Қавлаи таъолӣ :у إз қтлтм наФасо қатли нафас аз ду гӯнааст яке аз рӯй сӯрат ва яке аз рӯй маънӣ , ӯ ки аз рӯй сӯрати худро кашад бъзобӣ расад ки азоб аз он саъбтар несту злки фӣ

قوله تعالی: وَ إِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً قتل نفس از دو گونه است یکی از روی صورت و یکی از روی معنی، او که از روی صورت خود را کشد بعذابی رسد که عذاب از آن صعبتر نیست و ذلک فی‌

Қавлаи слии аллоҳи алайҳу ?алау силам « ман қатл нафса бисмии Фсмаҳи фии ядаи итҳсоаҳи фии нори ҷаҳаннами холдои мхлдои фӣҳо абадан , ва ман қатл нафса бҳдидаҳи Фҳдидтаҳи фии дияи иҷأи баҳои фии батнаи фии нори ҷаҳаннами холдои мхлдои фӣҳо абадан , ва ман трдии ман ҷабали Фқтл нафса Фҳўи итрдии фии нори ҷаҳаннами ман ҷабали холдои мхлдои фӣҳо абадан »

قوله صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم «من قتل نفسه بسمّ فسمّه فی یده یتحسّاه فی نار جهنم خالدا مخلّدا فیها ابدا، و من قتل نفسه بحدیدة فحدیدته فی دیه یجأ بها فی بطنه فی نار جهنم خالدا مخلدا فیها ابدا، و من تردّی من جبل فقتل نفسه فهو یتردّی فی نار جهنم من جبل خالدا مخلدا فیها ابدا»

Ва он кас ки худро бшмшири муҷоҳидат аз рӯй маънӣ кашад бинозу Наими боқӣу биҳишт ҷовидӣ расед . Чунонк раб алъзаҳ гуфту أмои ман хоФи мақоми раба ва наҳй алнФси ани алҳўии Фإни алҷнаҳи ҳаии алмأўӣ . Қавми Мӯсоро гуфтанд зиндаро бикашед то кушта зинда шавад , ишорати боҳилл тариқаст ки нафаси зиндаро бшмшир муҷоҳидат бикашанд бар вифқи шариъат то дили мурдаи бнўри мшоҳдт зинда шавад , ва ӯ ки бнўри мшоҳдту рӯҳи инс зинда шуд бҳёҳ тайиба расед он ҳаётӣ ки ҳаргизи маргӣ дар он нашаваду фанои бони роҳи набард ,у забони ҳоли бандаи андарин ҳол мегуяд :

و آن کس که خود را بشمشیر مجاهدت از روی معنی کشد بناز و نعیم باقی و بهشت جاویدی رسید. چنانک رب العزة گفت وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَی النَّفْسَ عَنِ الْهَوی‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِیَ الْمَأْوی‌. قوم موسی را گفتند زنده را بکشید تا کشته زنده شود، اشارت باهل طریق است که نفس زنده را بشمشیر مجاهدت بکشند بر وفق شریعت تا دل مرده بنور مشاهدت زنده شود، و او که بنور مشاهدت و روح انس زنده شد بحیاة طیبه رسید آن حیاتی که هرگز مرگی در آن نشود و فنا بآن راه نبرد، و زبان حال بنده اندرین حال میگوید:

Пери тариқати ҷунайди қудси аллоҳи рӯҳаи якеро аз дӯстони вай ки аз дунёи рафта буд мешаст , он каси ангушти мсбҳаҳи ҷунайдро бигирифт , ҷунайд гуфт أи ҳаёаи баъди аламут ? ҷавоб дод ки ӯ мо илмати анои лои нимуват бал нанақл ман дори илои дор «у фии ҳозои алмънии мо рӯй ани абди алмалики бен ъмири ани рубъии бен мҳроши қоли кнои ахўаҳи салоса ,у кони аъбдноу асўФноу аФзлнои алавсати мнои Фғбти ғайбаи илои алсўоди сами қидмати алии аҳлӣ . Фқолўои адрки ахоки ?фонаи фии аламут , қоли Фхрҷти илайҳи асъӣ , Фонтҳити илайҳу қади қзӣу сҷии бсўб , Фқъдт ъанд расаи абкиаҳ , қоли ФрФъи ядаи ФкшФи алсўби ани раса ,у қоли ассаломи алайкуми қиллат эй ахии أи ҳаёаи баъди аламут ? қоли нъми ании лақяти ахии Флқнии брўҳу райҳону раби ғайри ғазабон ,у анаи касонеи сёбои хзрои ман сндсу астбрқ ,у ании ваҷдати аламри аисри ммои тҳсбўни слсо , Фоъмлўоу лои тғирўои слсоу ании лақяти расӯли аллоҳи Фоқсми ани лои ибрҳ ҳатто отӣа , Фъҷлўои ҷҳозии сами тФأи факони асраъи ман ҳсоаҳи луи алқити фии моء , Фблғи Оишаи рзи Фсдқтаҳу қолати қад кно насамъ ани рҷлои ман ҳзаҳи аломаҳи ситклми баъди мўтаҳ .

پیر طریقت جنید قدس اللَّه روحه یکی را از دوستان وی که از دنیا رفته بود میشست، آن کس انگشت مسبّحه جنید را بگرفت، جنید گفت أ حیاة بعد الموت؟ جواب داد که او ما علمت انا لا نموت بل ننقل من دار الی دار «و فی هذا المعنی ما روی عن عبد الملک بن عمیر عن ربعی بن محراش قال کنا اخوة ثلاثة، و کان اعبدنا و اصوفنا و افضلنا الاوسط منا فغبت غیبة الی السواد ثم قدمت علی اهلی. فقالوا ادرک اخاک فانه فی الموت، قال فخرجت الیه اسعی، فانتهیت الیه و قد قضی و سجی بثوب، فقعدت عند راسه ابکیه، قال فرفع یده فکشف الثوب عن راسه، و قال السلام علیکم قلت ای اخی أ حیاة بعد الموت؟ قال نعم انی لقیت اخی فلقنی بروح و ریحان و رب غیر غضبان، و انه کسانی ثیابا خضرا من سندس و استبرق، و انی وجدت الامر ایسر مما تحسبون ثلثا، فاعملوا و لا تغیّروا ثلثا و انی لقیت رسول اللَّه فاقسم ان لا یبرح حتی آتیه، فعجّلوا جهازی ثم طفأ فکان اسرع من حصاة لو القیت فی ماء، فبلغ عایشه رض فصدّقته و قالت قد کنا نسمع ان رجلا من هذه الامة سیتکلم بعد موته.

Сами қсти қлўбкми қсўти дил дар ҳақи ҷҳоли номеҳрбонӣ ва бераҳматӣ ва аз роҳи ҳақи даврӣ , ва дар ҳақи орифону арбоби сидқу сФўти қӯт диласту ҳолати тамаккуну камоли маърифату ҳолати сФўт , чунонк садиқи Акбар аз худ нишон дод ки ҳар гуҳ касеро дидӣ ки мегиристӣ ва дар худ май печидӣ аз истимоъи қуръон , вай гуфтӣ ҳоказо кно ҳатто қсти улқулуб ишоратаст ин қсўти бкмоли ҳоли орифону ҷалоли ртбти садиқон дар бдоити кору унфувони иродат , мубтадиро бонгу хурӯшу наърау зорӣ буд ки ҳануз ишқи ваии вилояти худ бтмомӣ фурӯ нагирифта буд , пас чун кор бкмол расаду сФоءи маърифат қавӣ гардаду султони ишқи вилояти худ бтмомӣ фурӯ гирад , он хурӯшу зорӣ дар боқӣ шавад шодӣу тараб дар пайвандад , бзбон ҳол гуяд .

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُمْ قسوت دل در حق جهال نامهربانی و بی رحمتی و از راه حق دوری، و در حق عارفان و ارباب صدق و صفوت قوت دل است و حالت تمکن و کمال معرفت و حالت صفوت، چنانک صدیق اکبر از خود نشان داد که هر گه کسی را دیدی که می‌گریستی و در خود می‌پیچیدی از استماع قرآن، وی گفتی هکذا کنا حتی قست القلوب اشارت است این قسوت بکمال حال عارفان و جلال رتبت صدّیقان در بدایت کار و عنفوان ارادت، مبتدی را بانگ و خروش و نعره و زاری بود که هنوز عشق وی ولایت خود بتمامی فرو نگرفته بود، پس چون کار بکمال رسد و صفاء معرفت قوی گردد و سلطان عشق ولایت خود بتمامی فرو گیرد، آن خروش و زاری در باقی شود شادی و طرب در پیوندد، بزبان حال گوید.

Ва إни ман алҳҷораҳи лмо итФҷр манеҳ алأнҳору إни минҳои лмои ишққ Фихрҷ манеҳ алмоءу إни минҳои лмои иҳбти ман хшиаҳи аллоҳи санги хораро бар дили ҷоФӣ фазл доду афзӯнии ниҳод , гуфт аз санг об ояд ва нарм шавад ва аз тарси худо бҳомўн уфтад ,у дили ҷоФӣ дар ниҳоди марди бегона на аз тарс худо бинолад ва на аз ҳасрати бгрид , на раҳмату риққат дар вай ояд .

وَ إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ لَما یَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهارُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَهْبِطُ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ سنگ خاره را بر دل جافی فضل داد و افزونی نهاد، گفت از سنگ آب آید و نرم شود و از ترس خدا بهامون افتد، و دل جافی در نهاد مرد بیگانه نه از ترس خدا بنالد و نه از حسرت بگرید، نه رحمت و رقت در وی آید.

Дар ҳикояти биоранд ки пайғомбарӣ аз пайғомбарони худои бсҳроиӣ бар гузашти сангиро дид ки дар ниҳоди худ кучак буду обии азим аз вай мерафт беш аз ҳаду андозаи он санги пайғомбари боистод ва дар он таъаҷҷуб мекард ки то чаҳ ҳоласт он сангро ва чаҳ обаст ки аз вай равонаст , раби алъзаҳи он сангро бо вай дар сухан оварад то гуфт эй пайғомбари ҳақи ин об ки ту май бинӣ гиристан манаст , ки аз он рӯзи боз ки бмн расед аз каломи раби алъзаҳ ки вқўдҳои анносу алҳҷораҳ ки дӯзахро бснг гарм кунанд ман аз ҳасрату тарси мигрим . Пайғомбар гуфт бори худоёи вайро аз оташи эмини гардон ваҳй омад буи , ки ӯро эмин кардам аз оташ . Пайғомбар бирафт пас брўзгории дигар боз омад ва он сангро дид ки ҳам чунон мегирист ,у об аз ваии равон , ҳам дар он таъаҷҷуб бимонад то раби алъзаҳи дигари бораи он сангро бсхн оварад , гуфт эй пайғомбари худо чаҳ таъаҷҷуб кунӣ бойен гиристан ман , аллоҳи таъолии маро эмин кард аз оташ аммо гиристани аввал аз ҳасрату андӯҳ буд ва ин гиристан аз шодӣу шукр .

در حکایت بیارند که پیغامبری از پیغامبران خدا بصحرایی بر گذشت سنگی را دید که در نهاد خود کوچک بود و آبی عظیم از وی میرفت بیش از حد و اندازه آن سنگ پیغامبر بایستاد و در آن تعجب میکرد که تا چه حالست آن سنگ را و چه آبست که از وی روانست، رب العزة آن سنگ را با وی در سخن آورد تا گفت ای پیغامبر حق این آب که تو می‌بینی گریستن منست، که از آن روز باز که بمن رسید از کلام رب العزة که وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ که دوزخ را بسنگ گرم کنند من از حسرت و ترس میگریم. پیغامبر گفت بار خدایا وی را از آتش ایمن گردان وحی آمد بوی، که او را ایمن کردم از آتش. پیغامبر برفت پس بروزگاری دیگر باز آمد و آن سنگ را دید که هم چنان میگریست، و آب از وی روان، هم در آن تعجب بماند تا رب العزّة دیگر باره آن سنگ را بسخن آورد، گفت ای پیغامبر خدا چه تعجب کنی باین گریستن من، اللَّه تعالی مرا ایمن کرد از آتش اما گریستن اول از حسرت و اندوه بود و این گریستن از شادی و شکر.

Пер тариқат гуфт : « дар сар гиристанӣ дорам дароз , надонам ки аз ҳасрат гарем ё аз ноз , гиристан аз ҳасрати баҳраи ятем ва гиристани шамъи баҳраи ноз , аз ноз гиристан чун буд ин қиссаи исти дароз . »

پیر طریقت گفت: «در سر گریستنی دارم دراز، ندانم که از حسرت گریم یا از ناز، گریستن از حسرت بهره یتیم و گریستن شمع بهره ناز، از ناز گریستن چون بود این قصه‌ایست دراز.»