Қавлаи таъолӣ :у қоли ?лаами нбиҳми пайғомбари эшон эшонро гуфт إни ояи малакаи нишони малик ӯ бар шумо أни иأтикм алтобўт онаст ки тобут ояд бшмо , фӣаи сакинаи ман рбкм дар он тобути сакина аз худованди шумо ,у бақияи ммои тарки оли Мӯсоу оли ҳорӯни чизе ки монда аз ончӣ аз оли Мӯсо ва аз оли ҳорӯн боз монад таҳаммулаи алмлоӣкаҳи Фриштгони онро бурдоранду оранд , إни фии злки лоиаҳи лакам дар он нишонеаст шуморо ки малики толут бозн худосту ризоу астФоء ӯ , إни кантами муъминин ( 248 ) агар грўидгонид , донед ки чунинаст .

قوله تعالی: وَ قالَ لَهُمْ نَبِیُّهُمْ پیغامبر ایشان ایشان را گفت إِنَّ آیَةَ مُلْکِهِ نشان ملک او بر شما أَنْ یَأْتِیَکُمُ التَّابُوتُ آنست که تابوت آید بشما، فِیهِ سَکِینَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ در آن تابوت سکینة از خداوند شما، وَ بَقِیَّةٌ مِمَّا تَرَکَ آلُ مُوسی‌ وَ آلُ هارُونَ چیزی که مانده از آنچه از آل موسی و از آل هارون باز ماند تَحْمِلُهُ الْمَلائِکَةُ فریشتگان آن را بردارند و آرند، إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً لَکُمْ در آن نشانیست شما را که ملک طالوت باذن خداست و رضا و اصطفاء او، إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ (۲۴۸) اگر گرویدگانید، دانید که چنین است.

Флмои фасли толути болҷнўд чун гусастаи гашти толуту сипоҳ аз шаҳр ва бҳомўн омаданд , қоли إни аллоҳи мбтликми бнҳр толут гуфт аллоҳи шуморо бихоҳад озмуд биҷӯе , Фмн шурб манеҳ Флиси манӣ ҳар ки аз он бёшомд на аз манаст ва ман лами итъмаҳи Фإнаҳи манӣ ва ҳар ки аз он начишад аз манаст إлои ман ағтрФи ғурфаи бедаи магари он кас ки бадасти худ як ғурфа бар кашад , Фшрбўо манеҳ чун бони ҷӯии расиданд аз он бёшомиднди إло қлило манеҳам магари андакӣ азишон , Флмои ҷоўзаҳи ҳў чун бар он ҷӯй бигузашт ӯу аллазӣнаи омнўои маъаа ва эшон ки бгрўиднд бо вай , қолўои лои тоқаи лнои алиўми бҷолўт ва ҷунуда гуфтанд моро имрӯз коўстн нест бо ҷолўт ва сипоҳҳои вай , қоли аллазӣнаи изнўни أнҳми млоқўо аллоҳ гуфтанд эшон ки бегумон буданд брстхизу бадӣдори худоӣ кам ман Фӣаҳи қалилаи басои сипоҳи андаки ғлбти Фӣаҳи касӣраи бإзни аллоҳ ки бози шикастанди сипоҳи фаровонро бозну ёрии худоӣ ,у аллоҳи маъаи алсобрину аллоҳ бо шкибоёнст биорӣ .

فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ چون گسسته گشت طالوت و سپاه از شهر و بهامون آمدند، قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِیکُمْ بِنَهَرٍ طالوت گفت اللَّه شما را بخواهد آزمود بجویی، فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَیْسَ مِنِّی هر که از آن بیاشامد نه از من است وَ مَنْ لَمْ یَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّی و هر که از آن نچشد از منست إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِیَدِهِ مگر آن کس که بدست خود یک غرفه بر کشد، فَشَرِبُوا مِنْهُ چون بآن جوی رسیدند از آن بیاشامیدند إِلَّا قَلِیلًا مِنْهُمْ مگر اندکی ازیشان، فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ چون بر آن جوی بگذشت او وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ و ایشان که بگرویدند با وی، قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْیَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ گفتند ما را امروز کاوستن نیست با جالوت و سپاههای وی، قالَ الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ گفتند ایشان که بی گمان بودند برستخیز و بدیدار خدای کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ بسا سپاه اندک غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ که باز شکستند سپاه فراوان را باذن و یاری خدای، وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ و اللَّه با شکیبایانست بیاری.

Ва лмои брзўои лҷолўту ҷунуда ва чун берун омаданд биравӣ ҷолўту сипоҳ ӯ қолўои рбнои أФрғи ълино сбро гуфтанд худованди мо бар мо фарохи фурӯи рези шикебе ,у сабти أқдомно ва қадамҳои мо дрўохи дори пеши душман ,у ансрнои алии алқўми алкоФрину ёрии даҳ моро бар гуруҳи ногрўидгон .

وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ و چون بیرون آمدند بروی جالوت و سپاه او قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَیْنا صَبْراً گفتند خداوند ما بر ما فراخ فرو ریز شکیبایی، وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا و قدمهای ما درواخ دار پیش دشمن، وَ انْصُرْنا عَلَی الْقَوْمِ الْکافِرِینَ و یاری ده ما را بر گروه ناگرویدگان.

Фҳзмўҳми бإзни аллоҳи толути болашкар хеш бишикастанд ҷолўту сипоҳи вайро бтўФиқу хости аллоҳ ,у қатли Довӯди ҷолўту Довӯди ҷолўтро бикушт ,у отоаҳи аллоҳи алмалику алҳкмаҳу аллоҳи Довӯдро подшоҳӣ доду пайғомбарӣу дониш ,у илмаи ммои ишоء ва дар ваии омухт ончӣ надонист ,у луи лои дафъи аллоҳи аннос вагар на боз дошт аллоҳ будӣ аз мардумони бъзҳми ббъз аз баъзе ббъзии лФсдти алأрзи замини бирони гаштӣу ҷаҳон табоҳ шудӣ ,у локини аллоҳи зўи фазли алии Алъоламин ( 251 ) локини аллоҳ бо фазласт ва бо навохту некӯи корӣ бар ҷаҳонён .

فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ طالوت بالشکر خویش بشکستند جالوت و سپاه وی را بتوفیق و خواست اللَّه، وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ و داود جالوت را بکشت، وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ وَ الْحِکْمَةَ و اللَّه داود را پادشاهی داد و پیغامبری و دانش، وَ عَلَّمَهُ مِمَّا یَشاءُ و در وی آموخت آنچه ندانست، وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ و گر نه باز داشت اللَّه بودی از مردمان بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ از بعضی ببعضی لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ زمین بیران گشتی و جهان تباه شدی، وَ لکِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَی الْعالَمِینَ (۲۵۱) لکن اللَّه با فضل است و با نواخت و نیکو کاری بر جهانیان.

Тлки оёти аллоҳи ин суханон худоӣаст , нтлўҳои алейк болҳқ мехонем он бар ту бсзоу ростӣ ,у إнки лмни алмрслин ва ту аз фиристодагонии бкоФаҳи халқ .

تِلْکَ آیاتُ اللَّهِ این سخنان خدای است، نَتْلُوها عَلَیْکَ بِالْحَقِّ می‌خوانیم آن بر تو بسزا و راستی، وَ إِنَّکَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ و تو از فرستادگانی بکافّه خلق.