Қавлаи таъолӣ : أу лои иълмўни нмидоннди эшон أни аллоҳи иълм ки аллоҳ медонад мо исрўни ончӣ ниҳон медоранд ва мо иълнўн ( 77 )у ончӣ ошкоро мекунанд .

قوله تعالی: أَ وَ لا یَعْلَمُونَ نمیدانند ایشان أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ که اللَّه میداند ما یُسِرُّونَ آنچه نهان میدارند وَ ما یُعْلِنُونَ (۷۷) و آنچه آشکارا میکنند.

Ва манеҳам أмиўн ва ҳаст аз ҷуҳудони қавмӣ ки нависанда наанд лои иълмўни алкитоб тӯрӣа ндонанд аз навишта , إлои أмонии магар чизе хонанд аз Фрошнидаҳ ,у إни ҳам إлои изнўн ( 78 ) ва нестанд магар бар пиндора ки мепиндоранд ва гумон мебаранд .

وَ مِنْهُمْ أُمِّیُّونَ و هست از جهودان قومی که نویسنده نه‌اند لا یَعْلَمُونَ الْکِتابَ توریة ندانند از نوشته، إِلَّا أَمانِیَّ مگر چیزی خوانند از فراشنیده، وَ إِنْ هُمْ إِلَّا یَظُنُّونَ (۷۸) و نیستند مگر بر پنداره که می‌پندارند و گمان می‌برند.

Фўили ллзини ?вили эшонро иктбўни алкитоби бأидиҳм ки навишта менависанд бадасти хеши сами иқўлўн ва он гуҳи мигўинди ҳозо ман ъанд аллоҳи ин аз наздик худост ъзу ҷли лиштрўо ба смнои қлило то бФрўхтни ҳақ ба баҳои андак мехаранд , Фўили ?лаами ?вили эшонро ммои кутубати أидиҳм аз он дурӯғ ки менависанд бадасти хешу ?вили ?лаами ммои иксбўн ( 79 )у ?вили эшонро аз ончии мистоннд аз ришват .

فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ ویل ایشان را یَکْتُبُونَ الْکِتابَ بِأَیْدِیهِمْ که نوشته می‌نویسند بدست خویش ثُمَّ یَقُولُونَ و آن گه میگویند هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ این از نزدیک خداست عز و جل لِیَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِیلًا تا بفروختن حق به بهای اندک می‌خرند، فَوَیْلٌ لَهُمْ ویل ایشان را مِمَّا کَتَبَتْ أَیْدِیهِمْ از آن دروغ که می‌نویسند بدست خویش وَ وَیْلٌ لَهُمْ مِمَّا یَکْسِبُونَ (۷۹) و ویل ایشان را از آنچه میستانند از رشوت.

Ва қолўои лни тмснои алнор ва гуфтанд ки нарасад бксӣ аз мо оташи дӯзахи фардои إлои أёмои маъдӯдаи магари рӯзӣ чанд шимурдаи қул посух кун эшонроу гӯй أтхзтм ъанд аллоҳи ъҳдои наздики аллоҳи паймонӣ гирифта доред ? Флни ихлФи аллоҳи ӯҳда агар доред аллоҳи аҳди худро хилоф накунад , أми тқўлўни алии аллоҳи мо лои тълмўн ё бар худои ъзу ҷл чизе мегуед ки ндонед .

وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ و گفتند که نرسد بکسی از ما آتش دوزخ فردا إِلَّا أَیَّاماً مَعْدُودَةً مگر روزی چند شمرده قُلْ پاسخ کن ایشان را و گوی أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً نزدیک اللَّه پیمانی گرفته دارید؟ فَلَنْ یُخْلِفَ اللَّهُ عَهْدَهُ اگر دارید اللَّه عهد خود را خلاف نکند، أَمْ تَقُولُونَ عَلَی اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ یا بر خدای عز و جل چیزی می‌گویید که ندانید.

Балии ман касби сиӣаҳи оре ҳар ки бадӣ кунаду أҳотт ба хтиӣтаҳ ва дар ояд гирд бар гирди ваии гуноҳи ваии Фأўлӣки أсҳоб алнор эшонанд ки дўзхённди ҳам фӣҳо холдўн ( 81 ) эшон ҷовид дар онанд .

بَلی‌ مَنْ کَسَبَ سَیِّئَةً آری هر که بدی کند وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِیئَتُهُ و در آید گرد بر گرد وی گناه وی فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ ایشانند که دوزخیانند هُمْ فِیها خالِدُونَ (۸۱) ایشان جاوید در آنند.

Ва аллазӣнаи омнўо ва эшон ки бгрўиднду расонандаро устувор гирифтанду ъмлўои алсолҳот ва некӣҳо карданд أўлӣки أсҳоб алҷнаҳ эшонанд ки биҳиштёнанд ҳам фӣҳо холдўн ( 82 ) эшон дар он биҳишт ҷовдонанд .

وَ الَّذِینَ آمَنُوا و ایشان که بگرویدند و رساننده را استوار گرفتند وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و نیکیها کردند أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ ایشانند که بهشتیان‌اند هُمْ فِیها خالِدُونَ (۸۲) ایشان در آن بهشت جاودانند.

Ва إзи أхзнои мисоқ банӣ إсроӣилу аҳди гирифтем ва паймон ситадем аз фарзандони ёқӯби лои тъбдўни إлои аллоҳ ки то напарастед ҷуз аз аллоҳу болўолдини إҳсоноу падару модарро навозанд ва бо эшон некуӣ кунанду зии алқрбӣ ва бо хуишону наздикону алитомӣ ва бо кӯдакони падари мурдагону алмсокин ва бо даравишону қўлўои ллноси ҳусноу мардумонро некуии гўӣид ,у أқимўои алслоаҳу намози бҳнгом бпоӣ дореду отўои алзкоаҳу зкоаҳи мол хеш бидиҳед сами тавлиятами пас аз он васият ки шуморо кардем баргаштед إлои қлилои мнкми магари андакӣ аз шумоу أнтми мързўн ( 83 ) ва аз вафо рӯй гардонидед .

وَ إِذْ أَخَذْنا مِیثاقَ بَنِی إِسْرائِیلَ و عهد گرفتیم و پیمان ستدیم از فرزندان یعقوب لا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ که تا نپرستید جز از اللَّه وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً و پدر و مادر را نوازند و با ایشان نیکویی کنند وَ ذِی الْقُرْبی‌ و با خویشان و نزدیکان وَ الْیَتامی‌ و با کودکان پدر مردگان وَ الْمَساکِینِ و با درویشان وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً و مردمان را نیکویی گوئید، وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ و نماز بهنگام بپای دارید وَ آتُوا الزَّکاةَ و زکاة مال خویش بدهید ثُمَّ تَوَلَّیْتُمْ پس از آن وصیت که شما را کردیم برگشتید إِلَّا قَلِیلًا مِنْکُمْ مگر اندکی از شما وَ أَنْتُمْ مُعْرِضُونَ (۸۳) و از وفا روی گردانیدید.