Қавлаи таъолӣ : аллоҳ вале аллазӣнаи омнўои аллоҳ ёр эшонаст ки бгрўиднди ихрҷҳми ман алзлмоти إлии алнўри эшонро май беруни орад аз торикӣҳо брўшноиӣу аллазӣнаи кФрўо ва эшон ки кофар шуданд أўлёؤҳми алтоғўти ёрони эшон маъбудони ботили ихрҷўнҳми эшонро май беруни оранди ман алнўри إлии алзлмот аз равшанои бторикиҳои أўлӣки أсҳоби алнор эшонанд ки отшбонанд ҳам фӣҳо холдўн ( 257 ) эшон дар он дӯзах ҷовидонанд .

قوله تعالی: اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا اللَّه یار ایشانست که بگرویدند یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ ایشان را می‌بیرون آرد از تاریکیها بروشنایی وَ الَّذِینَ کَفَرُوا و ایشان که کافر شدند أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یاران ایشان معبودان باطل یُخْرِجُونَهُمْ ایشان را می‌بیرون آرند مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُماتِ از روشنایی بتاریکیها أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ ایشان اند که آتشبان‌اند هُمْ فِیها خالِدُونَ (۲۵۷) ایشان در آن دوزخ جاویدانند.

أи ламтар إлии алзии ҳоҷи إброҳим на бинии он мард ки ҳуҷҷати ҷуст бо иброҳӣми фии раба дар дайни худованди иброҳӣми أни отоаҳи аллоҳи алмалик ки аллоҳ ӯро подшоҳӣ дод إзи қоли إброҳими вайро гуфт иброҳӣми рабии алзии яҳёу имити худоӣ ман онаст ки мурда зинда кунад ва зинда бимиранд қол гуфт он ҷаббори анои аҳиӣу АМИТи ман ҳам мурда зинда кунам ва ҳам зиндаи миронми қол إброҳим гуфт иброҳӣми Фإни аллоҳи иأтии болшмси ман алмшрқи аллоҳ ҳар рӯзи офтоб май орад аз ҷой бар омадан он Фأти баҳои ман алмғрби ту онро як рӯз бар ор аз ҷои фурӯ шудан он Фбҳти алзии куфри он кофари дармонд , бепосух ва бе сомони гашту аллоҳи лои иҳдии алқўми алзолмину худои ёрӣ диҳанда нест гуруҳи ситамкорон ро

أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِی حَاجَّ إِبْراهِیمَ نه بینی آن مرد که حجت جست با ابراهیم فِی رَبِّهِ در دین خداوند ابراهیم أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ که اللَّه او را پادشاهی داد إِذْ قالَ إِبْراهِیمُ وی را گفت ابراهیم رَبِّیَ الَّذِی یُحْیِی وَ یُمِیتُ خدای من آنست که مرده زنده کند و زنده بمیراند قالَ گفت آن جبار انا احیی و امیت من هم مرده زنده کنم و هم زنده میرانم قالَ إِبْراهِیمُ گفت ابراهیم فَإِنَّ اللَّهَ یَأْتِی بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ اللَّه هر روز آفتاب می‌آرد از جای بر آمدن آن فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ تو آن را یک روز بر آر از جای فرو شدن آن فَبُهِتَ الَّذِی کَفَرَ آن کافر درماند، بی پاسخ و بی سامان گشت وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ و خدای یاری دهنده نیست گروه ستمکاران را

أўи колзии мари алии қария ё чунон марди дигар ки бргзшт бар он шаҳру ҳаии хоўиаҳи алии ърўшҳо ва он корҳо фурӯи афтода ва деворҳо бар корҳо афтодаи қоли أнии яҳёи ҳзаҳи аллоҳи баъд мўтҳо гуфт чун зинда мекунад аллоҳи ин шаҳрро пас табоҳии ону марги мардуми он Фأмотаҳи аллоҳи моӣаҳи оми ангаи бмирониди аллоҳи вайро сад соли сами баъсаи он гуҳи вайро зинда карду барангехти қол кам лбсти Ҷабраили вайро гуфт чанд будӣ аиндў дар диранг ? қоли лбсти иўмои أўи баъз явм гуфт будам ман рӯзӣ ё пора аз рӯзии қоли бали лбсти моӣаҳи ом Ҷабраил гуфт вайро на ки будӣ эдар сад соли Фонзри إлии тъомку шробк дар таому шароби хеши нигари лами итснаҳ ки аз диранг гндо нагаштау анзри إлии ҳморку бихари хеши нигару лнҷълки ояи ллносу туро шигифтӣ гардонем боз гуфт мардумонроу анзри إлии алъзом ва дар устихонҳои хаз нигари Киеви нншзҳо ки чун онро зиндаи мигрдоними сами нксўҳои лҳмо ва он гуҳ ӯро гӯшт мепӯшонем Флмои табин ?ла чун вайро он ҳолу қиссаи пайдои гашту дида вар бидид қоли أълми أни аллоҳи алии кули шайъи ءи қадир ( 259 ) гуфт медонам ки аллоҳ бар ҳама чиз тавоност .

أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلی‌ قَرْیَةٍ یا چنان مرد دیگر که برگذشت بر آن شهر وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی‌ عُرُوشِها و آن کارها فرو افتاده و دیوارها بر کارها افتاده قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها گفت چون زنده میکند اللَّه این شهر را پس تباهی آن و مرگ مردم آن فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ انگه بمیرانید اللَّه وی را صد سال ثُمَّ بَعَثَهُ آن گه وی را زنده کرد و برانگیخت قالَ کَمْ لَبِثْتَ جبرئیل وی را گفت چند بودی ایندو در درنگ؟ قالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ گفت بودم من روزی یا پاره از روزی قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ جبرئیل گفت وی را نه که بودی ایدر صد سال فَانْظُرْ إِلی‌ طَعامِکَ وَ شَرابِکَ در طعام و شراب خویش نگر لَمْ یَتَسَنَّهْ که از درنگ گندا نگشته وَ انْظُرْ إِلی‌ حِمارِکَ و بخر خویش نگر وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنَّاسِ و ترا شگفتی گردانیم باز گفت مردمان را وَ انْظُرْ إِلَی الْعِظامِ و در استخوانهای خز نگر کَیْفَ نُنْشِزُها که چون آن را زنده میگردانیم ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً و آن گه او را گوشت می‌پوشانیم فَلَمَّا تَبَیَّنَ لَهُ چون وی را آن حال و قصه پیدا گشت و دیده ور بدید قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ (۲۵۹) گفت میدانم که اللَّه بر همه چیز تواناست.