Қавлаи таъолӣ :у қоли ?лаами нбиҳми إни ояи малакаи أни иأтикми алтобўти фӣаи сакинаи ман рбкми алоиаҳ . . . Ҳар ки бар бисоти давлати дайн аз ҷоми маърифат шарбатӣ ёфт , соқии он шарбати султони сакина буд ,у султони сакинаро мақари азодори алмалик дил омад , ҳўи алзии أнзли алскинаҳи фии қулӯби алмؤмнину латифаи дили манзилгоҳи сифат қадамамад , « ани улқулуби байни асбъини ман асобъи арраҳмон » басои Фрқо ки миён дар қавмаст , қавмӣ ки сакинаи эшон дар тобут ,у тобут дар тасарруф банӣ Исроил , гуҳи ӣнҷоу гуҳи онҷо , гуҳи чунину гуҳи чунон . Ва қавмӣ ки сакинаи эшон дар дили эшон , дарид сифати ҳақ , на одамироро бар он даст на Фриштаҳро бар он роҳи иҳўли байни алмрءу қалба шблӣ гуфт аз онҷо ки ҳқоӣқ сараст пардаҳо фурӯ кушоданд ва ҳиҷобҳо бардоштанд , то басии корҳои ғайбӣ бар сари мо кашф карданд , дӯзахро дидам басони аждаҳоеи ғуррандау ширии даранда , ки бхлқ мебозед ва эшонро бидам дар худ мекашид , маро дид шиквааш кард , насиби худ аз ман хост , ҳар чаҳ ҷавориҳу аъзоъи зоҳир буд буи додам ва бок надоштам аз сӯхтан он , ки аз сӯзи ботини худами пурвои сӯз зоҳир набӯд .

قوله تعالی: وَ قالَ لَهُمْ نَبِیُّهُمْ إِنَّ آیَةَ مُلْکِهِ أَنْ یَأْتِیَکُمُ التَّابُوتُ فِیهِ سَکِینَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ الآیة... هر که بر بساط دولت دین از جام معرفت شربتی یافت، ساقی آن شربت سلطان سکینه بود، و سلطان سکینه را مقرّ عزادار الملک دل آمد، هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ و لطیفه دل منزلگاه صفت قدم امد، «ان القلوب بین اصبعین من اصابع الرحمن» بسا فرقا که میان در قوم است، قومی که سکینه ایشان در تابوت، و تابوت در تصرف بنی اسرائیل، گه اینجا و گه آنجا، گه چنین و گه چنان. و قومی که سکینه ایشان در دل ایشان، درید صفت حق، نه آدمی را را بر آن دست نه فریشته را بر آن راه یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ شبلی گفت از آنجا که حقائق سر است پرده‌ها فرو گشادند و حجابها برداشتند، تا بسی کارهای غیبی بر سرّ ما کشف کردند، دوزخ را دیدم بسان اژدهایی غرنده و شیری درنده، که بخلق می‌بازید و ایشان را بدم در خود می‌کشید، مرا دید شکوهش کرد، نصیب خود از من خواست، هر چه جوارح و اعضاء ظاهر بود بوی دادم و باک نداشتم از سوختن آن، که از سوز باطن خودم پروای سوز ظاهر نبود.

Пер тариқат гуфт : ҳамаи оташҳо тани сӯзаду оташи дӯстии ҷон , ботши ҷонсӯз шикебе натавон .

پیر طریقت گفت: همه آتشها تن سوزد و آتش دوستی جان، بآتش جانسوز شکیبایی نتوان.

Гуфт чун ниҳоду сӯрати шблӣ ботш додам , навбат бадал расед , аз ман дили хост , гуфтам дар бозам ва бок надорам , басарам Нидо омад ки эй шблии дилро яла кун ки дил на аз он тест , ва на дар тасарруфи ту , дил дар қабзаи мост ки маъдани дидори мост , дил дар яди мост ки бустони назари мост , дил дар ямини мост ки манзилгоҳи итилоъи мост . эй шблӣ агар лои бади дили бхрҷ мебояд кард ва май бояд сӯхт , дареғ буд ки бойени оташ сӯрат бисӯзӣ , пас бории ботш ишқ бисӯз .

گفت چون نهاد و صورت شبلی بآتش دادم، نوبت بدل رسید، از من دل خواست، گفتم در بازم و باک ندارم، بسرم ندا آمد که ای شبلی دل را یله کن که دل نه از آن تست، و نه در تصرف تو، دل در قبضه ماست که معدن دیدار ماست، دل در ید ماست که بستان نظر ماست، دل در یمین ماست که منزلگاه اطلاع ماست. ای شبلی اگر لا بد دل بخرج می‌باید کرد و می‌باید سوخت، دریغ بود که باین آتش صورت بسوزی، پس باری بآتش عشق بسوز.