Қавлаи таъолӣ :у إзи أхзнои мисоқкми лои тсФкўни дмоءкми алоиаҳи саёқи ин ояти таҳдиди золмонсту тхўиФи нопокон ки бар мусулмонон ситам кунанд , ва дар хӯну моли эшон саъй кунанд ,у бадасту забони худ эшонро брнҷоннд то аз хон ва мон беафтанд , нақдӣ дар мусулмонии эшон халаласт ки Мустафо ъ гуфт : « алмслми ман силами алмслмўни ман лисонау яда »

قوله تعالی: وَ إِذْ أَخَذْنا مِیثاقَکُمْ لا تَسْفِکُونَ دِماءَکُمْ الآیة سیاق این آیت تهدید ظالمانست و تخویف ناپاکان که بر مسلمانان ستم کنند، و در خون و مال ایشان سعی کنند، و بدست و زبان خود ایشان را برنجانند تا از خان و مان بیفتند، نقدی در مسلمانی ایشان خلل است که مصطفی ع گفت: «المسلم من سلم المسلمون من لسانه و یده»

Ва дар дунёи лаънати худованд баришон ва дар уқбои ҷои эшон оташи сӯзон . Иқўли аллоҳи таъолӣ : أлои лаънаи аллоҳи алии алзолмини явми лои инФъи алзолмини мъзртҳму ?лаами аллънаҳу ?лаами сӯъи ?илдортарӣ алзолмини мушфиқин ммои ксбўоу ҳўи воқеъи баҳаму явми иъзи алзолми алии идиаҳ

و در دنیا لعنت خداوند بریشان و در عقبی جای ایشان آتش سوزان. یقول اللَّه تعالی: أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِینَ یَوْمَ لا یَنْفَعُ الظَّالِمِینَ مَعْذِرَتُهُمْ وَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ تَرَی الظَّالِمِینَ مُشْفِقِینَ مِمَّا کَسَبُوا وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ وَ یَوْمَ یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلی‌ یَدَیْهِ‌

Ва алзолмини أъди ?лаами ъзобои أлимоу алзолмўни мо ?лаами ман валеу лои насир . Ва дар қуръон фаровонаст азин таҳдиди золимону инзори муҷримон . Рӯй ани Довӯд ъ назари илои мнҷли ман нори иҳўии байни алсмоءу аларз , Фқол ё раби мо ҳозои қоли ҳозои лаънатии тдхли байти кули золим . Ва қоли Саиди бен алмсиб : « лои тмлӣўои аъинкми ман аъвони алзлмаҳ ало бонакор ман қлўбкм , лкилои тҳбти аъмолкми алсолҳаҳ . Ва қоли алҳсни ман дуои алзлми болбқоءи Фқди аҳби ани иъсии аллоҳи ъзу ҷл , алзолму алмъини алии алзлму алмҳби ?лаи сўоء . »у қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу ?алау силам : « қоли аллоҳи таъолии лои тдхлўои битои ман буютӣу лоҳди ман ибодӣ ъанд аҳади мнкми зломаҳи фонии алънаҳи мо доми қоӣмои ислӣ ҳатто ирди тлки алзломаҳи илои аҳлҳо .

وَ الظَّالِمِینَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِیماً وَ الظَّالِمُونَ ما لَهُمْ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصِیرٍ. و در قرآن فراوان است ازین تهدید ظالمان و انذار مجرمان. روی انّ داود ع نظر الی منجل من نار یهوی بین السماء و الارض، فقال یا رب ما هذا قال هذا لعنتی تدخل بیت کلّ ظالم. و قال سعید بن المسیب: «لا تملئوا اعینکم من اعوان الظلمة الّا بانکار من قلوبکم، لکیلا تحبط اعمالکم الصالحة. و قال الحسن من دعا الظلم بالبقاء فقد احبّ ان یعصی اللَّه عز و جل، الظالم و المعین علی الظلم و المحبّ له سواء.» و قال النبی صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم: «قال اللَّه تعالی لا تدخلوا بیتا من بیوتی و لاحد من عبادی عند احد منکم ظلامة فانّی العنه ما دام قائما یصلّی حتی یردّ تلک الظلامة الی اهلها.

Ва қоли слии аллоҳи алайҳу ?алау силами лои иқФни аҳдкми алии раҷули иқтли злмои ?фони аллънаҳи таназзули ман аллоҳи алии ман иҳзраҳи азои лами идФъўои анҳу .

و قال صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم لا یقفن احدکم علی رجل یقتل ظلما فانّ اللعنة تنزل من اللَّه علی من یحضره اذا لم یدفعوا عنه.

Ва қоли абӯи алдрдоء « аёку даъвоати алмзлўми Фонҳни исъдни илои аллоҳи таъолии конҳни шаророти нор . »у қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу ?алау силам : « аиҳо анноси атқўои аллоҳ , Флои излми муъмини мؤмнои алои антқми аллоҳи ман алзолми явми алқёмаҳу злки азои кони ъзу ҷли болмрсод ,у ҳўи алқнтраҳи алоълии ман алсрот , иқўлу иззатии лои имр бе алиўми зулми золим .

و قال ابو الدرداء «ایاک و دعوات المظلوم فانهنّ یصعدن الی اللَّه تعالی کانهن شرارات نار.» و قال النبی صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم: «ایها النّاس اتقوا اللَّه، فلا یظلم مؤمن مؤمنا الّا انتقم اللَّه من الظالم یوم القیامة و ذلک اذا کان عزّ و جل بالمرصاد، و هو القنطرة الاعلی من الصراط، یقول و عزتی لا یمرّ بی الیوم ظلم ظالم.

Гуфтаанд ин зулми золим аз ҳирси ваии хезад бар дунё ва рондани шаҳавот , ки чун ҳамагии ваии дӯстӣ дунё бигирифт ва шаҳавот биравӣ муставле шуд дили вай торик гардад ,у риққату сӯз дар вай намонад . Пас шафқат бархезад ва бар халқи худо зулм кунад ,у асари ин торикии фардо дар қиёмат падед ояд , чунонк Мустафо ъ гуфт : алзлми зулмоти явми алқёмаҳ на як зулма хоҳад буд бали зулмот бисёр хоҳад буд , чунонк имрӯз на як шаҳватаст балки шаҳавот бисёраст , пас чун сари ҳамаи зулми дӯстӣ дунёаст ҳар кас ки дӯстии дунё аз дили худ берун кунад шаҳавот биравӣ муставле нашавад , ва дар дили ваии риққат ва сӯз бимонад , ва бар ҳамаи халқи худои меҳрбон буд , то агар сегӣ бинад шафқат аз вай боз нагирад , ва ӯро ниёзорад балки ӯро бинавозад , чунонк исо ъ кони исиҳи ббъзи билоди алшоми азои Аштад ба алмтру алръду албрқи Фҷъли итлби шиӣои илҷأи илайҳ , ФрФъти ?лаи бхимаҳи ман баъӣд , Фотоҳои Фозои фӣҳо амрأаҳ , Фҳоди анҳо Фозои ҳўи бкҳФи фии ҷабал , Фотоаҳи Фозои фии алкҳФи асад , сами қоли илоҳии ҷаълати лкли шайъи ءи мأўии сами лами тҷъли лии мأўӣ , Фоҷобаҳи алҷлили мأўоки ъндии фии мустақари раҳматӣ , лозўҷнки явми алқимаҳи моӣаҳи ҳўроءу лأтъмнки фии ърски арбаъаи олоФи оми явми минҳои къмри алднё ,у ломрни мнодёи инодии ин алзҳоди фии дори алднёу роўои ърси алзоҳди исои бен Марям ъ сами أнтми ҳؤлоءи аҳли маъонии дарин ояти латифаҳои некӯ гуфтаанд : яке онаст ки тқтлўни أнФскм ишорат мекунад ки шумо баъамали нописандидау феъли накӯҳидаи худро дар гирдоби уқубат май аўкнид ва он уқубати шуморо биҷои қатл нафасаст , яъне макунед чунину тани худро бадасти хеши мкшид , ҳамонаст ки ҷой дигар гуфту лои тқтлўои أнФскм .

گفته‌اند این ظلم ظالم از حرص وی خیزد بر دنیا و راندن شهوات، که چون همگی وی دوستی دنیا بگرفت و شهوات بروی مستولی شد دل وی تاریک گردد، و رقت و سوز در وی نماند. پس شفقت برخیزد و بر خلق خدا ظلم کند، و اثر این تاریکی فردا در قیامت پدید آید، چنانک مصطفی ع گفت: الظلم ظلمات یوم القیامة نه یک ظلمة خواهد بود بل ظلمات بسیار خواهد بود، چنانک امروز نه یک شهوتست بلکه شهوات بسیار است، پس چون سر همه ظلم دوستی دنیا است هر کس که دوستی دنیا از دل خود بیرون کند شهوات بروی مستولی نشود، و در دل وی رقت و سوز بماند، و بر همه خلق خدا مهربان بود، تا اگر سگی بیند شفقت از وی باز نگیرد، و او را نیازارد بلکه او را بنوازد، چنانک عیسی ع کان یسیح ببعض بلاد الشام اذا اشتد به المطر و الرعد و البرق فجعل یطلب شیئا یلجأ الیه، فرفعت له بخیمة من بعید، فاتاها فاذا فیها امرأة، فحاد عنها فاذا هو بکهف فی جبل، فاتاه فاذا فی الکهف اسد، ثم قال الهی جعلت لکل شی‌ء مأوی ثم لم تجعل لی مأوی، فاجابه الجلیل مأواک عندی فی مستقر رحمتی، لازوّجنّک یوم القیمة مائة حوراء و لأطعمنّک فی عرسک اربعة آلاف عام یوم منها کعمر الدنیا، و لآمرنّ منادیا ینادی این الزهاد فی دار الدنیا و راوا عرس الزاهد عیسی بن مریم ع ثُمَّ أَنْتُمْ هؤُلاءِ اهل معانی درین آیت لطیفه‌های نیکو گفته‌اند: یکی آنست که تَقْتُلُونَ أَنْفُسَکُمْ اشارت میکند که شما بعمل ناپسندیده و فعل نکوهیده خود را در گرداب عقوبت می‌اوکنید و آن عقوبت شما را بجای قتل نفس است، یعنی مکنید چنین و تن خود را بدست خویش مکشید، همانست که جای دیگر گفت وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ.

Ва ончӣ гуфт : тхрҷўни Фриқои мнкми ман дёрҳм ишорат мекунад ки шумо баъзе қӯтҳо аз ниҳоди худ ва аз муқтазии офариниши хеш май бгрдонид , ва онро зойеъ мегузоред , чунонк Маслан қӯти омила аз баҳри он дар ниҳод одамӣ офариданд то бидон амал кунаду биҷои хеши истеъмоли намояд , пас агар тақсир кунад ё на бар ҷои хеш истеъмол кунад аз маҳали хеш бгрдонидаҳ бошад . Рост чунон бошад ки касеро аз сарои хеш берун кунанд .

و آنچه گفت: تُخْرِجُونَ فَرِیقاً مِنْکُمْ مِنْ دِیارِهِمْ اشارت میکند که شما بعضی قوتها از نهاد خود و از مقتضی آفرینش خویش می‌بگردانید، و آن را ضایع میگذارید، چنانک مثلا قوت عامله از بهر آن در نهاد آدمی آفریدند تا بدان عمل کند و بجای خویش استعمال نماید، پس اگر تقصیر کند یا نه بر جای خویش استعمال کند از محل خویش بگردانیده باشد. راست چنان باشد که کسی را از سرای خویش بیرون کنند.

Ва ончӣ гуфт :у إни иأтўкми أсории тФодўҳм ишорат мекунад ки дигаронро роҳ май нмоӣид ва худ гумроҳ мешавед , дигаронро панд медиҳед ва худ панд мена пазиред . Чунонк ҷой дигар гуфт أи тأмрўни анноси болбру тнсўни أнФскм .

و آنچه گفت: وَ إِنْ یَأْتُوکُمْ أُساری‌ تُفادُوهُمْ اشارت میکند که دیگران را راه می‌نمائید و خود گمراه میشوید، دیگران را پند میدهید و خود پند می نه پذیرید. چنانک جای دیگر گفت أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَکُمْ.

أўлӣки аллазӣнаи аштрўои алҳёҳи алднёи болохраҳ дар қуръони нзоӣр ин фаровонаст минҳои қавлаи таъолӣ :у рзўои болҳёҳи алднёу атмأнўои баҳои أхлди إлии алأрзу атбъи ҳавоау осри алҳёҳи алднёи бали тؤсрўни алҳёҳ алднё мегуяд эшон ки дунё харанд ва уқбо фурушанду ҳўоءи нафас бар рзоءи мавло ихтиёр кунанд Флои ихФФи анҳуам алъзоби азоби эшонро поён падед накунанд , ва он азоб баришон сабк накунанд на дар дунё ва на дар уқбо , дар дунёи азоби эшон ҷамъ моласту талаби ҳурмату ҷоҳу шарау ҳирси нафаси амморау ҳўи алмшори илайҳи бқўлаҳи إнмои ириди аллоҳи лиъзбҳми баҳои фии алҳёҳи алднё ва он талабу шараи эшонро ғоятӣ нест , то дар он ғоят хуфтӣ падед ояд .

أُولئِکَ الَّذِینَ اشْتَرَوُا الْحَیاةَ الدُّنْیا بِالْآخِرَةِ در قرآن نظائر این فراوانست منها قوله تعالی: وَ رَضُوا بِالْحَیاةِ الدُّنْیا وَ اطْمَأَنُّوا بِها أَخْلَدَ إِلَی الْأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ آثَرَ الْحَیاةَ الدُّنْیا بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَیاةَ الدُّنْیا میگوید ایشان که دنیا خرند و عقبی فروشند و هواء نفس بر رضاء مولی اختیار کنند فَلا یُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ عذاب ایشان را پایان پدید نکنند، و آن عذاب بریشان سبک نکنند نه در دنیا و نه در عقبی، در دنیا عذاب ایشان جمع مال است و طلب حرمت و جاه و شره و حرص نفس امّاره و هو المشار الیه بقوله إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ بِها فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا و آن طلب و شره ایشان را غایتی نیست، تا در آن غایت خفتی پدید آید.

Он гуҳ гуфту лои ҳам инсрўни эшонро дар он мол нусратӣ нест на дар дунё на дар уқбо : дар дунё онаст ки соҳиби моли буқат марг гуяд мо أғнии ании молия ва дар уқбо онаст ки раб Алъоламин гуфт : ман вроӣҳми ҷаҳаннаму лои иғнии анҳуам мо ксбўои шиӣо .

آن گه گفت وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ ایشان را در آن مال نصرتی نیست نه در دنیا نه در عقبی: در دنیا آنست که صاحب مال بوقت مرگ گوید ما أَغْنی‌ عَنِّی مالِیَهْ و در عقبی آنست که رب العالمین گفت: مِنْ وَرائِهِمْ جَهَنَّمُ وَ لا یُغْنِی عَنْهُمْ ما کَسَبُوا شَیْئاً.

Ва лақади отинои Мӯсо алкитоб ишоратаст бнўохти Мӯсои бен умрон .

وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسَی الْکِتابَ اشارتست بنواخت موسی بن عمران.

Мегуяд вайро китоби тӯрӣаи додем ки ҳам нураст ва ҳам зиё ва ҳам фарқон , зиёи дили муъминон , нури дили дӯстон , ороми ҷони мурӣдон .

میگوید وی را کتاب توریة دادیم که هم نورست و هم ضیاء و هم فرقان، ضیاء دل مؤمنان، نور دل دوستان، آرام جان مریدان.

Он гуҳ гуфту қФинои ман баъдаи болрсли пайғомбаронро фиристодем пас аз ваии фарои пай якдигар дошта ва ҳар якеро нави ташрифӣу дигари хосиятӣ ва навохтӣ дода : одамро дар хилқати каромат , Идрӣсро зиндагонӣ то қиёмат , Нӯҳро иҷобати даъват , иброҳӣмро халъати хулат , Исмоилро фидои кбши бкромт , Довӯдро овози бнғмту малику набувват , сулаймонро малики азиму илму рисолату сухани гуфтани вои мурғону ҷину шаётину бодро итоат , яҳёи бен закариёро исмат , Мӯсоро мколмт бевосита , пайғомбари моро Сайиди аҳли замину саморо , меҳтару пеши рӯи анбиёро , ҳар чаҳ ҷумлаи пайғомбаронро дод аз навохту каромати он ҳамаи Мустафоро арзонӣ дошт , вонгаҳ ӯро баришон афзӯнӣ ва бартарӣ дод .

آن گه گفت وَ قَفَّیْنا مِنْ بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ پیغامبران را فرستادیم پس از وی فرا پی یکدیگر داشته و هر یکی را نو تشریفی و دیگر خاصیتی و نواختی داده: آدم را در خلقت کرامت، ادریس را زندگانی تا قیامت، نوح را اجابت دعوت، ابراهیم را خلعت خلت، اسماعیل را فدا کبش بکرامت، داود را آواز بنغمت و ملک و نبوت، سلیمان را ملک عظیم و علم و رسالت و سخن گفتن وا مرغان و جن و شیاطین و باد را اطاعت، یحیی بن زکریا را عصمت، موسی را مکالمت بی واسطه، پیغامبر ما را سید اهل زمین و سما را، مهتر و پیش رو انبیا را، هر چه جمله پیغامبران را داد از نواخت و کرامت آن همه مصطفی را ارزانی داشت، وانگه او را بریشان افزونی و برتری داد.

Агар одамро дар хилқати каромат буд ки яди санъати аллоҳ буи расед , Мустафоро ҳамин навохт буд ва бар одам фазл дошт , ки одам ҳануз аз обу гул буд , ҳануз дарав на фаҳм буд на Фтнт на астинос буд на мшоҳдт ки яди санъати ҳақ буи расед , бози Мустафои шаби миъроҷ бо донишу ақл буд , бо мшоҳдту мؤонст буд , ки яди санъати ҳақ буи расед . Чунонк дар хабараст : Фўзъи ядаи байни китфии Фўҷдти барадҳо байни сдиӣ ва агар Идрӣсро макон олӣ дод олитар аз мақом Мустафо набӯд , ки аллоҳ гуфт факони қоби қавсин أўи أднӣ .

اگر آدم را در خلقت کرامت بود که ید صنعت اللَّه بوی رسید، مصطفی را همین نواخت بود و بر آدم فضل داشت، که آدم هنوز از آب و گل بود، هنوز درو نه فهم بود نه فطنت نه استیناس بود نه مشاهدت که ید صنعت حق بوی رسید، باز مصطفی شب معراج با دانش و عقل بود، با مشاهدت و مؤانست بود، که ید صنعت حق بوی رسید. چنانک در خبرست: فوضع یده بین کتفی فوجدت بردها بین ثدیی و اگر ادریس را مکان عالی داد عالی‌تر از مقام مصطفی نبود، که اللَّه گفت فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی‌.

Ва агар Нӯҳро бар киштии нишонду душманро бдъоءи вай ҳалок гардонид , Мустафоро бар барроқи нишонд ва аз барроқ бар миъроҷ ва аз миъроҷ бар рФрФ то бидид ъҷоӣби малакӯти иззату бёФти иҷобати даъвату қабули шафоат дар ҳақи уммат , ва агар иброҳӣмро малакӯти осмон ва замин бинмуду номи ваии халили ниҳод , Мустафоро ҷалолу ҷамол бар камол худ бинмуд ,у номи ваии ҳабиби ниҳод , ва агар Мӯсо бар таври сухан ҳақ бишунид , Мустафо бар арши азим бо ҳақҳоам роз буд ваҳоам гуфтор ваҳоам дидор , хилват гоҳе буд ӯро ки на фириштаи муқаррабро вари он итилоъ буд на пайғомбари мурсалро дар он ҷой , чунонк гуфт лии маъаи аллоҳи вақти лои исънии фӣаи малики муқаррабу лои набии мурсал .

و اگر نوح را بر کشتی نشاند و دشمن را بدعاء وی هلاک گردانید، مصطفی را بر براق نشاند و از براق بر معراج و از معراج بر رفرف تا بدید عجائب ملکوت عزت و بیافت اجابت دعوت و قبول شفاعت در حق امت، و اگر ابراهیم را ملکوت آسمان و زمین بنمود و نام وی خلیل نهاد، مصطفی را جلال و جمال بر کمال خود بنمود، و نام وی حبیب نهاد، و اگر موسی بر طور سخن حق بشنید، مصطفی بر عرش عظیم با حق هام راز بود و هام گفتار و هام دیدار، خلوت گاهی بود او را که نه فرشته مقرّب را ور آن اطلاع بود نه پیغامبر مرسل را در آن جای، چنانک گفت لی مع اللَّه وقت لا یسعنی فیه ملک مقرب و لا نبی مرسل.

أи Фклмои ҷоءкми расӯли сухани бози бўъиду таҳдиди ҷуҳудон боз оварад гуфт ҳар чанд ин пайғомбарони мо нишонҳои равшан намуданду муъҷизаҳои содиқ ошкоро карданд , аммо он ҷуҳудон аз худ роӣии қадам берун наниҳоданд , бар ончии дили эшон хост қабул карданд ва ончӣ нахост бгзоштнд ва на пазируфтанд , лои ҷурми бади саранҷомӣ ки саранҷом эшонасту бади ҷойгоҳӣ ки мақом эшонаст . Мустафо ъ гуфт : « Аштади ғазаби аллоҳи алии ман қатл набиёу алии ман қатлаи набӣ »

أَ فَکُلَّما جاءَکُمْ رَسُولٌ سخن باز بوعید و تهدید جهودان باز آورد گفت هر چند این پیغامبران ما نشانهای روشن نمودند و معجزه‌های صادق آشکارا کردند، امّا آن جهودان از خود رائی قدم بیرون ننهادند، بر آنچه دل ایشان خواست قبول کردند و آنچه نخواست بگذاشتند و نه پذیرفتند، لا جرم بد سرانجامی که سرانجام ایشانست و بد جایگاهی که مقام ایشانست. مصطفی ع گفت: «اشتدّ غضب اللَّه علی من قتل نبیّا و علی من قتله نبی»

Ва қол « кули занби ъсии аллоҳи ани иғФраҳи алои ман моти мшрко , ӯ муъмини иқтли мؤмнои мтъмдо »

و قال «کل ذنب عسی اللَّه ان یغفره الا من مات مشرکا، او مؤمن یقتل مؤمنا متعمدا»

Ва қол ъ « лзўоли алднё аҳўн ъанд аллоҳи ман қатли раҷули мусалламу луи ани аҳли алсмоءу аларзи аштркўои фии дами муъмини локбҳми аллоҳи фии алнор , иҷии ءи алмқтўли болқотли явми алқимаҳи носитаҳу раъсаи бедау أўдоҷаҳи тшхби дамои иқўл ё раби қтлнӣ ҳатто идниаҳи ман алърш . »

و قال ع «لزوال الدنیا اهون عند اللَّه من قتل رجل مسلم و لو انّ اهل السّماء و الارض اشترکوا فی دم مؤمن لاکبّهم اللَّه فی النار، یجی‌ء المقتول بالقاتل یوم القیمة ناصیته و رأسه بیده و أوداجه تشخب دما یقول یا رب قتلنی حتی یدنیه من العرش.»

Ва қолўои қлўбнои ғлФи ишорат оят онаст ки дили бегонагон дар парда шақоватаст раби алъзаҳ чун касеро меҳри шақоват бар дил наад , ва рақам нобоист биравӣ кашад , аз аввали дили вай сахт гирданд . Чунонк гуфт сами қсти қлўбкми ман баъди злки пас сиёҳ гирданд куллан бали рони алии қлўбҳми пас ғошия бе давлатии басар ӯ дар кашад қлўбнои ғлФи пас қуфли бегонагӣ бар он занад أми алии қулӯби أқФолҳои пас бмҳри навмидӣ хатм кунад , хатми аллоҳи алии қлўбҳму алии смъҳми он гуҳи бскаҳи ҷудоӣ зарб кунад бали табъи аллоҳи алайҳои бкФрҳми он гуҳи бикборгии вохўдши баргардонад ва нақалб أФӣдтҳм . Он гуҳи Нидо дар олам диҳад ки мо ин дилро нахоҳем ва намеписандем أўлӣки аллазӣнаи лами ирди аллоҳи أни итҳри қлўбҳми наузи биллоҳи ман схтаҳу нқмтаҳ .

وَ قالُوا قُلُوبُنا غُلْفٌ اشارت آیت آنست که دل بیگانگان در پرده شقاوت است رب العزة چون کسی را مهر شقاوت بر دل نهد، و رقم نابایست بروی کشد، از اول دل وی سخت گرداند. چنانک گفت ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ پس سیاه گرداند کَلَّا بَلْ رانَ عَلی‌ قُلُوبِهِمْ پس غاشیه بی دولتی بسر او در کشد قُلُوبُنا غُلْفٌ پس قفل بیگانگی بر آن زند أَمْ عَلی‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها پس بمهر نومیدی ختم کند، خَتَمَ اللَّهُ عَلی‌ قُلُوبِهِمْ وَ عَلی‌ سَمْعِهِمْ آن گه بسکّه جدایی ضرب کند بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَیْها بِکُفْرِهِمْ آن گه بیکبارگی واخودش برگرداند وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ. آن گه ندا در عالم دهد که ما این دل را نخواهیم و نمی‌پسندیم أُولئِکَ الَّذِینَ لَمْ یُرِدِ اللَّهُ أَنْ یُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ نعوذ باللّه من سخطه و نقمته.