Қавлаи таъолӣу إзи қлнои ллмлоӣкаҳу гуфтеми Фриштгонро асҷдўои лодм суҷуд кунед одамро , Фсҷдўо суҷуд карданд Фриштгони إлои إблиси магари Иблис « абӣ » сари возду асткбру бартарии ҷусту кони ман алкоФрин ва дар илми худои худ аз кофарон буд .

قوله تعالی وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ و گفتیم فریشتگان را اسْجُدُوا لِآدَمَ سجود کنید آدم را، فَسَجَدُوا سجود کردند فریشتگان إِلَّا إِبْلِیسَ مگر ابلیس «ابی» سر وازد وَ اسْتَکْبَرَ و برتری جست وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ و در علم خدا خود از کافران بود.

Ва қлно ё одаму гуфтем эй одами искани أнту зўҷки алҷнаҳ бо ҷуфти хеш дар биҳишт биншин , ва куллан минҳоу михўрид аз он рғдои фарох ва бинозу хушу осон , ҳайси шӣтмо ҳар ҷо ки хоҳед ,у лои тқрбои ҳзаҳи алшҷраҳу наздики ин як дарахти мгрдид , Фткўнои ман алзолмин ки агар аз он бихӯред аз ситамкорон бошед бар хеш .

وَ قُلْنا یا آدَمُ و گفتیم ای آدم اسْکُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ با جفت خویش در بهشت بنشین، وَ کُلا مِنْها و میخورید از آن رَغَداً فراخ و بناز و خوش و آسان، حَیْثُ شِئْتُما هر جا که خواهید، وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ و نزدیک این یک درخت مگردید، فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ که اگر از آن بخورید از ستمکاران باشید بر خویش.

Фأзлҳмои алшитони анҳо пас биўкнди деви эшонро ҳар ду аз биҳишту бгрдонид аз тоъат , Фأхрҷҳмои пас эшонро берун оварад ммои конои фӣа аз ончӣ дар он буданд аз шодӣу ноз ,у қлнои аҳбтўоу гуфтеми фурӯи раведи бъзкми лбъзи адуи якдигарро душман ва бар якдигар гумоштау лаками фии алأрз ва шумо рост дар замин . Мустақари ором гоҳе ,у матоъ бар хўрдории ҷой , إлии ҳайн ҳар касро то мрку халқро то растохез .

فَأَزَلَّهُمَا الشَّیْطانُ عَنْها پس بیوکند دیو ایشان را هر دو از بهشت و بگردانید از طاعت، فَأَخْرَجَهُما پس ایشان را بیرون آورد مِمَّا کانا فِیهِ از آنچه در آن بودند از شادی و ناز، وَ قُلْنَا اهْبِطُوا و گفتیم فرو روید بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ یکدیگر را دشمن و بر یکدیگر گماشته وَ لَکُمْ فِی الْأَرْضِ و شما راست در زمین. مُسْتَقَرٌّ آرام گاهی، وَ مَتاعٌ بر خورداری جای، إِلی‌ حِینٍ هر کس را تا مرک و خلق را تا رستاخیز.

Фтлқии одам фаро гирифт одам « ман раба » аз худованди хеши калимоти суханоне , Фтоби алайҳ тавба дод ӯроу бози пазируфт ва бо худ оварад , إнаҳи ҳўи алтўоби арраҳим ки ӯст худованди тўбтпазир узри нюаши меҳрбон .

فَتَلَقَّی آدَمُ فرا گرفت آدم «من ربه» از خداوند خویش کَلِماتٍ سخنانی، فَتابَ عَلَیْهِ توبه داد او را و باز پذیرفت و با خود آورد، إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ که اوست خداوند توبت پذیر عذر نیوش مهربان.

Қлнои аҳбтўои минҳои гуфтеми фурӯи раведи ҳамгинон аз биҳишт , ҷмиъои ҳамгинони баҳам , Фإмои иأтинкми манӣ агар бшмо ояд аз ман , ҳудо , пайғомӣу нишоне , Фмни табаъи ҳдоӣ ҳар ки паии баради бпиғому нишони ман , Флои хавфи алайҳим бимӣ несту ришон ки ин карданд ,у лои ҳам иҳзнўну фардои ҳеҷ андӯҳгин набошанд .

قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها گفتیم فرو روید همگنان از بهشت، جَمِیعاً همگنان بهم، فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی اگر بشما آید از من، هُدیً، پیغامی و نشانی، فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ هر که پی برد بپیغام و نشان من، فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ بیمی نیست و ریشان که این کردند، وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ و فردا هیچ اندوهگین نباشند.

Ва аллазӣнаи кФрўои эшон ки кофар шуданд ,у кзбўои боётноу суханону нишони мо дурӯғ шимурданд , أўлӣки أсҳоби алнори эшон отшённду дӯзахён , ҳам фӣҳо холдўни эшон дар онанд ҷовдон .

وَ الَّذِینَ کَفَرُوا ایشان که کافر شدند، وَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا و سخنان و نشان ما دروغ شمردند، أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ ایشان آتشیانند و دوزخیان، هُمْ فِیها خالِدُونَ ایشان در آنند جاودان.