Қавлаи таъолӣ : лӣси алейк ҳдоҳми ҷли аллоҳи алъзим ,у таъолии алвоҳади алсмди алқдим , лои илоҳи алои ҳўи раби алърши алкрим . Бузургасту бузургвор , худованди кирдигор , ҷаббори комгор , рсндаҳи баҳри чизу донои баҳри кор , пок аз анбоз ва бениёз аз ёр , худ беёру ҳамаи оламро ёр , доранда ҳар каси созанда ҳар чиз ,кунанда ҳар ҳаст чунон ки сазовор , на дар подшоҳӣ ӯро вазир , на дар кордонӣ ӯро мушир , на дар кирдигорӣ ӯро назир , худ подшоҳаст ва худ довар , гушоянда ҳар дар , оғозкунанда ҳар сар , дил ки кушояди худ кушояд , бчшмҳои ҳақ худ ороед , роҳ ки намояди худ намояд . Хитоб омад бони меҳтари коинот , нуқтаи доираи ҳодисот , зини замину самовот , ки эй меҳтар ! кулоҳи давлат бар фарқи набувват ту ниҳодем ,у оламёнро мтобът ту фармудем , ва корҳо ҳама дар пай ту бастем ,у ойин ҳар ду сарой дар кӯй ту пайвастем , мақоми Маҳмӯди ҷои ту , лўоءи мъқўди нишони шарафи ту , ҳавзи мўрўди ваъда гоҳ навохт ту , ин ҳамаи турои додем ва дареғ надоштем , аммо ҳидояти бандагону таърифи эшон на кор туаст , аз ту бардоштем . Лӣси алейк ҳдоҳми ту эшонро хонандае ва ман раҳи намоянда , ту эшонро бимдиҳандае ва ман сазои эшон боишон расонанда ! ин ҳидояту залолати бандагон , ва ин саодату шақовати эшон , кори илоҳяти мост , касро бо мо дар он мушорикат на , ва моро дар он ҳоҷати бмшоўрт на , агар бмроди ту будӣ то аз ъам қршӣ писар наомадӣ ба балол ҳабашӣ нараседӣ , ин балоли навохтаи мо ,у дарвешӣ ва бе ҳасбии вайро зиён на , ва ин дигари рондаи моу ҳасбу насаби Қурайш ӯро суд на , он меҳтари оламу Сайиди валади одами слии аллоҳи алайҳу ?алау силам бар болин ъам худ нишаста буд ва мегуфт ё ъам чаҳ бошад агар калима ӣ бигӯе баҳақ , то фардои марои ҳуҷҷатӣ буд бнздики аллоҳ ва ъам мегуфт бо Муҳамади ман сидқ ту медонам , локин дар дили худ азин ҳадиси нафратӣ май байнам чаҳ суд дорад ки бзбон бигӯяму дил аз он бехабар буд . Оре , арӯси маърифат на ҳар ҷои ниқоби тъззи фурӯи кушояд , ки на ҳар касро кФўи хўдшносд , на ҳар ҷои сарой ва маскан ӯст , на ҳар кӯеи мхим ҷалол ӯст , на ҳар сиррии шоиста висол ӯст ,

قوله تعالی: لَیْسَ عَلَیْکَ هُداهُمْ جل اللَّه العظیم، و تعالی الواحد الصمد القدیم، لا اله الّا هو رب العرش الکریم. بزرگ است و بزرگوار، خداوند کردگار، جبار کامگار، رسنده بهر چیز و دانا بهر کار، پاک از انباز و بی نیاز از یار، خود بی یار و همه عالم را یار، دارنده هر کس سازنده هر چیز، کننده هر هست چنان که سزاوار، نه در پادشاهی او را وزیر، نه در کاردانی او را مشیر، نه در کردگاری او را نظیر، خود پادشاهست و خود داور، گشاینده هر در، آغاز کننده هر سر، دل که گشاید خود گشاید، بچشمها حق خود آراید، راه که نماید خود نماید. خطاب آمد بآن مهتر کائنات، نقطه دایره حادثات، زین زمین و سماوات، که ای مهتر! کلاه دولت بر فرق نبوت تو نهادیم، و عالمیان را متابعت تو فرمودیم، و کارها همه در پی تو بستیم، و آیین هر دو سرای در کوی تو پیوستیم، مقام محمود جای تو، لواء معقود نشان شرف تو، حوض مورود وعده گاه نواخت تو، این همه ترا دادیم و دریغ نداشتیم، اما هدایت بندگان و تعریف ایشان نه کار تو است، از تو برداشتیم. لَیْسَ عَلَیْکَ هُداهُمْ تو ایشان را خواننده‌ای و من ره نماینده، تو ایشان را بیم دهنده‌ای و من سزای ایشان بایشان رساننده! این هدایت و ضلالت بندگان، و این سعادت و شقاوت ایشان، کار الهیت ماست، کس را با ما در آن مشارکت نه، و ما را در آن حاجت بمشاورت نه، اگر بمراد تو بودی تا از عمّ قرشی پسر نیامدی به بلال حبشی نرسیدی، این بلال نواخته ما، و درویشی و بی حسبی وی را زیان نه، و این دیگر رانده ما و حسب و نسب قریش او را سود نه، آن مهتر عالم و سید ولد آدم صلّی اللَّه علیه و آله و سلم بر بالین عم خود نشسته بود و میگفت یا عم چه باشد اگر کلمه‌ی بگویی بحق، تا فردا مرا حجتی بود بنزدیک اللَّه و عم میگفت با محمد من صدق تو میدانم، لکن در دل خود ازین حدیث نفرتی می‌بینم چه سود دارد که بزبان بگویم و دل از آن بی خبر بود. آری، عروس معرفت نه هر جای نقاب تعزز فرو گشاید، که نه هر کس را کفو خودشناسد، نه هر جای سرای و مسکن اوست، نه هر کویی مخیم جلال اوست، نه هر سری شایسته وصال اوست،

ЛлФқроءи аллазӣнаи أҳсрўои фии сиблати аллоҳи алоиаҳ . . . Васфи улҳоли даравишон саҳобаасту баёни сирати эшон , ва то бқёмти марҳами дили сӯхтагону шикастагон , аввали сифат эшон инаст ки , أҳсрўои фии сиблати аллоҳ эй вқФўои алии ҳукми аллоҳ , Фоҳсрўои нФўсҳми алии тоъата ,у қлўбҳми алии маърифата ,у арўоҳҳми алии муҳаббата ,у асрорҳми алии руята .

لِلْفُقَراءِ الَّذِینَ أُحْصِرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ الایة... وصف الحال درویشان صحابه است و بیان سیرت ایشان، و تا بقیامت مرهم دل سوختگان و شکستگان، اول صفت ایشان اینست که، أُحْصِرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ ای وقفوا علی حکم اللَّه، فاحصروا نفوسهم علی طاعته، و قلوبهم علی معرفته، و ارواحهم علی محبته، و اسرارهم علی رؤیته.

Бҳкми аллоҳ фурӯ омаданд ва бидон ризо доданду истиқбол фармон карданд , нафасро бар тоъат дошта ,у дил бо маърифати пардохта ,у рӯҳ бо муҳаббати ороми гирифта ,у сар дар интизори рӯяти монда , бҳкми он ки раб алъзаҳ гуфт лои исттиъўни зрбои фии алأрзи чандон шуғл афтод эшонро баҳақ ки на бо халқ пардохтанд ва на бо худ , на дар талаби рӯзӣ гом заданд , на дил бар касб ва тиҷорат ниҳоданд , ҳамонаст ки гуфт ҷли ҷалолаи лои тлҳиҳми туҷҷорау лои байъи ани зикри аллоҳи ҷавонмардоне ки ёди аллоҳи эшонро шиору меҳри аллоҳи эшонро дсор , бар даргоҳи хизмати эшонро орому қарор , ҳиммати шани муназзаҳ аз ағёр , ҷамол фирдавсанду зини дори алқрор , лухтии муҳоҷир , лухтии ансори иҳсбҳми алҷоҳли أғнёءи ман алтъФФи гӯйӣ бенёзоннд ва дар шумори тўонгроннд , ки бо ихтилоли ҳолу зарурати аФтқор ки доранд ҳаргиз савол накунанд , на аз халқ ва на аз ҳақ , савол нокардан аз халқи айн таваккуласт ,у таваккули мартабати дори эшон ,у савол нокардан аз ҳақ ҳақиқат ризост ,у майдони ризои манзилгоҳи эшон , ҳамин буд ҳоли халил , ки ӯро гуфтанд аз ҳақ савол кун , гуфт ҳасбии ман саволии илмаи баҳолӣу абди аллоҳи муборакро диданд ки мегирист , гуфтанд чаҳ расед меҳтари дайнро ? гуфт имрӯз аз худои ъзу ҷли омурзиши хостам , пас бо худ афтодам ки ин чаҳ фузулӣаст ки ман кардам ! ӯ худовандаст ва ман банда , ҳар чаҳ хоҳад кунад бо банда ,у ончӣ бояд диҳад , на дар хост то бедораш кунанд , ё аз кори ғофил то огоҳӣ диҳанд .

بحکم اللَّه فرو آمدند و بدان رضا دادند و استقبال فرمان کردند، نفس را بر طاعت داشته، و دل با معرفت پرداخته، و روح با محبت آرام گرفته، و سر در انتظار رویت مانده، بحکم آن که رب العزة گفت لا یَسْتَطِیعُونَ ضَرْباً فِی الْأَرْضِ چندان شغل افتاد ایشان را بحق که نه با خلق پرداختند و نه با خود، نه در طلب روزی گام زدند، نه دل بر کسب و تجارت نهادند، همانست که گفت جل جلاله لا تُلْهِیهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَیْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ جوانمردانی که یاد اللَّه ایشان را شعار و مهر اللَّه ایشان را دثار، بر درگاه خدمت ایشان را آرام و قرار، همت شان منزه از اغیار، جمال فردوس اند و زین دار القرار، لختی مهاجر، لختی انصار یَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِیاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ گویی بی نیازانند و در شمار توانگرانند، که با اختلال حال و ضرورت افتقار که دارند هرگز سؤال نکنند، نه از خلق و نه از حق، سؤال ناکردن از خلق عین توکل است، و توکل مرتبت دار ایشان، و سؤال ناکردن از حق حقیقت رضاست، و میدان رضا منزلگاه ایشان، همین بود حال خلیل، که او را گفتند از حق سؤال کن، گفت حسبی من سؤالی علمه بحالی و عبد اللَّه مبارک را دیدند که میگریست، گفتند چه رسید مهتر دین را؟ گفت امروز از خدای عز و جل آمرزش خواستم، پس با خود افتادم که این چه فضولی است که من کردم! او خداوندست و من بنده، هر چه خواهد کند با بنده، و آنچه باید دهد، نه در خواست تا بیدارش کنند، یا از کار غافل تا آگاهی دهند.

Ҷунайди қудси аллоҳ рӯҳа гуфт вақте бар забонам бирафт ки аллоҳами асқнӣ , наДоӣ шунидам ки тдхли бинӣу бинк ё ҷунайд ? ин сифат қавмӣаст ки бъолми таҳқиқ расидаанд ва аз ҷоми висол шарбатӣ чашида ва аз машғалаи халқу нафаси бози руста . Аммо он кас ки вайро ин ҳол нест ,у бойен мақом нарасида , роҳ вай онаст ки даст дар дуо занаду растгории худ аз ҳақ бихоҳад , ки савол ӯро мубоҳаст ,у дуо дар ҳақи ваии айни ибодат .

جنید قدس اللَّه روحه گفت وقتی بر زبانم برفت که اللهم اسقنی، ندایی شنیدم که تدخل بینی و بینک یا جنید؟ این صفت قومی است که بعالم تحقیق رسیده‌اند و از جام وصال شربتی چشیده و از مشغله خلق و نفس باز رسته. اما آن کس که وی را این حال نیست، و باین مقام نرسیده، راه وی آنست که دست در دعا زند و رستگاری خود از حق بخواهد، که سؤال او را مباح است، و دعا در حق وی عین عبادت.

Тарофаами бсимоҳм на ҳар дидаи эшонро бинад , на ҳар сиррии эшонро шиносад , касе эшонро бинаду шиносад ки ҳам басар набувват дорад , ва ҳам басирати ҳақиқат . Басари набувват аз нур аҳадятаст ,у басирати ҳақиқат аз барқи азалят . Муртаиш гуфт симоءи эшон ғайрат эшонаст бар фақри худ ,у мулозимати эшон бо изтирору инкисори худ , гавҳари дарвешӣ бҳқиқт бишнохтанду сари он бдонстнду бҷону дил боз гирифтанд , ва як зарра аз он бадунёу уқбои бнФрўхтнд .

تَعْرِفُهُمْ بِسِیماهُمْ نه هر دیده ایشان را بیند، نه هر سری ایشان را شناسد، کسی ایشان را بیند و شناسد که هم بصر نبوت دارد، و هم بصیرت حقیقت. بصر نبوت از نور احدیت است، و بصیرت حقیقت از برق ازلیت. مرتعش گفت سیماء ایشان غیرت ایشان است بر فقر خود، و ملازمت ایشان با اضطرار و انکسار خود، گوهر درویشی بحقیقت بشناختند و سر آن بدانستند و بجان و دل باز گرفتند، و یک ذره از آن بدنیا و عقبی بنفروختند.

Устоди бӯи алии дарвеширо дид лоинӣ дар дӯши гирифта , пораи пора бар ҳам ниҳода ва бар ҳам баста , бар сиблат мтоибт гуфт эй дарвеши ин бчнди харидӣ ? дарвеш гуфт ин бакули дунёи харидам ва як ришта аз он бнъим уқбо мехоҳанд ва наме даҳум . Ореи равшанои гавҳари фақри ҷузи бнўри набуввату равшаноӣ вилоят натавон дид . Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?алау силами бнўри набуввати ҷамол фақр бидиду сар он бишнохт , фақрро бар дунёу уқбо ихтиёр кард , дунёро гуфт : « арзи алии рабии ани иҷъли лии бтҳоءи Маккаи зҳбо , Фқлти ло ё рабу локини ашбъи иўмоу аҷўъи иўмо »

استاد بو علی درویشی را دید لاینی در دوش گرفته، پاره پاره بر هم نهاده و بر هم بسته، بر سبیل مطایبت گفت ای درویش این بچند خریدی؟ درویش گفت این بکل دنیا خریدم و یک رشته از آن بنعیم عقبی میخواهند و نمی‌دهم. آری روشنایی گوهر فقر جز بنور نبوت و روشنایی ولایت نتوان دید. مصطفی صلّی اللَّه علیه و آله و سلم بنور نبوت جمال فقر بدید و سرّ آن بشناخت، فقر را بر دنیا و عقبی اختیار کرد، دنیا را گفت: «عرض علیّ ربی ان یجعل لی بطحاء مکة ذهبا، فقلت لا یا رب و لکن اشبع یوما و اجوع یوما»

Ва аз Наими уқбои дили бардошту чашм бар он на гумошт , то раби алъзаҳи вайро дар он бстўд , гуфт « мо зоғи албср ва мо тғӣ » ва агар шарафи фақри худ он будӣ ки Мустафоро суҳбат Фқроء фармуданд гуфтанд ,у лои тъди ъиноки анҳуам , худ тамом будӣ . Ва ӣнҷои таъбияи ист ки онро сар алосрор гӯйанд , ҷузи хотир садиқон бидон роҳи набард ,у ҳақиқати он сари азин хабар маълум шавад ки : « ман сираи ани иҷлси маъаи аллоҳи Флиҷлси маъаи аҳли алтсўФ » .

و از نعیم عقبی دل برداشت و چشم بر آن نه گماشت، تا رب العزة وی را در آن بستود، گفت «ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغی‌» و اگر شرف فقر خود آن بودی که مصطفی را صحبت فقراء فرمودند گفتند، و لا تعد عیناک عنهم، خود تمام بودی. و اینجا تعبیه‌ایست که آن را سر الاسرار گویند، جز خاطر صدیقان بدان راه نبرد، و حقیقت آن سر ازین خبر معلوم شود که: «من سره ان یجلس مع اللَّه فلیجلس مع اهل التصوف».

Шайхи алисломи Ансории қудси аллоҳ рӯҳа гуфт дар ҳар кас чизе пайдост , дар олам дайн пайдост , дар орифи нур мавло пайдост , дар муҳиби Фноء кун пайдост , дар сӯфӣ пайдост ончӣ пайдост , бойени забони нишон додан аз он ноед рост .

شیخ الاسلام انصاری قدس اللَّه روحه گفت در هر کس چیزی پیداست، در عالم دین پیداست، در عارف نور مولی پیداست، در محب فناء کون پیداست، در صوفی پیداست آنچه پیداست، باین زبان نشان دادن از آن ناید راست.

Ва мо тнФқўои ман хайри Фإни аллоҳ ба алӣами ӣнҷо чунин гуфт ва дар охири оят аввал гуфт ва мо тнФқўои ман хайри иўФи إликму أнтми лои тзлмўни арбоби ҳқоӣқи миёни ду ояти латифаи некӯ дида анд гуфтанд банда ки дар роҳи худо ҳазина кунад , он инфоқи вайро ду ваҷҳаст : яке онки назари бмқсўд худ дорад , ва дар таҳсили савоб худ кӯшад , аз дӯзахи тарсаду тамаъ ббҳшт медорад , инфоқи вайу савоб вай онаст ки аллоҳ гуфт : ва мо тнФқўои ман хайри иўФи إликму أнтми лои тзлмўни ваҷҳ дигар онаст ки дар он инфоқи назар бдрўиш дораду осоиш вай ҷӯяду баҳақ вай кӯшаду ҳаззи худ дар он набинад , ин ҳол орифаст , чун заҳмати савоби хеши дарин инфоқ аз миён барграфт , лои ҷурми раби алъзаҳ низ таъарруз савоб накард ва бойен навохт азим ӯро гиромӣ кард ва гуфт ва мо тнФқўои ман хайри Фإни аллоҳ ба алӣами ман ки худовандам худ донам ки ин бандаро чаҳ бояд дод ва чаҳ бояд сохт ,у илайҳи алошораҳ

وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِیمٌ اینجا چنین گفت و در آخر آیت اول گفت وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ یُوَفَّ إِلَیْکُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ ارباب حقائق میان دو آیت لطیفه نیکو دیده‌اند گفتند بنده که در راه خدا هزینه کند، آن انفاق وی را دو وجه است: یکی آنک نظر بمقصود خود دارد، و در تحصیل ثواب خود کوشد، از دوزخ ترسد و طمع ببهشت میدارد، انفاق وی و ثواب وی آنست که اللَّه گفت: وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ یُوَفَّ إِلَیْکُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ وجه دیگر آنست که در آن انفاق نظر بدرویش دارد و آسایش وی جوید و بحق وی کوشد و حظ خود در آن نبیند، این حال عارف است، چون زحمت ثواب خویش درین انفاق از میان برگرفت، لا جرم رب العزة نیز تعرض ثواب نکرد و باین نواخت عظیم او را گرامی کرد و گفت وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِیمٌ من که خداوندم خود دانم که این بنده را چه باید داد و چه باید ساخت، و الیه الاشارة

Бқўлаҳ « аъддти лъбодии алсолҳин , молои айни рأту лои изни самъат ,у лои хатари алии қалби башар » .

بقوله «اعددت لعبادی الصالحین، مالا عین رأت و لا اذن سمعت، و لا خطر علی قلب بشر».

Аллазӣнаи инФқўни أмўолҳми боллилу алнҳори алоиаҳ . . . Мо доми ?лаами моли лами иФтрўои соъаҳи ман инфоқаи Лайлоу нҳоро , Фозои нФзи алмоли лами иФтрўои ман шуҳудаи лаҳзаи Лайлоу нҳоро , ин чунонаст ки гӯйанд .

الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ الایة... ما دام لهم مال لم یفتروا ساعة من انفاقه لیلا و نهارا، فاذا نفذ المال لم یفتروا من شهوده لحظة لیلا و نهارا، این چنانست که گویند.

Мол дар роҳи дайн бар вифқи шариъати харҷ кардани кори мؤмнонст , ҷон дар мушоҳидаи ҷалолу ҷамоли мавло аз рӯй ҳақиқати базл кардани кори ҷўонмрдонст , ҷаҳди бандагӣ аз бандагон инаст ! сазои худоу карами илоҳӣ дар ҳақ бандагон чист ! إни аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоти илои қавлаи ?лаам أҷрҳм ъанд рбҳму лои хавфи алайҳиму лои ҳам иҳзнўн эй ани аллазӣнаи конўои лнои икФиҳми мо иҷдўни мно , Фонои лои нзиъи аҷри ман аҳсан амалан , ман алтҷأи илои садаи крмнои оўиноаҳи илои зилли нъмно , ман вақъи алайҳи ғбраҳи триқнои лами тқъи алайҳи қтраҳи Фроқно , ман хатои хтўаҳи алинои ваҷди мнҳаҳи лдино .

مال در راه دین بر وفق شریعت خرج کردن کار مؤمنانست، جان در مشاهده جلال و جمال مولی از روی حقیقت بذل کردن کار جوانمردانست، جهد بندگی از بندگان اینست! سزای خدا و کرم الهی در حق بندگان چیست! إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ الی قوله لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ ای انّ الذین کانوا لنا یکفیهم ما یجدون منا، فانّا لا نضیع اجر من احسن عملا، من التجأ الی سدة کرمنا آویناه الی ظل نعمنا، من وقع علیه غبرة طریقنا لم تقع علیه قترة فراقنا، من خطا خطوة الینا وجد منحة لدینا.

эй ҳар ки бмои пайваст , аз шабихуни қтиъти бозрасат , эй ҳар ки дил дар карами мо басти рахт аз ҳуҷра ғамон барбаст , эй ҳар ки моро дид , ҷонаш бихандед , бмо расед ӯ ки дар худ барисед , ва ӯ ки дар худ барисед , чаҳ гӯям ки чаҳ дид ва чаҳ шунид .

ای هر که بما پیوست، از شبیخون قطیعت بازرست، ای هر که دل در کرم ما بست رخت از حجره غمان بربست، ای هر که ما را دید، جانش بخندید، بما رسید او که در خود برسید، و او که در خود برسید، چه گویم که چه دید و چه شنید.

Пер тариқат гуфт илоҳии ин ҳама навохт аз ту баҳраи мост , ки дар ҳар нафасии чандини сӯзу нури аноят ту пайдост , чун ту мавлои крост , ва чун ту дӯст куҷосту бони сифат ки туе худ ҷузи зин на равост , ин ҳама нишонаст , ойин фардаст , ин худ пайғомаст ва халъат барҷост , халъат онаст ки гуфт ?лаам أҷрҳм ъанд рбҳму лои хавфи алайҳиму лои ҳам иҳзнўн бош то фардо ки он аҷри Карим ва навохт азим ки аз баҳри ту наздик худ дорад берун диҳад , онат неъмати бекарону пирӯзии ҷовидон , дар маҷмаъи рӯҳу райҳону миқоти васли ҷонон .

پیر طریقت گفت الهی این همه نواخت از تو بهره ماست، که در هر نفسی چندین سوز و نور عنایت تو پیداست، چون تو مولی کراست، و چون تو دوست کجاست و بآن صفت که تویی خود جز زین نه رواست، این همه نشانست، آئین فرد است، این خود پیغام است و خلعت برجاست، خلعت آنست که گفت لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ باش تا فردا که آن اجر کریم و نواخت عظیم که از بهر تو نزدیک خود دارد بیرون دهد، آنت نعمت بیکران و پیروزی جاویدان، در مجمع روح و ریحان و میقات وصل جانان.

Аҷаб корӣаст кори ин дарвеш ! Ҷабраил бо шашсад пар тоўсӣ натавонист ки як қадам бо он меҳтари олами слии аллоҳи алайҳу ?алау силам аз варои сидра бар дорад ва ин дарвеши гадои даст аз домани ваии бндорд то бо ваии пой бар арш Маҷид наниҳад . Аммо майдон ки ин бстохӣ на имрӯзӣнааст , ки ин деринааст , дар аҳди азал ки бунёди дӯстӣ май ниҳод , арвоҳи даравишон дар маҷлиси инс бар бисоти инбисоти як ҷуръаи шароби иҳбҳму иҳбўнаҳ нӯш карданд ва бидон бстох шуданд , муқаррабони малаъ аъло гуфтанд инат олии ҳиммати қавмӣ ки эшонанд ! мо бории азин шароби ҳаргизи ҷуръаи нчшидим ва на шама ёфтем ! ваҳоиу ҳўии арвоҳи ин гадоён дар Айюқи афтода ки :

عجب کاریست کار این درویش! جبرئیل با ششصد پر طاوسی نتوانست که یک قدم با آن مهتر عالم صلّی اللَّه علیه و آله و سلم از ورای سدره بر دارد و این درویش گدا دست از دامن وی بندارد تا با وی پای بر عرش مجید ننهد. اما میدان که این بستاخی نه امروزینه است، که این دیرینه است، در عهد ازل که بنیاد دوستی می‌نهاد، ارواح درویشان در مجلس انس بر بساط انبساط یک جرعه شراب یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ نوش کردند و بدان بستاخ شدند، مقربان ملأ اعلی گفتند اینت عالی همت قومی که ایشانند! ما باری ازین شراب هرگز جرعه نچشیدیم و نه شمه یافتیم! و های و هوی ارواح این گدایان در عیوق افتاده که: