Қавлаи таъолӣ : аллоҳ вале аллазӣнаи омнўои влиҳму мўлоҳму волиҳму мтўлиҳм аз рӯй маънии ҳама яксонанд , мегуяд аллоҳи худованд муъминонаст , кори созу ёрӣ диҳанда эшонаст ,у роҳнамоӣу длгшоӣ дӯст эшонаст . Дар баъзе ахбор меояд аз расӯли худои слии аллоҳи алайҳу ?алау силам ки гуфт касе ки каъбаи мушаррафи муаззам хароб кунаду санг аз санг ҷудо кунаду оташ дар он занад дар маъсият чунон набошад ки бдўстӣ аз дӯстони аллоҳ истихфоф кунад , аъробеи ҳозир буд , гуфт ё расӯли аллоҳи ин дӯстони аллоҳ кианд ? гуфт муъминони ҳама дӯстон худоанду авлиёъи вай , нахондае ин оят ки аллоҳ вале аллазӣнаи омнўо назираш онаст ки гуфт ҷли ҷалолаи злки бأни аллоҳи мавлои аллазӣнаи омнўоу أни алкоФрини лои мавло ?лаам мегуяд аллоҳи ёру дӯсти мؤмнонсту кофаронро на . Ва на худ дарин ҷаҳони дӯсту кори сози мؤмнонст ки дар он ҷаҳон ҳамчунонаст , чунонк гуфт « нҳни أўлёؤкми фии алҳёҳи алднёу фии алохраҳ »

قوله تعالی: اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا ولیّهم و مولاهم و والیهم و متولیهم از روی معنی همه یکسان‌اند، میگوید اللَّه خداوند مؤمنان است، کار ساز و یاری دهنده ایشانست، و راهنمای و دلگشای دوست ایشانست. در بعضی اخبار می‌آید از رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلم که گفت کسی که کعبه مشرف معظم خراب کند و سنگ از سنگ جدا کند و آتش در آن زند در معصیت چنان نباشد که بدوستی از دوستان اللَّه استخفاف کند، اعرابیی حاضر بود، گفت یا رسول اللَّه این دوستان اللَّه که‌اند؟ گفت مؤمنان همه دوستان خدااند و اولیاء وی، نخوانده‌ای این آیت که اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا نظیرش آنست که گفت جل جلاله ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَی الَّذِینَ آمَنُوا وَ أَنَّ الْکافِرِینَ لا مَوْلی‌ لَهُمْ میگوید اللَّه یار و دوست مؤمنانست و کافران را نه. و نه خود درین جهان دوست و کار ساز مؤمنانست که در آن جهان همچنانست، چنانک گفت «نَحْنُ أَوْلِیاؤُکُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ»

Ва дар ҳикоят аз қавл Юсуф гуфт أнти велеи фии алднёу алохраҳи басои Фрқо ки миён ҳар ду оятаст аз нҳни أўлёؤкм

و در حکایت از قول یوسف گفت أَنْتَ وَلِیِّی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ بسا فرقا که میان هر دو آیت است از نَحْنُ أَوْلِیاؤُکُمْ‌

То أнти веле бас давраст ,у анкс ки бад-ӣн басар надорад маъзӯраст , нҳни أўлёؤкм

تا أَنْتَ وَلِیِّی بس دورست، و انکس که بدین بصر ندارد معذور است، نَحْنُ أَوْلِیاؤُکُمْ‌

Аз айн ҷамъ раваду أнт веле ишоратаст бтФрқт , на аз онк валеро бар набӣ фазласт ки ниҳояти кор вале ҳамеша бдоити кор набӣаст , локин бо заъифони рФқ бештар кунанду оҷизонро беш навозанд , ки ҷасорати даъвӣ ошноӣ надоранд , ва аз онки худро олӯда донанд забон гуфтор надоранд ! ҳар ки дармонда тар бадваст наздиктар ! ҳар ки шикастатар бдўстии сазовортар ! « ано ъанд алмнксраҳи қлўбҳми ман аҷалӣ » дар хабар меояд ки рӯзи қиёмати якеро бҳзрт баранд , азин шикастаи сӯхта , аллоҳ гуяд бандаи ман чаҳ дорӣ ? гуяд ду дасти тиҳӣу дилии пари дарду ҷонии ошуфтау ҳайрон , дар мавҷи андӯҳу ғамон , гуяд ҳамчунин май рӯ то бсрои дӯстон , ки ман шикастагону андўҳгнонро дӯст дорам « анин алмзнбини аҳби илои ман зҷли алмсбҳин »

از عین جمع رود و أَنْتَ وَلِیِّی اشارتست بتفرقت، نه از آنک ولی را بر نبی فضل است که نهایت کار ولی همیشه بدایت کار نبی است، لکن با ضعیفان رفق بیشتر کنند و عاجزان را بیش نوازند، که جسارت دعوی آشنایی ندارند، و از آنک خود را آلوده دانند زبان گفتار ندارند! هر که درمانده‌تر بدوست نزدیکتر! هر که شکسته تر بدوستی سزاوارتر! «انا عند المنکسرة قلوبهم من اجلی» در خبر می‌آید که روز قیامت یکی را بحضرت برند، ازین شکسته سوخته، اللَّه گوید بنده من چه داری؟ گوید دو دست تهی و دلی پر درد و جانی آشفته و حیران، در موج اندوه و غمان، گوید همچنین می رو تا بسرای دوستان، که من شکستگان و اندوهگنان را دوست دارم «انین المذنبین احب الی من زجل المسبحین»

Гар ҳеҷ бензади чокари оеи як борз коед ҷигари сӯхта бо машки бакор

گر هیچ بنزد چاکر آیی یک بارظ کاید جگر سوخته با مشک بکار

Довӯд ъ гуфт бори худоё ! гирам ки аъзоро боб башуем то аз ҳадиси таҳорати пазирад , дилро бача шавем то аз ғайри ту таҳорати пазирад ? фармон омад ки ё Довӯди дилро боби ҳасрат ва андӯҳ бишӯй то бтҳорти куброи рисӣ , гуфт бори худоёи ин андӯҳ аз куҷои бадасти орм ?

داود ع گفت بار خدایا! گیرم که اعضا را بآب بشویم تا از حدیث طهارت پذیرد، دل را بچه شویم تا از غیر تو طهارت پذیرد؟ فرمان آمد که یا داود دل را بآب حسرت و اندوه بشوی تا بطهارت کبری رسی، گفت بار خدایا این اندوه از کجا بدست آرم؟

Гуфт ин андӯҳи мо худ фиристем , шарт онаст ки доман дар домани андўҳгнону шикастагони бандӣ , гуфт бори худоёи эшонро чаҳ нишонаст ? гуфт ироқбўни алзлолу идъўннои рғбоу рҳбои ҳамаи рӯзи офтобро менигаранд то кӣ фурӯ шаваду пардаи шаб фурӯ гузоранд , то эшон дар хилватгоҳу нҳни أқрб кӯфтан гиранд , Фмни байни сорху боку мтأўаҳ , ҳамаи шаби хурушону сӯзону гирён , бо ниёзу гудоз , рӯй бар хоки ниҳодау боўози лҳФони моро михўоннд , ки ё рибоа ё рибоа ! бзбони ҳоли мигўинд .

گفت این اندوه ما خود فرستیم، شرط آنست که دامن در دامن اندوهگنان و شکستگان بندی، گفت بار خدایا ایشان را چه نشانست؟ گفت یراقبون الظلال و یدعوننا رغبا و رهبا همه روز آفتاب را می‌نگرند تا کی فرو شود و پرده شب فرو گذارند، تا ایشان در خلوتگاه وَ نَحْنُ أَقْرَبُ کوفتن گیرند، فمن بین صارخ و باک و متأوّه، همه شب خروشان و سوزان و گریان، با نیاز و گداز، روی بر خاک نهاده و بآواز لهفان ما را میخوانند، که یا ربّاه یا ربّاه! بزبان حال میگویند.

Ва аз ҷаббори олам Нидо меояд ки эй Ҷабраилу Микоили шумо зи ҷл тасбеҳ бигзоред ки овоз сӯхта меояд , ҳар чанд бор исён дорад аммо дар дили дарахт имон дорад , дар обу гули меҳр мо сиришта дорад , муқаррабони муллои аъло аз он рӯзи боз ки дар вуҷӯд омаданд , то брстохизи даст дар камари бандагӣ мо задаанд ,у фармонро чашми ниҳода ва дар орзӯии як назар месӯзанд , ангуштони ҳасрат дар даҳони ҳайрати гирифта ки ин чист ! хизмати ӣнҷоу муҳаббати онҷо ! давидану пўиидн бар мо ва расӣдан ва нодидан эшонро !у иззати аҳадяти бнъти тқдироишонро ҷавоб медиҳад ки кор сӯз дораду андӯҳ , ниҳоди эшон маъдан сӯзасту кони андӯҳ .

و از جبار عالم ندا می‌آید که ای جبرئیل و میکائیل شما ز جل تسبیح بگذارید که آواز سوخته می‌آید، هر چند بار عصیان دارد اما در دل درخت ایمان دارد، در آب و گل مهر ما سرشته دارد، مقربان ملا اعلی از آن روز باز که در وجود آمدند، تا برستاخیز دست در کمر بندگی ما زده‌اند، و فرمان را چشم نهاده و در آرزوی یک نظر میسوزند، انگشتان حسرت در دهان حیرت گرفته که این چیست! خدمت اینجا و محبت آنجا! دویدن و پوییدن بر ما و رسیدن و نادیدن ایشان را! و عزت احدیت بنعت تقدیرایشان را جواب میدهد که کار سوز دارد و اندوه، نهاد ایشان معدن سوزست و کان اندوه‌.