Қавлаи таъолӣ : ҳоФзўои алии алслўот бар устод кунед , ва гўшўон бошед бар ҳангоми намозҳо ҳама ,у алслоаҳи алўстӣу хосса бар намози миёнин ,у қўмўои ллаҳи қонтину худоиро бпоӣ истед , бФрмонбрдорӣу прстгорӣ . Фإн хуфтам агар тарсид аз душман , Фрҷолои أўи ркбонои пиёда намоз мекунед , ё савор дар равиш ва дар ҷанг , Фإзои أмнтм ва он гуҳ ки эмин шавед , Фозкрўои аллоҳ намоз кунед худоиро , комаи ълмкми ҳам чунон ки дар шумо омухти мо лами ткўнўои тълмўн ончӣ надонистед .
قوله تعالی: حافِظُوا عَلَی الصَّلَواتِ بر استاد کنید، و گوشوان باشید بر هنگام نمازها همه، وَ الصَّلاةِ الْوُسْطی و خاصه بر نماز میانین، وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِینَ و خدای را بپای ایستید، بفرمانبرداری و پرستگاری. فَإِنْ خِفْتُمْ اگر ترسید از دشمن، فَرِجالًا أَوْ رُکْباناً پیاده نماز میکنید، یا سوار در روش و در جنگ، فَإِذا أَمِنْتُمْ و آن گه که ایمن شوید، فَاذْکُرُوا اللَّهَ نماز کنید خدای را، کَما عَلَّمَکُمْ هم چنان که در شما آموخت ما لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ آنچه ندانستید.
Ва аллазӣнаи итўФўни мнкм ва эшон ки бимиранд аз шумоу изрўни أзўоҷо ва занон гузоранд , васӣаи лأзўоҷҳм васият кард аллоҳи занони эшонро , мтоъои إлӣ алҳўл дошт эшонро то сари як соли ғайри إхроҷ ки эшонро ҳеҷ аз он ъдт ва аз он ҷои ъдт берун наёранд , Фإни хрҷн чун сар сол бошад , ки берун оянд Флои ҷиноҳи алайкум бар шумо танагӣ ء нест ки авлиёъ эшонед фии мо Фълни фии أнФсҳн дар ончӣ эшон кунанд дар тани хеш , ман маърӯф аз заношӯйӣ бо ҳам сари хешу аллоҳи азизи ҳакиму худои тавоноӣ беҳамтоӣ доност .
وَ الَّذِینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ و ایشان که بمیرند از شما وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً و زنان گذارند، وَصِیَّةً لِأَزْواجِهِمْ وصیت کرد اللَّه زنان ایشان را، مَتاعاً إِلَی الْحَوْلِ داشت ایشان را تا سر یک سال غَیْرَ إِخْراجٍ که ایشان را هیچ از آن عدّت و از آن جای عدّت بیرون نیارند، فَإِنْ خَرَجْنَ چون سر سال باشد، که بیرون آیند فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ بر شما تنگیء نیست که اولیاء ایشانید فِی ما فَعَلْنَ فِی أَنْفُسِهِنَّ در آنچه ایشان کنند در تن خویش، مِنْ مَعْرُوفٍ از زناشویی با هم سر خویش وَ اللَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ و خدای توانای بی همتای داناست.
Ва ллмтлқоту занони даст боз дошта рости матоъи мтътии ҷуз аз ковин хуши муншии эшонро болмърўФи чизеи бчм ба инсоф на нафис ки ранҷ ояд аз он бар мард , на хасис ки нанг ояд занро аз он , ҳқои алӣ аламтқин сазост ки худои ниҳод бар парҳезгорон .
وَ لِلْمُطَلَّقاتِ و زنان دست باز داشته راست مَتاعٌ متعتی جز از کاوین خوش منشی ایشان را بِالْمَعْرُوفِ چیزی بچم به انصاف نه نفیس که رنج آید از آن بر مرد، نه خسیس که ننگ آید زن را از آن، حَقًّا عَلَی الْمُتَّقِینَ سزاست که خدای نهاد بر پرهیزگاران.
Кзлки чунин ҳни ибини аллоҳи лаками оётаи аллоҳ пайдо мекунад шуморо суханони хеш , лълкми тъқлўн то магар дарёбед .
کَذلِکَ چنین هن یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آیاتِهِ اللَّه پیدا میکند شما را سخنان خویش، لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ تا مگر دریابید.
أи ламтар إлии аллазӣнаи хрҷўои ман дёрҳм надонистаед қиссаи эшон ки аз сароҳои худ беруни рафтанд ва ҳам أлўФ ва эшон ҳазорон буданд фаровони ҳазар аламут бипарҳез аз тоъӯн , Фқоли ?лаами аллоҳи мўтўои аллоҳи эшонро гуфт ки бар ҷой бимиред сами أҳёҳми пас эшонро зинда кард إни аллоҳи лзўи фазли алии анноси аллоҳ бо некӯкорӣ ва бо навохтаст мардумонроу локини أксри анноси лои ишкрўн ( 242 ) локини бештари мардуми озодии ваии нмикннд ва чун сипоси дорони вайро намепарастанд .
أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ خَرَجُوا مِنْ دِیارِهِمْ ندانستهاید قصه ایشان که از سراهای خود بیرون رفتند وَ هُمْ أُلُوفٌ و ایشان هزاران بودند فراوان حَذَرَ الْمَوْتِ بپرهیز از طاعون، فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا اللَّه ایشان را گفت که بر جای بمیرید ثُمَّ أَحْیاهُمْ پس ایشان را زنده کرد إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَی النَّاسِ اللَّه با نیکوکاری و با نواخت است مردمان را وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَشْکُرُونَ (۲۴۲) لکن بیشتر مردم آزادی وی نمیکنند و چون سپاس داران وی را نمیپرستند.
Ва қотлўои фии сиблати аллоҳ куштан кунед бо душманони худоӣ аз баҳри худоӣ . Дар ошкоро кардани роҳи бхдоу аълмўои أни аллоҳи самиъи алӣам ва бидонед ки худоӣ шунавосту доно
وَ قاتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ کشتن کنید با دشمنان خدای از بهر خدای. در آشکارا کردن راه بخدا وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ و بدانید که خدای شنواست و دانا