Қавлаи таъолӣу إзи қоли рбки ллмлоӣкаҳи إнии ҷоъили фии алأрзи Халифаи олимӣ буд орамида дар ҳеҷ дили оташи ишқӣ на , дар ҳеҷ синаи тӯҳмати савдое на , дарёӣ раҳмат Биҷӯш омадаи хзоӣни тоъоти пар бар омада , ғубори ҳеҷ фатрат бар носиаҳи тоъат мутӣъон нонишаста ,у илми лофи даъвӣу нҳни нсбҳи бҳмдки бъиўқи расонида , ҳар чаҳ дар олами ҷавҳарӣ буд кӣ он латофатӣ дошт бахуд дар тамаъии афтода , арши Маҷиди бъзмти худ мингрст ва мегуфт магари рақами ин ҳадиси бмои фурӯи кашанд , курсӣ дар сът худ менагирист ки магари ин хутбаи баном мо кунанд , ҳашт биҳишти бҷмоли худ назар мекард ки магари ин вилоят бмо диҳанд , тамаъи ҳамгинон аз хоки бурӣда , ва ҳар як дар тӯҳматии афтода , ва ҳар кас дар савдоеи монда . Ногоҳ аз ҳазрати иззату ҷалоли ин хабар дар олам Фриштгон доданд ки إнии ҷоъили фии алأрзи Халифаи ин на мушовират буд бо Фриштгон ки ин тамҳиди қавоиди иззату азимати одам буд , ва на истионат буд ки нашри бисоти тўқири одам буд . Гуфт ҳукми қаҳри мо корӣ ронаду қалами карамро фармудем то аз сари девони олам то бохри хаттӣ дар кашад , ва аз мунқатиъи арш то мунтаҳии фарши суккон ҳар ду кунро азм нома нависад , то садри мамолики одами хокиро мусаллам шавад ,у синаи азизи ваии бнўри маърифати равшан ,у лтоӣФи караму саноеъи фазли мо дар ҳақи ваии ошкоро , зилзилаи ҳайбат аз иззати ин хитоб дар дилҳои муқаррабон афтод , гуфтанд ин чаҳ наҳодӣ тавонад буд ки пеш аз офариниш бар садаи ҷамоли ваии иззати қуръони гӯши хилофати ваии микўбду вай ҳануз дар банди хилқат на ,у ҷалоли тақдир аз макнуноти ғайб хабар медиҳад ки гирди майдони давлати одами мгрдид ки шумо сари фитрат вай нашносед , уқоби ҳеҷ хотир бар шохи давлати одам на нишаст , дидаи ҳеҷ басирати ҷамоли хуршеди суфӯфи одам дар наёфт , ин шараф аз чаҳ буд ? ва он давлат аз чаҳ хост ? зонк одами садафи асрори рубубият буду хазинаи ҷавоҳири мамлакат .

قوله تعالی وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَةً عالمی بود آرمیده در هیچ دل آتش عشقی نه، در هیچ سینه تهمت سودایی نه، دریای رحمت بجوش آمده خزائن طاعات پر بر آمده، غبار هیچ فترت بر ناصیه طاعت مطیعان نانشسته، و علم لاف دعوی وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ بعیوق رسانیده، هر چه در عالم جوهری بود کی آن لطافتی داشت بخود در طمعی افتاده، عرش مجید بعظمت خود مینگرست و میگفت مگر رقم این حدیث بما فرو کشند، کرسی در سعت خود مینگریست که مگر این خطبه بنام ما کنند، هشت بهشت بجمال خود نظر میکرد که مگر این ولایت بما دهند، طمع همگنان از خاک بریده، و هر یک در تهمتی افتاده، و هر کس در سودایی مانده. ناگاه از حضرت عزت و جلال این خبر در عالم فریشتگان دادند که إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَةً این نه مشاورت بود با فریشتگان که این تمهید قواعد عزت و عظمت آدم بود، و نه استعانت بود که نشر بساط توقیر آدم بود. گفت حکم قهر ما کاری راند و قلم کرم را فرمودیم تا از سر دیوان عالم تا بآخر خطی در کشد، و از منقطع عرش تا منتهی فرش سکان هر دو کون را عزم نامه نویسد، تا صدر ممالک آدم خاکی را مسلم شود، و سینه عزیز وی بنور معرفت روشن، و لطائف کرم و صنایع فضل ما در حق وی آشکارا، زلزله هیبت از عزت این خطاب در دلهای مقربان افتاد، گفتند این چه نهادی تواند بود که پیش از آفرینش بر سدّه جمال وی عزت قرآن گوش خلافت وی میکوبد و وی هنوز در بند خلقت نه، و جلال تقدیر از مکنونات غیب خبر میدهد که گرد میدان دولت آدم مگردید که شما سرّ فطرت وی نشناسید، عقاب هیچ خاطر بر شاخ دولت آدم نه نشست، دیده هیچ بصیرت جمال خورشید صفوف آدم در نیافت، این شرف از چه بود؟ و آن دولت از چه خاست؟ زانک آدم صدف اسرار ربوبیّت بود و خزینه جواهر مملکت.

эй басо дар гиронмояу лؤлؤи шоҳвор ки дар он садафи таъбия буд , ва бо ҳар дарии шабаҳии сиёҳи манзум дар ришта кашид , бо ҷавоҳир ҳар як аз анбиёи шабаҳӣ дар баробар эшон дошт дарӣ чун одами сафӣ бо ваии шабиҳ чун шайтони шқӣ . Дарӣ чун иброҳӣми халил бо ваии шабаҳӣ чун намруди тоғӣ . Дарӣ чун Мӯсои умрон бо ваии шабаҳӣ чун фиръавн беАвн , дарӣ чун исои бен Марям бо ваии шабаҳӣ чун тайифаи пар аз залолату ғӣ . Дарӣ чун Мустафои арабӣ бо ваии шабаҳӣ чун бӯи ҷаҳли пари ҷаҳл .

ای بسا درّ گرانمایه و لؤلؤ شاهوار که در آن صدف تعبیه بود، و با هر دری شبهی سیاه منظوم در رشته کشید، با جواهر هر یک از انبیا شبهی در برابر ایشان داشت دری چون آدم صفی با وی شبیه چون شیطان شقی. دری چون ابراهیم خلیل با وی شبهی چون نمرود طاغی. دری چون موسی عمران با وی شبهی چون فرعون بی عون، دری چون عیسی بن مریم با وی شبهی چون طایفه پر از ضلالت و غیّ. دری چون مصطفی عربی با وی شبهی چون بو جهل پر جهل.

Фриштгон чун ин хитоб ҳоил бишуниданд қарору ором азишон бармеаду тмоски ақл ва сабрашон барисед . Забони савол дароз карданду ҷумла овоз бароварданд ки : أи тҷъли фӣҳо ман иФсди фӣҳо

فریشتگان چون این خطاب هایل بشنیدند قرار و آرام ازیشان برمید و تماسک عقل و صبرشان برسید. زبان سؤال دراز کردند و جمله آواز برآوردند که: أَ تَجْعَلُ فِیها مَنْ یُفْسِدُ فِیها

Худовандоу подшоҳои бзргўороу крдгоро ! ин одами хокии тарози вшии тақрйвро бадасти исён млтх гирданд ,у сар аз рбқаҳи тоъат берун кашад , ва моро аз қудсу тақдиси офарӣда , синаҳои мо бтҳлилу тасбеҳи ороста ва ин асбоби моро сохта ? чунин гӯйанд оташӣ аз макнуноти ғайб падед омаду қавмии Фриштгонро бсухт ,у бнъти иззати ин хитоб бирафт ки إнии أълми мо лои тълмўни шумо ки нзоргёнед назора ҳаме кунед шуморо бо хзоӣни асрори илоҳяти мо чаҳ кор ? ва дар макнуноти ғайби рубубияти мо чаҳ тасарруф ? таъбияи илоҳяти моу макнуноти асрори рубубияти мо мо донем , хавотири мухтасарро улӯму уқули ҷузи вайро фаҳмҳои маълулу бсоӣри муҳаддисро босрори илоҳяти мо чаҳ роҳ !у ъндаҳи мФотҳи алғиби лои иълмҳои إлои ҳўи мо дар азали ҳукм чунон кардем ки чароғи ҳақоиқи маърифат дар синаи одами хокӣ равшан гардонем ,у маншури вилояти хокии бадаст ӯ диҳем ,у ривояти мамолики замин дар қалби лашкар ӯ насб кунем , шумо ки муқаррабон мамлакатед пеши тахти давлати одами чокрўори смотин бар кашид , ва ӯро суҷуд кунед , ва шумо ки гирди арши мо тавоф мекунед ҷинояти нокардаи зрити одамро ки ҳануз дар вуҷӯд наомаданд истиғфор мекунеду равиши эшонро саломат мехоҳед ,у силам ва силам мегуед , то чун дар вуҷӯд оянд қадами эшонро бар бисоти убудийят Фтўрӣ набошад . Ва шумо ки нақибон ҳуҷбед , аҳли ғифлатро аз зрити одами мигриид то бсбб гиристан шумо маъсияти эшон бмғФрт худ бапушем . Ва шумо ки аҳл рФрФед , азин зулол ки зери арши мо мавҷ мезанад ровӣаи нур бар гиред ,у рӯзи рстохир ки эшон мунтазир бошед то чун фазаъи Акбар дар қиёмат падед ояд ,у дорои дору гирогири ҳайбат ва сиёсат бархезад , муъминони эшонро аз он фазаъ амн диҳеду саломи мо боишон расонид . ӣнҳама бон фармудем то шумо ки Фриштгониди шараф хокён бидонед ва бар ҳукми мо эътироз накунед .

خداوندا و پادشاها بزرگوارا و کردگارا! این آدم خاکی طراز وشی تقریب را بدست عصیان ملطخ گرداند، و سر از ربقه طاعت بیرون کشد، و ما را از قدس و تقدیس آفریده، سینه‌های ما بتهلیل و تسبیح آراسته و این اسباب ما را ساخته؟ چنین گویند آتشی از مکنونات غیب پدید آمد و قومی فریشتگان را بسوخت، و بنعت عزت این خطاب برفت که إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ شما که نظارگیان اید نظاره همی کنید شما را با خزائن اسرار الهیت ما چه کار؟ و در مکنونات غیب ربوبیت ما چه تصرف؟ تعبیه الهیت ما و مکنونات اسرار ربوبیت ما ما دانیم، خواطر مختصر را علوم و عقول جز وی را فهمهای معلول و بصائر محدث را باسرار الهیت ما چه راه! وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیْبِ لا یَعْلَمُها إِلَّا هُوَ ما در ازل حکم چنان کردیم که چراغ حقایق معرفت در سینه آدم خاکی روشن گردانیم، و منشور ولایت خاکی بدست او دهیم، و روایت ممالک زمین در قلب لشکر او نصب کنیم، شما که مقربان مملکت‌اید پیش تخت دولت آدم چاکروار سماطین بر کشید، و او را سجود کنید، و شما که گرد عرش ما طواف میکنید جنایت ناکرده ذریت آدم را که هنوز در وجود نیامدند استغفار میکنید و روش ایشان را سلامت میخواهید، و سلّم و سلّم می‌گویید، تا چون در وجود آیند قدم ایشان را بر بساط عبودیت فتوری نباشد. و شما که نقیبان حجب‌اید، اهل غفلت را از ذریت آدم میگریید تا بسبب گریستن شما معصیت ایشان بمغفرت خود بپوشیم. و شما که اهل رفرف‌اید، ازین زلال که زیر عرش ما موج میزند راویه نور بر گیرید، و روز رستاخیر که ایشان منتظر باشید تا چون فزع اکبر در قیامت پدید آید، و دارا دار و گیراگیر هیبت و سیاست برخیزد، مؤمنان ایشان را از آن فزع امن دهید و سلام ما بایشان رسانید. اینهمه بآن فرمودیم تا شما که فریشتگانید شرف خاکیان بدانید و بر حکم ما اعتراض نکنید.

Дар хабар дурустаст ки муллои аълоу муқаррабони даргоҳ иззат гуфтанд худовандо хокёнро олам суфло додӣ олами алавии бмодаҳ , ки мо низ парандагон ҳазратему тоўсони даргоҳи иззат . Эшонро ҷавоб омад лои аҷъли солеҳи зуррияи ман хилқатаи бедии кмни қиллат ?ла кун факон .

در خبر درست است که ملا اعلی و مقربان درگاه عزت گفتند خداوندا خاکیان را عالم سفلی دادی عالم علوی بماده، که ما نیز پرندگان حضرتیم و طاوسان درگاه عزت. ایشان را جواب آمد لا اجعل صالح ذریة من خلقته بیدیّ کمن قلت له کن فکان.