Қавлаи таъолӣ :у إзи қол إброҳим гуфт иброҳӣми раби худованди ман أрнӣ бо ман намой Киеви тҳии аламутӣ ки мурда чун зинда кунӣ ? қоли أу лами тؤмн на имон оварда қоли балӣ иброҳӣм гуфт оре имон овардаам ,у локини литмӣни қалбии локин то думал орамида шаваду бадӣдори чашм яқин афзоед қоли Фхзи أрбъаҳи ман алтир аллоҳ гуфт пас шӯи чаҳор мурғи гири Фсрҳни إлики онро бикашу пора пора кун ва бо худ ори сарҳои он сами аҷъли алии кули ҷабали мнҳни ҷзءои он гуҳ бар сар ҳар кӯҳии пора аз он омехта дар ҳам бунаи сами адъҳни он гуҳи эшонро хон иأтинки съё то бтў оянд башитобу аълами أни аллоҳи азизи ҳаким ( 260 ) бдонк худоӣ тавоност доно .

قوله تعالی: وَ إِذْ قالَ إِبْراهِیمُ گفت ابراهیم رَبِّ خداوند من أَرِنِی با من نمای کَیْفَ تُحْیِ الْمَوْتی‌ که مرده چون زنده کنی؟ قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ نه ایمان آورده قالَ بَلی‌ ابراهیم گفت آری ایمان آورده‌ام، وَ لکِنْ لِیَطْمَئِنَّ قَلْبِی لکن تا دمل آرمیده شود و بدیدار چشم یقین افزاید قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّیْرِ اللَّه گفت پس شو چهار مرغ گیر فَصُرْهُنَّ إِلَیْکَ آن را بکش و پاره پاره کن و با خود آر سرهای آن ثُمَّ اجْعَلْ عَلی‌ کُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً آن گه بر سر هر کوهی پاره از آن آمیخته در هم بنه ثُمَّ ادْعُهُنَّ آن گه ایشان را خوان یَأْتِینَکَ سَعْیاً تا بتو آیند بشتاب وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِیزٌ حَکِیمٌ (۲۶۰) بدانک خدای تواناست دانا.

Мисли аллазӣнаи инФқўни нмўни эшон ки нафақа мекунанд أмўолҳми фии сиблати аллоҳи молҳои эшон аз баҳри худо ва дар роҳи худои кмсли ҳуба ҳамчун нмўну сони донаи исти أнбтти сабъи снобл ки аз дасти корндаҳи ҳафт хӯша рӯйанд фии кули сунбулаи моӣаҳи ҳуба дар ҳар хӯшаи сад дона :у аллоҳи изоъФи лмни ишоء ва аллоҳ меафзоед тӯй бар тӯй ӯро ки хоҳаду аллоҳи восеъи алӣам ( 261 )у худои фарохи бахш фарох дорасту доно .

مَثَلُ الَّذِینَ یُنْفِقُونَ نمون ایشان که نفقه میکنند أَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ مالهای ایشان از بهر خدا و در راه خدا کَمَثَلِ حَبَّةٍ همچون نمون و سان دانه ایست أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ که از دست کارنده هفت خوشه رویاند فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ در هر خوشه صد دانه: وَ اللَّهُ یُضاعِفُ لِمَنْ یَشاءُ و اللَّه می‌افزاید توی بر توی او را که خواهد وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِیمٌ (۲۶۱) و خدای فراخ بخش فراخ دارست و دانا.

Аллазӣнаи инФқўни أмўолҳми фии сиблати аллоҳи эшон ки нФқт мекунанд молҳои эшон аз баҳри худо ва дар роҳи худои сами лои итбъўни мо أнФқўои онкии пас он нафақа фаро надоранд мноу лои أзии сипос бар ниҳоданӣ ва на ранҷи намӯдании ?лаам أҷрҳм ъанд рбҳми аишонрости музди эшон бнздики худованди эшону лои хавфи алайҳим ва на баришон бимӣу лои ҳам иҳзнўн ( 262 ) ва на ҷовид дар охират андўҳгн бошанд

الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ ایشان که نفقت میکنند مالهای ایشان از بهر خدا و در راه خدا ثُمَّ لا یُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا آنکه پس آن نفقه فرا ندارند مَنًّا وَ لا أَذیً سپاس بر نهادنی و نه رنج نمودنی لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ایشانراست مزد ایشان بنزدیک خداوند ایشان وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ و نه بریشان بیمی وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ (۲۶۲) و نه جاوید در آخرت اندوهگن باشند

Қавли маърӯфи сухании хушу некӯу мғФраҳу омурзиши боФроти дарвеш дар алҳоҳу ҷуз зон хайри ман садақаи итбъҳои أзӣ бааст аз садақа ки пас он буд ранҷи намӯданӣу аллоҳи ғании ҳалим ( 263 )у аллоҳ бе ниёзаст бурдбор

قَوْلٌ مَعْرُوفٌ سخنی خوش و نیکو وَ مَغْفِرَةٌ و آمرزش بافراط درویش در الحاح و جز زان خَیْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یَتْبَعُها أَذیً به است از صدقه که پس آن بود رنج نمودنی وَ اللَّهُ غَنِیٌّ حَلِیمٌ (۲۶۳) و اللَّه بی نیازست بردبار