Қавлаи таъолӣ :у алўолдоти зояндагони модарони ирзъни أўлодҳн шер диҳанд фарзандони худро ҳавлин комилин ду соли тамом , лмни أроди أни итми алрзоъаҳи он касро ки хоҳад ки шер додани фарзанд тамом кунаду алии алмўлўди ?ла ва барин падараст ки фарзанд ӯро зоданд рзқҳни рӯзии ин занон ки фарзанд зоданд ,у ксўтҳну ҷомаи эшон болмърўФи бонсоФ ва бар иқтисод , лои такаллуфи нафаси إлои вусъҳо бар на ниҳанд бФрмон бар ҳеҷ тани магари тавон он , лои тзори волидаи бўлдҳои мабодо ки ситез кунод ва бар фарзанди хеши газанди ороади ҳеҷ модар ,у лои мавлуди ?лаи бўлдаҳу мабодо ки ситез куноду газанди нмоёди ҳеҷ падари бтФли хеш ,у алии алўорс мисли злк ва бар қайиаст аз фармону ҳукм дар кори Тифли ҳамин ки бар падар ва модараст , Фإни أродои Фсолои пас агар хоҳанд аз шери боз кардани ани трози мнҳмо аз ҳомдостонии дил ҳар ду ,у тшоўру бози гуфтан ҳар ду бо якдигар , Флои ҷиноҳи ъалиҳумо баришон танагӣ нест дар доя гирифтану إни أрдтми أни тстрзъўои أўлодкм ва агар хоҳед ки доя гиред шер додани фарзандро Флои ҷиноҳи алайкум бар шумо танагӣ нест إзои слмтми мо отитми болмърўФ ки музди доя ки пазируфта будед шер доданро бспрдиди бонсоФу бчму атқўои аллоҳ ва ба парҳезед аз хашму азоби худоӣу аълмўои أни аллоҳи бмои тъмлўни басир ( 233 ) ва бидонед ки худоӣ бончаҳ мекунед биносту доно .

قوله تعالی: وَ الْوالِداتُ زایندگان مادران یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ شیر دهند فرزندان خود را حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ دو سال تمام، لِمَنْ أَرادَ أَنْ یُتِمَّ الرَّضاعَةَ آن کس را که خواهد که شیر دادن فرزند تمام کند وَ عَلَی الْمَوْلُودِ لَهُ و برین پدرست که فرزند او را زادند رِزْقُهُنَّ روزی این زنان که فرزند زادند، وَ کِسْوَتُهُنَّ و جامه ایشان بِالْمَعْرُوفِ بانصاف و بر اقتصاد، لا تُکَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها بر نه نهند بفرمان بر هیچ تن مگر توان آن، لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها مبادا که ستیز کناد و بر فرزند خویش گزند آراد هیچ مادر، وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ و مبادا که ستیز کناد و گزند نمایاد هیچ پدر بطفل خویش، وَ عَلَی الْوارِثِ مِثْلُ ذلِکَ و بر قیم است از فرمان و حکم در کار طفل همین که بر پدر و مادر است، فَإِنْ أَرادا فِصالًا پس اگر خواهند از شیر باز کردن عَنْ تَراضٍ مِنْهُما از هامداستانی دل هر دو، وَ تَشاوُرٍ و باز گفتن هر دو با یکدیگر، فَلا جُناحَ عَلَیْهِما بریشان تنگی نیست در دایه گرفتن وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَکُمْ و اگر خواهید که دایه گیرید شیر دادن فرزند را فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ بر شما تنگی نیست إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَیْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ که مزد دایه که پذیرفته بودید شیر دادن را بسپردید بانصاف و بچم وَ اتَّقُوا اللَّهَ و به پرهیزید از خشم و عذاب خدای وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (۲۳۳) و بدانید که خدای بآنچه میکنید بیناست و دانا.

Ва аллазӣнаи итўФўни мнкм ва эшон ки бимиранд аз шумоу изрўни أзўоҷо ва занон гузоранд итрбсни бأнФсҳн диранг кунанд ба тани хеши أрбъаҳи أшҳру ъшрои чаҳор моҳ ва даҳ рӯзи Фإзои блғни أҷлҳни пас чун бпоёни ъдт хеш расанд . Флои ҷиноҳ алайкум нест бар шумо танагии Фимои Фълни фии أнФсҳн дар ончӣ кунанд дар тани хеш аз шӯй кардани болмърўФи бадви гувоҳ ва валеу аллоҳи бмои тъмлўни хабир ( 234 )у худои бончаҳ шумо мекунед доност ва аз ниҳони огоҳ .

وَ الَّذِینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ و ایشان که بمیرند از شما وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً و زنان گذارند یَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ درنگ کنند به تن خویش أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً چهار ماه و ده روز فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ پس چون بپایان عدّت خویش رسند. فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ نیست بر شما تنگی فِیما فَعَلْنَ فِی أَنْفُسِهِنَّ در آنچه کنند در تن خویش از شوی کردن بِالْمَعْرُوفِ بدو گواه و ولیّ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ (۲۳۴) و خدای بآنچه شما میکنید داناست و از نهان آگاه.

Ва лои ҷиноҳи алайкум ва нест бар шумо танагии Фимои ързтм ба дар ончии бтъризи сухани сари бастаи гўӣид , ман хутбаи алнсоء аз хўостоиии занони أўи أкннтми фии أнФскм ё ниҳон дар дил медоред сголши хўостоӣиӣ , илми аллоҳи أнкм стзкрўнҳн медонад аллоҳ ки шумо боисту сголши хўостоиии занони мътдаҳ дар дил медоред ,у локини лои тўоъдўҳни сарои локини сухани кушодаи бзбон дар ъдти эшонро ваъдаи хўостоиии мдҳид , إлои أни тқўлўои қўлои мърўФои магар ки бгўӣид гуфтӣ некӯу сухании бчм ,у лои тъзмўои уқдаи алнкоҳ ва бо он зани сухани равшану ваъдаи дуруст бастани никоҳро ,у банди тазвиҷро магӯӣед , ва ваъда манеҳед , ҳатто иблғи алкитоби أҷлаҳ то он гуҳ ки бмдти он зан бикрон ояд ,у аълмўои أни аллоҳи иълми мо фии أнФскм ва бидонед ки аллоҳ медонад ончӣ дар дилҳои шумоаст , Фоҳзрўаҳ ҳазар кунед аз ӯ ва аз огоҳӣ ӯу аълмўои أни аллоҳи ғафури ҳалим ( 235 ) ва бидонед ки аллоҳи омрзгорсту бурдбор .

وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ و نیست بر شما تنگی فِیما عَرَّضْتُمْ بِهِ در آنچه بتعریض سخن سر بسته گوئید، مِنْ خِطْبَةِ النِّساءِ از خواستایی زنان أَوْ أَکْنَنْتُمْ فِی أَنْفُسِکُمْ یا نهان در دل میدارید سگالش خواستائیی، عَلِمَ اللَّهُ أَنَّکُمْ سَتَذْکُرُونَهُنَّ میداند اللَّه که شما بایست و سگالش خواستایی زنان معتدّه در دل میدارید، وَ لکِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا لکن سخن گشاده بزبان در عدت ایشان را وعده خواستایی مدهید، إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفاً مگر که بگوئید گفتی نیکو و سخنی بچم، وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّکاحِ و با آن زن سخن روشن و وعده درست بستن نکاح را، و بند تزویج را مگویید، و وعده منهید، حَتَّی یَبْلُغَ الْکِتابُ أَجَلَهُ تا آن گه که بمدّت آن زن بکران آید، وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ ما فِی أَنْفُسِکُمْ و بدانید که اللَّه میداند آنچه در دلهای شما است، فَاحْذَرُوهُ حذر کنید از او و از آگاهی او وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِیمٌ (۲۳۵) و بدانید که اللَّه آمرزگارست و بردبار.

Лои ҷиноҳи алайкуми إни тлқтм алнсоء нест бар шумо танагӣ агар занро талоқ диҳед мо лами тмсўҳн то он гуҳ ки эшонро нпосидаҳи бед , أўи тФрзўои лҳни фариза ё он занро ковин мсмӣу муқаддар бар хештан фариза накарда бед ,у мтъўҳн ва эшонро чизе диҳеду тиҳӣ гусел макунед , алии алмўсъи қадара бар марди тавонгари бондозаҳи тавон вайу алии алмқтри қадара ва бар марди дарвеши бондозаҳи тавон вай , мтоъои болмърўФи чизеи фарои дасти он зан , чизеи бчм ки аз он бардиҳанда зӯр наёяд , ва он занро аз он нанг ноед , ҳқои алии алмҳснин ( 236 ) инро сазоӣ ниҳодем бар некӯкорон .

لا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ نیست بر شما تنگی اگر زن را طلاق دهید ما لَمْ تَمَسُّوهُنَّ تا آن گه که ایشان را نپاسیده بید، أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَرِیضَةً یا آن زن را کاوین مسمّی و مقدّر بر خویشتن فریضه نکرده بید، وَ مَتِّعُوهُنَّ و ایشان را چیزی دهید و تهی گسیل مکنید، عَلَی الْمُوسِعِ قَدَرُهُ بر مرد توانگر باندازه توان وی وَ عَلَی الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ و بر مرد درویش باندازه توان وی، مَتاعاً بِالْمَعْرُوفِ چیزی فرا دست آن زن، چیزی بچم که از آن بر دهنده زور نیاید، و آن زن را از آن ننگ ناید، حَقًّا عَلَی الْمُحْسِنِینَ (۲۳۶) این را سزای نهادیم بر نیکوکاران.

Ва إни тлқтмўҳн ва агар он занро талоқ диҳед ман қабл أни тмсўҳни пеш аз он ки бони зан расида бошед ,у қади Фрзтми лҳни фариза ва он занро ковин номзад карда бошед ФнсФи мо Фрзтми воҷиб бар шумо нимӣаст аз он ковин ки номзад карда бошед , إлои أни иъФўни магар ки он зан ва вале ваии он нима фаро гузоранд ва бубахшанд , أўи иъФўои алзии бедаи уқдаи алнкоҳ ё ин шӯии боз гирифтани нимаи ковин фаро гузорад ва ковин бтмомӣ фаро диҳаду أни тъФўои أқрби ллтқўӣ ва агар фаро гузоред наздиктараст ба парҳезгорӣ ,у лои тнсўои алФзли бинкм ва фаромӯш макунед дар миёни хеши бФзлу некӯкорӣ рафтани إни аллоҳи бмои тъмлўни басир ( 237 ) ки худои бончаҳ шумо мекунед биноаст .

وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ و اگر آن زن را طلاق دهید مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ پیش از آن که بآن زن رسیده باشید، وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِیضَةً و آن زن را کاوین نامزد کرده باشید فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ واجب بر شما نیمی است از آن کاوین که نامزد کرده باشید، إِلَّا أَنْ یَعْفُونَ مگر که آن زن و ولی وی آن نیمه فرا گذارند و ببخشند، أَوْ یَعْفُوَا الَّذِی بِیَدِهِ عُقْدَةُ النِّکاحِ یا این شوی باز گرفتن نیمه کاوین فرا گذارد و کاوین بتمامی فرا دهد وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوی‌ و اگر فرا گذارید نزدیکتر است به پرهیزگاری، وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَیْنَکُمْ و فراموش مکنید در میان خویش بفضل و نیکوکاری رفتن إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (۲۳۷) که خدای بآنچه شما میکنید بینا است.