Қавлаи таъолӣ :у атқўо иўмо бипарҳезед аз рӯзии трҷъўни фӣаи إлии аллоҳ ки бо худоӣ баранд шуморо дар он рӯзи сами тўФии кули нафаси мо касбат вонгаҳ бисипоранд тамоми баҳри тании подош ончӣ кард ва ҳам лои излмўн ( 281 ) ва аз ҳечкас музд накоҳанд .

قوله تعالی: وَ اتَّقُوا یَوْماً بپرهیزید از روزی تُرْجَعُونَ فِیهِ إِلَی اللَّهِ که با خدای برند شما را در آن روز ثُمَّ تُوَفَّی کُلُّ نَفْسٍ ما کَسَبَتْ وانگه بسپارند تمام بهر تنی پاداش آنچه کرد وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ (۲۸۱) و از هیچکس مزد نکاهند.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўо эй эшон ки бгрўиднди إзои тдоинтми бад-ӣн чун бо якдигар ?уфаам диҳед ва ситонид إлии أҷли мсмӣ то замонӣ номзад карда Фоктбўаҳи онро банависеду ликтби бинкм ва фармудам то бинависади миёни шумо котиби болъдл дабирӣ бидоду ростӣ ки дар он чизе фурӯ нагузораду лои иأби котибу сар боз назанад дабири أни иктб ки онро бинависади комаи илмаи аллоҳ чунонк аллоҳи вайро дар омухти Фликтб то бинависаду лимлли алзии алайҳ алҳақ ва фармудам то он кас бар диҳад ва имло кунад бар дабир ки мол бар вайасту литқи аллоҳи раба ва фармудам то ин имлокунанда аз худованд хеш битарсаду ло ибхс манеҳ шиӣо ва ончӣ биравӣаст чизе накоҳад дар имло кардан , Фإни кони алзии алайҳ алҳақ агар он кас ки мол биравӣ буд сФиҳои أўи зъиФои сусти хирад буд ё кӯдакӣ ё зании нодон буд أўи лои исттиъи أни имли ҳў ё касе буд ки имло надонад кард ё натавонад кард Флимлл валеа болъдл фармудам то қайи ӯ вайро имло кунад баростӣ ва доду астшҳдўои шаҳидин ман рҷолкму гувоҳ бӯдан хоҳед ду гувоҳ аз мардони хеши Фإни лами икўнои раҷулин агар он ду гувоҳ мардон набошанд Фрҷлу амрأтони як мард ва ду зан бояд ммни трзўни ман алшҳдоء аз онк бипасандед аз гувоҳони أни тзли إҳдоҳмо то он гуҳ ки яке аз он ду зани гувоҳӣ фаромӯш шавад биравӣ Фтзкри إҳдоҳмои алأхрии он дигари зан гувоҳӣ бирав ёд кунаду лои иأби алшҳдоء ва фармудам то сарбоз назанад гувоҳони إзои мо даъвои он гуҳ ки эшонро бо гувоҳӣ хонанду лои тсӣмўои أни тктбўаҳу сирии мёрид аз ончии онро банависед , сғирои أўи кбирои إлии أҷлаҳ агар хирад буд ва агар бузурги он мол то гуҳи он злкм أқст ъанд аллоҳи ин чунин рост тараст бнздики аллоҳу أқўми ллшҳодаҳу бпоикунандатар буду дорандатар гувоҳӣ доданроу أднии أлои тртобўо чун шумо ки гувоҳон бошед навишта доред наздиктар буд ва сазотар ки дар ёд дар шак науфтед إлои أни ткўни туҷҷораи ҳозираи магар ки бозаргонӣ буд дасти бадасти охирёну баҳои ҳар ду ҳозири тдирўнҳои бинкм ки мегардонид он ситад ва додро дар миёни хеши Флиси алайкуми ҷиноҳи أло тктбўҳо нест бар шумо танге ки онро нанависеду أшҳдўои إзои тбоиътм ва дар ситад ва дод ки бо якдигар кунед бар он гувоҳ кунеду лои изори котибу лои шаҳид ва фармудем то дабирроу гувоҳро нрнҷоннду нштобоннд агар даст дар корӣ доранд аз он худ ,у إни тФълўо ва агар кунед бхлоФ ончӣ фармудем Фإнаҳи Фсўқи бкми он бшмо нофармонӣасту берун шудан аз ростӣу атқўои аллоҳ ва бипарҳезед аз хашми худоӣу иълмкми аллоҳ ва дар шумо меомӯзад аллоҳ ,у аллоҳи бакули шайъи ءи алӣам ( 282 )у худои баҳама чиз доност .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ای ایشان که بگرویدند إِذا تَدایَنْتُمْ بِدَیْنٍ چون با یکدیگر افام دهید و ستانید إِلی‌ أَجَلٍ مُسَمًّی تا زمانی نامزد کرده فَاکْتُبُوهُ آن را بنویسید وَ لْیَکْتُبْ بَیْنَکُمْ و فرمودم تا بنویسد میان شما کاتِبٌ بِالْعَدْلِ دبیری بداد و راستی که در آن چیزی فرو نگذارد وَ لا یَأْبَ کاتِبٌ و سر باز نزند دبیر أَنْ یَکْتُبَ که آن را بنویسد کَما عَلَّمَهُ اللَّهُ چنانک اللَّه وی را در آموخت فَلْیَکْتُبْ تا بنویسد وَ لْیُمْلِلِ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ و فرمودم تا آن کس بر دهد و املا کند بر دبیر که مال بر وی است وَ لْیَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ و فرمودم تا این املا کننده از خداوند خویش بترسد وَ لا یَبْخَسْ مِنْهُ شَیْئاً و آنچه بروی است چیزی نکاهد در املا کردن، فَإِنْ کانَ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ اگر آن کس که مال بروی بود سَفِیهاً أَوْ ضَعِیفاً سست خرد بود یا کودکی یا زنی نادان بود أَوْ لا یَسْتَطِیعُ أَنْ یُمِلَّ هُوَ یا کسی بود که املا نداند کرد یا نتواند کرد فَلْیُمْلِلْ وَلِیُّهُ بِالْعَدْلِ فرمودم تا قیم او وی را املا کند براستی و داد وَ اسْتَشْهِدُوا شَهِیدَیْنِ مِنْ رِجالِکُمْ و گواه بودن خواهید دو گواه از مردان خویش فَإِنْ لَمْ یَکُونا رَجُلَیْنِ اگر آن دو گواه مردان نباشند فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتانِ یک مرد و دو زن باید مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَداءِ از آنک بپسندید از گواهان أَنْ تَضِلَّ إِحْداهُما تا آن گه که یکی از آن دو زن گواهی فراموش شود بروی فَتُذَکِّرَ إِحْداهُمَا الْأُخْری‌ آن دیگر زن گواهی برو یاد کند وَ لا یَأْبَ الشُّهَداءُ و فرمودم تا سرباز نزند گواهان إِذا ما دُعُوا آن گه که ایشان را با گواهی خوانند وَ لا تَسْئَمُوا أَنْ تَکْتُبُوهُ و سیری میارید از آنچه آن را بنویسید، صَغِیراً أَوْ کَبِیراً إِلی‌ أَجَلِهِ اگر خرد بود و اگر بزرگ آن مال تا گه آن ذلِکُمْ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ این چنین راست‌تر است بنزدیک اللَّه وَ أَقْوَمُ لِلشَّهادَةِ و بپای کننده‌تر بود و دارنده‌تر گواهی دادن را وَ أَدْنی‌ أَلَّا تَرْتابُوا چون شما که گواهان باشید نوشته دارید نزدیکتر بود و سزاتر که در یاد در شک نیفتید إِلَّا أَنْ تَکُونَ تِجارَةً حاضِرَةً مگر که بازرگانی بود دست بدست آخریان و بهای هر دو حاضر تُدِیرُونَها بَیْنَکُمْ که میگردانید آن ستد و داد را در میان خویش فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَلَّا تَکْتُبُوها نیست بر شما تنگیی که آن را ننویسید وَ أَشْهِدُوا إِذا تَبایَعْتُمْ و در ستد و داد که با یکدیگر کنید بر آن گواه کنید وَ لا یُضَارَّ کاتِبٌ وَ لا شَهِیدٌ و فرمودیم تا دبیر را و گواه را نرنجانند و نشتابانند اگر دست در کاری دارند از آن خود، وَ إِنْ تَفْعَلُوا و اگر کنید بخلاف آنچه فرمودیم فَإِنَّهُ فُسُوقٌ بِکُمْ آن بشما نافرمانی است و بیرون شدن از راستی وَ اتَّقُوا اللَّهَ و بپرهیزید از خشم خدای وَ یُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ و در شما می‌آموزد اللَّه، وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ (۲۸۲) و خدای بهمه چیز داناست.

Ва إни кантами алии сафар ва агар дар сафарӣ бошеду лами тҷдўои котбо ва нависанда наёбед Фрҳони мқбўзаҳи гаравгонҳо бояд ситади Фإни أмни бъзкм баъзан агар касе аз шумо касеро амин кунаду амонат бар вай наад Флиؤди алзӣ аؤтмн фармудам то боз диҳад он кас ки устувор доштанд ӯро ва амин гирифтанд أмонтаҳи амонати хеш ки ситаду амонат ӯ ки фаро вай доду литқи аллоҳи раба ва гуфтам ин амонати дорро ки аз худованд хеш битарс ва аз хашм вай бипарҳезу лои тктмўои алшҳодаҳу гувоҳӣ пинҳон мадоред ки шуморо гувоҳ карда бошанду гувоҳӣ пинҳон дорад ва ман иктмҳо ва ҳар ки вайро гувоҳ карда бошанду гувоҳӣ пинҳон дорад Фإнаҳи осми қалба ӯ он касаст ки буза мандаст дил ӯу аллоҳи бмои тъмлўни алӣам ( 283 )у худои бончаҳ шумо мекунед доност .

وَ إِنْ کُنْتُمْ عَلی‌ سَفَرٍ و اگر در سفری باشید وَ لَمْ تَجِدُوا کاتِباً و نویسنده نیابید فَرِهانٌ مَقْبُوضَةٌ گروگانها باید ستد فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً اگر کسی از شما کسی را امین کند و امانت بر وی نهد فَلْیُؤَدِّ الَّذِی اؤْتُمِنَ فرمودم تا باز دهد آن کس که استوار داشتند او را و امین گرفتند أَمانَتَهُ امانت خویش که ستد و امانت او که فرا وی داد وَ لْیَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ و گفتم این امانت دار را که از خداوند خویش بترس و از خشم وی بپرهیز وَ لا تَکْتُمُوا الشَّهادَةَ و گواهی پنهان مدارید که شما را گواه کرده باشند و گواهی پنهان دارد وَ مَنْ یَکْتُمْها و هر که وی را گواه کرده باشند و گواهی پنهان دارد فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ او آن کس است که بزه‌مند است دل او وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ (۲۸۳) و خدای بآنچه شما میکنید داناست.