوم را دو آیت بهم یاد کردند، یکی را سوخته آتش قطعیت کرد، یکی را افروخته شمع محبت: آن یکی را گفت: وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یُعْجِبُکَ قَوْلُهُ این یکی را گفت وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ، سرانجام یکی را گفت وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ بد جایگاهی که جایگاه ایشانست، عذاب آتش و فرقت جاودان! و نواخت این یکی را گفت وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ مهربانست بر بندگان، خدای جهان و جهانیان. آری با دولت بازی نیست! و نواخت الهی مجازی نیست! و از رأفت و رحمت احدیت بر ایشان آنست که غیرت عزت ایشان را متواری دارد، در حفظ خویش بداشت و بنعت محبت در خلوت وَ هُوَ مَعَکُمْ به پرورد، و قدر شریعت مصطفی ایشان دانستند، و حق سنت ایشان گزاردند، و نسبت آدم در عالم حقائق بایشان زنده شد،و منهج صدق به ثبات قدم ایشان معمور گشت، دلها بذکر سیر ایشان شاد و خرم، و روی زمین بچراغ علم ایشان روشن: «اصحابی کالنجوم بأیّهم اقتدیتم اهتدیتم».

Рӯзии Мустафо аз ҳуҷраи мубораки хеш берун омад , бар ҷамоатӣ азишон гузар кард , ҷавони мардонеро дид ҳамаи садафи асрори рубубият , ҳамаи мақбули шавоҳиди илоҳят , ҳамаи ансори набуввату рисолат . Ҳар якеро сӯзӣу ниёзӣ ! ҳар якеро дардӣу гудозӣ ! ҳар яке кони ҳасрат шуда ,у андӯҳи дайни бҷону дили бози гирифта , ва бо дарвешӣу бенавоӣ дар сохта , бзоҳри шӯридау бботни осӯда ! қаллодаи маишату неъмат аз ҳам бигусаста !у роз вале неъмати бадали эшон пайваста !

روزی مصطفی از حجره مبارک خویش بیرون آمد، بر جماعتی ازیشان گذر کرد، جوان مردانی را دید همه صدف اسرار ربوبیّت، همه مقبول شواهد الهیت، همه انصار نبوت و رسالت. هر یکی را سوزی و نیازی! هر یکی را دردی و گدازی! هر یکی کان حسرت شده، و اندوه دین بجان و دل باز گرفته، و با درویشی و بینوایی در ساخته، بظاهر شوریده و بباطن آسوده! قلاده معیشت و نعمت از هم بگسسته! و راز ولی نعمت بدل ایشان پیوسته!

Мустафо чун ҳоли эшон чунон дид , ва он ниёзу гудоз ва он розу ноз эшон дид , гуфт : абшрўо ё асҳоби алсФаҳ ! Фмни бқии мнкми алии алнъти алзии антми алайҳи алиўм , розёи бмои фӣа , ?фони ман руфақоеи явми алқимаҳ »

مصطفی چون حال ایشان چنان دید، و آن نیاز و گداز و آن راز و ناز ایشان دید، گفت: ابشروا یا اصحاب الصّفة! فمن بقی منکم علی النعت الذی انتم علیه الیوم، راضیا بما فیه، فان من رفقایی یوم القیمة»

Қавлаи таъолӣ : ҳилли инзрўни إлои أни иأтиҳми аллоҳи ин ояти ҷои нози ъорФонст ,у чароғи дили мўҳдонсту равшанои чашм синёнаст ,у хас дар дидаи мбтдъонст . Синеро ки роҳ меҷӯяд роҳаст , вайро меронад , бзмоми ҳақ , дар роҳи сидқ , дар сунани савоб , бар чароғи ҳудо ,у бадарғаи Мустафо , рӯй бнҷоти ниҳода , водии бўодии манзили бмнзл , то фурӯди орад ӯро дар мақъад сидқ ъанд млики муқтадир . Ва мбтдъ ки роҳи таслим гум кард , ва дар вҳдаҳ таъвил афтод , вайро бо ин ояти ошноӣ на , ки дар дили вай аз суннати ҳеҷ равшаноӣ на !у лои язиди алзолмини إлои хсоро . Хабар надорад он мискин ки таъвил май наад ва аз таслим май гурезад , ки дараки таслимро зомин худоаст ,у дараки таъвилро зомини раъй ҳар чаҳ аз таъвил ояд бар мост , ҳар чаҳ аз таслим ояд бар худост , таслим роҳӣаст осон , ба биҳишти наздик , манозили он ободон , таъвил роҳӣаст душвор , бзлолти наздик , манозили он вайрон , таъвил бар паии роӣӣ рафтанаст : ва бар паии рой рафтан шавамтар аз онк бар паии шак рафтан , таслим аз паии расӯл рафтанасту суннат ӯро нигоҳи доштан , ва ӯро дар он устувор гирифтан , зоҳири он пазируфтан ,у ботили баҳақи супурдан !

قوله تعالی: هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ یَأْتِیَهُمُ اللَّهُ این آیت جای ناز عارفانست، و چراغ دل موحدانست و روشنایی چشم سنیّان است، و خس در دیده مبتدعانست. سنّیی را که راه می‌جوید راه است، وی را می‌راند، بزمام حق، در راه صدق، در سنن صواب، بر چراغ هدی، و بدرقه مصطفی، روی بنجات نهاده، وادی بوادی منزل بمنزل، تا فرود آرد او را در مقعد صدق عند ملیک مقتدر. و مبتدع که راه تسلیم گم کرد، و در وهده تأویل افتاد، وی را با این آیت آشنایی نه، که در دل وی از سنّت هیچ روشنایی نه! وَ لا یَزِیدُ الظَّالِمِینَ إِلَّا خَساراً. خبر ندارد آن مسکین که تأویل می‌نهد و از تسلیم می‌گریزد، که درک تسلیم را ضامن خدا است، و درک تأویل را ضامن رأی هر چه از تأویل آید بر ماست، هر چه از تسلیم آید بر خداست، تسلیم راهیست آسان، به بهشت نزدیک، منازل آن آبادان، تأویل راهیست دشوار، بضلالت نزدیک، منازل آن ویران، تأویل بر پی رائی رفتن است: و بر پی رای رفتن شوم‌تر از آنک بر پی شک رفتن، تسلیم از پی رسول رفتن است و سنت او را نگاه داشتن، و او را در آن استوار گرفتن، ظاهر آن پذیرفتن، و باطل بحق سپردن!

Ман аз сухан расӯл гӯям ту зи раъй , охири сухани расӯл аз рои тавба ! бирав ! дар пай таслим бош ки саломат дар таслимаст ,у роҳи таслим беҳарос ва бимаст , фари аҳли суннати доне ҳар рӯз чаро бешаст ? ки чароғи таслими эшонро дар пешаст .

من از سخن رسول گویم تو ز رأی، آخر سخن رسول از رای توبه! برو! در پی تسلیم باش که سلامت در تسلیم است، و راه تسلیم بی هراس و بیم است، فرّ اهل سنت دانی هر روز چرا بیش است؟ که چراغ تسلیم ایشان را در پیش است.

Ҳар ки роҳ таслим гирифт аз худ барасту бмўлии пайваст . Он дайн ки Ҷабраил бон омаду Мустафо бо он хонд ,у қуръон бон омад ,у биҳишт бон ёфтанд ,у ноҷёни бони растанад , таслимаст ! он кор ки аллоҳ бидон розӣ ,у бандаи бони пирӯз , ва гетӣ бидон равшан , таслимаст ! роҳи таслим ! роҳи таслим ! зинҳор то Бамоне бар дайни қадим ! чун аллоҳи худро феъл зот гуфт нузулу ?утёни бърсоти рӯзи ҳашар , изҳори ҳайбату иззатроу нузули босмони дунё , ҳар шаби изҳори лутфу карамро бҷону дил қабул кун , зоҳири он пазируфтау шинохта , шинохтании тасдиқӣ ,у таслимии гардани ниҳода ,у гӯш фаро дошта ,у тӯҳмат бар хиради худ ниҳода ,у забону дил аз маънии он хомӯш дошта , ва аз дарёфт чигунагии он навмед шуда , ки хирадро фаро дарёфт он ба такаллуф роҳ нест , ва печиданро рӯй нест : Мустафо аз Ҷабраили ном ва нишон шунид , ва сухан шунид , бирав на печид ки ҳақиқату ғояту Киев дар ақл вай нагунҷед ончии чиҳил сол дар тӣа банӣ Исроил омад аз як печ омад ончӣ бар асҳоб сбт борид аз як ҳиялат борид , ончӣ Иблис дид аз як лҷоҷ дид , ончӣ балъам озмуд аз як қасд озмуд , тақсирро рӯй ҳаст ва печиданро рӯй нест , тақсир аз бечорагӣаст ва печидан аз шухӣ ! бечорагӣ сифат одамӣасту шухии нишони бегонагӣ !

هر که راه تسلیم گرفت از خود برست و بمولی پیوست. آن دین که جبرئیل بآن آمد و مصطفی با آن خواند، و قرآن بآن آمد، و بهشت بآن یافتند، و ناجیان بآن رستند، تسلیمست! آن کار که اللَّه بدان راضی، و بنده بآن پیروز، و گیتی بدان روشن، تسلیم است! راه تسلیم! راه تسلیم! زینهار تا بمانی بر دین قدیم! چون اللَّه خود را فعل ذات گفت نزول و اتیان بعرصات روز حشر، اظهار هیبت و عزت را و نزول بآسمان دنیا، هر شب اظهار لطف و کرم را بجان و دل قبول کن، ظاهر آن پذیرفته و شناخته، شناختنی تصدیقی، و تسلیمی گردن نهاده، و گوش فرا داشته، و تهمت بر خرد خود نهاده، و زبان و دل از معنی آن خاموش داشته، و از دریافت چگونگی آن نومید شده، که خرد را فرا دریافت آن به تکلف راه نیست، و پیچیدن را روی نیست: مصطفی از جبرئیل نام و نشان شنید، و سخن شنید، برو نه پیچید که حقیقت و غایت و کیف در عقل وی نگنجید آنچه چهل سال در تیه بنی اسرائیل آمد از یک پیچ آمد آنچه بر اصحاب سبت بارید از یک حیلت بارید، آنچه ابلیس دید از یک لجاج دید، آنچه بلعم آزمود از یک قصد آزمود، تقصیر را روی هست و پیچیدن را روی نیست، تقصیر از بیچارگیست و پیچیدن از شوخی! بیچارگی صفت آدمیست و شوخی نشان بیگانگی!

Қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу ?алау силам « ман аҳби суннатии Фқди аҳбнӣ , ва ман аҳбнии Фҳўи маъаии фии алҷнаҳ , ман тамассук бснтӣ ъанд фасоди умматии фалаи аҷри моӣаҳи шаҳид , ман тамассук бснтӣ ъанд ихтилофи умматии колқобзи алии алҷмр , ман рғби ани суннатии сарфати алмлоӣкаҳи виҷҳаи ани ҳавзӣ , ман рғби ани суннатии Флиси манӣ , ман холови суннатии Фқди куфр »

قال النبی صلّی اللَّه علیه و آله و سلم «من احب سنّتی فقد احبّنی، و من احبّنی فهو معی فی الجنة، من تمسک بسنتی عند فساد امتی فله اجر مائة شهید، من تمسک بسنتی عند اختلاف امتی کالقابض علی الجمر، من رغب عن سنتی صرفت الملائکة وجهه عن حوضی، من رغب عن سنتی فلیس منی، من خالف سنتی فقد کفر»

Ва қол ъ « иҷии ءи қавми имитўни алснаҳу идғлўни фии аддӣни феълии аўлӣки лаънаи аллоҳу лаънаи аллоънини ман алмлоӣкаҳу анноси аҷмъин

و قال ع «یجی‌ء قوم یمیتون السنة و یدغلون فی الدین فعلی اولئک لعنة اللَّه و لعنة اللاعنین من الملائکة و الناس اجمعین‌

Ва қоли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам : сетаи лънтҳму лънҳми аллоҳу кули набии муҷоб : алзоиди фии китоби аллоҳ ,у алмкзб бақадр аллоҳ ,у алмтслти болҷбрўт , изли бзлки ман аъзи аллоҳ ,у иъз ба ман азли аллоҳ ,у алмстҳли лҳрми аллоҳу алмстҳли ман итратии мо ҳарами аллоҳу алторки лснтӣ .

و قال صلّی اللَّه علیه و آله و سلم: ستة لعنتهم و لعنهم اللَّه و کلّ نبیّ مجاب: الزاید فی کتاب اللَّه، و المکذب بقدر اللَّه، و المتسلط بالجبروت، یذل بذلک من اعز اللَّه، و یعزّ به من اذل اللَّه، و المستحلّ لحرم اللَّه و المستحل من عترتی ما حرّم اللَّه و التارک لسنتی.

Қавла : сил банӣ إсроӣил кам отиноҳми ман ояи байнаи алоиаҳ . . . Чандон ки додем ва намудем эшонро азин нишонҳои равшан ! лухтии осори раҳмат , лухтии оёту ривоёти қудрат , лухтии бадоеъу ъҷоӣбу ҳикмат , лухтии длоӣлу Имороти набувват , локин чаҳ суд ки дидаи идроки эшон дар ҳиҷобаст !у султони бсоӣр дар банд ! « ва мо тғнии алоёту алнзри ани қавми лои иؤмнўн »

قوله: سَلْ بَنِی إِسْرائِیلَ کَمْ آتَیْناهُمْ مِنْ آیَةٍ بَیِّنَةٍ الآیة... چندان که دادیم و نمودیم ایشان را ازین نشانهای روشن! لختی آثار رحمت، لختی آیات و روایات قدرت، لختی بدایع و عجائب و حکمت، لختی دلائل و امارات نبوت، لکن چه سود که دیده ادراک ایشان در حجاب است! و سلطان بصائر در بند! «و ما تغنی الآیات و النذر عن قوم لا یؤمنون»

Агар хостии он банди мазаллат азишон бардоштӣ , то дар олами ҳқоӣқ равон шудандед локини лами ирди аллоҳи ани итҳри қлўбҳм » . Он сари ашқиёро гуфтанд : чаҳ хостӣ ки фармон на барадӣ ?у суҷуд на кардӣ ? гуфт : фармон дигарасту ниҳоди дигар , фармон бар ман буду ниҳод дар ман , ва ман тағйири ниҳодро дармонӣ надонам .

اگر خواستی آن بند مذلت ازیشان برداشتی، تا در عالم حقائق روان شدندید لکن لم یرد اللَّه ان یطهّر قلوبهم». آن سر اشقیا را گفتند: چه خواستی که فرمان نه بردی؟ و سجود نه کردی؟ گفت: فرمان دیگرست و نهاد دیگر، فرمان بر من بود و نهاد در من، و من تغییر نهاد را درمانی ندانم.

Зини ллзини кФрўои алҳёҳи алднёи алоиаҳ . . . Муштии бегонагони нохостагон беиллат ки дунё бар эшон оростанд ,у шайтон бар эшон гумоштанд , то баҳр носазоӣ пайвастанд вази роҳи вафо бар гаштанд , забони таън бар муъминон дароз карданд , ҳар соъати тези схрит дар дилу дида эшон заданд , ва эшон худ дар шуҳуди ҷалолу кашфи ҷамоли ҳақи чунон мустағриқ буданд ки пурвои захму таън эшон надоштанд , ва бо ҷавоби эшон на пардохтанд . Лои ҷурми рубубияти эшонро ниёбат дошт ва ҷавоб дод ки :у аллазӣнаи атқўои Фўқҳми явми алқёмаҳи алоиаҳ . . . Ин онаст ки Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам гуфт : « ман кони ллаҳи кони аллоҳи ?ла »

زُیِّنَ لِلَّذِینَ کَفَرُوا الْحَیاةُ الدُّنْیا الآیة... مشتی بیگانگان ناخواستگان بی علت که دنیا بر ایشان آراستند، و شیطان بر ایشان گماشتند، تا بهر ناسزای پیوستند وز راه وفا بر گشتند، زبان طعن بر مؤمنان دراز کردند، هر ساعت تیز سخریت در دل و دیده ایشان زدند، و ایشان خود در شهود جلال و کشف جمال حق چنان مستغرق بودند که پروای زخم و طعن ایشان نداشتند، و با جواب ایشان نه پرداختند. لا جرم ربوبیت ایشان را نیابت داشت و جواب داد که: وَ الَّذِینَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ الآیة... این آنست که مصطفی صلّی اللَّه علیه و آله و سلم گفت: «من کان للَّه کان اللَّه له»

Он гуҳ хабар дод ки астқоءи мнҳли эшон аз кадом машрабаст ? Фқоли таъолӣ :у аллоҳи ирзқи ман ишоءи бғири ҳисоб . . .

آن گه خبر داد که استقاء منهل ایشان از کدام مشرب است؟ فقال تعالی: وَ اللَّهُ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ...

Яке аз бузургон тариқат гуфт : ин ризқ беҳисоб на ризқ ашбоҳаст ,у ҳзўзи нафас , ки ҳар чанд бисёр буд охири сари бғоитии боз наад ,у ҳасри пазирад , бал ки он ризқ арвоҳаст ,у ғзоءи асрор , ки мؤмнонро бар давомаст , ва бо дрори эшонро равонаст , ва он ду чизаст : астғроқи дил аз зикри ҳақ ,у амтлоءи сар аз назари ҳақу злки фии ҳуққаами доими ғайри мунқатиъ ва манеҳ қавли бъзҳм : луи ҳуҷбати анҳу соъаҳи ламат

یکی از بزرگان طریقت گفت: این رزق بی حساب نه رزق اشباح است، و حظوظ نفس، که هر چند بسیار بود آخر سر بغایتی باز نهد، و حصر پذیرد، بل که آن رزق ارواح است، و غذاء اسرار، که مؤمنانرا بر دوام است، و با درار ایشان را روانست، و آن دو چیز است: استغراق دل از ذکر حق، و امتلاء سرّ از نظر حق و ذلک فی حقّهم دائم غیر منقطع و منه قول بعضهم: لو حجبت عنه ساعة لمت‌