Қавлаи таъолӣу إзи қол إброҳим гуфт иброҳӣми раби худованди ман аҷъли ҳозои блдои омнои ин ҷойро шаҳрӣ кун бебим ,у арзқи أҳлаҳи ман алсмроту рӯзии даҳ касони онро аз миваҳо , ман омн манеҳам биллоҳу алиўми алохр

قوله تعالی وَ إِذْ قالَ إِبْراهِیمُ گفت ابراهیم رَبِّ خداوند من اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً این جای را شهری کن بی بیم، وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ و روزی ده کسان آن را از میوه‌ها، مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ

Ҳар ки устувор гирад турои биктоиӣу растохезро ба бӯданӣ , қол ва ман куфр гуфту ногиравидаро ҳам , Фأмтъаҳи қлило ӯро бархӯрдор кунам ӣнҷои дирангии андак , сами أзтраҳи إлии азоби алнори пас вайро фарои нпоўм то ночора расад бъзоби оташ ,у бӣси алмсир ва бад ҷойгоҳаст ва шудани гоҳ .

هر که استوار گیرد ترا بیکتایی و رستاخیز را به بودنی، قالَ وَ مَنْ کَفَرَ گفت و ناگرویده را هم، فَأُمَتِّعُهُ قَلِیلًا او را برخوردار کنم اینجا درنگی اندک، ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلی‌ عَذابِ النَّارِ پس وی را فرا نپاوم تا ناچاره رسد بعذاب آتش، وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ و بد جایگاهست و شدن گاه.

Ва إзи ирФъи إброҳим ва мебаровард иброҳӣми алқўоъди ман албити банноҳои хонароу إсмоъилу фарзанди ваии Исмоили рбнои тақаббул мно мегуфтанд худованди мо фаропазир аз мо إнки أнти алсмиъи алълим ки туе шунавоу доно

وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهِیمُ و می‌برآورد ابراهیم الْقَواعِدَ مِنَ الْبَیْتِ بناهای خانه را وَ إِسْماعِیلُ و فرزند وی اسماعیل رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا می‌گفتند خداوند ما فرا پذیر از ما إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ که تویی شنوا و دانا

Рбнои худованди моу аҷълнои мусалламин лаки моро ҳар ду мусулмони гардан ниҳода кун туро ва ман зритнои أмаҳи мусалламаи лак ва аз фарзандони мо гуруҳе кун мусулмонони гардани ниҳодагони туроу أрнои мноскноу рад мо омӯз ва бо мо намой маносики ҳаҷи моу таби ълиноу бозпазир моро ва бо худ майдори إнки أнт ки ту ки туе алтўоби арраҳими тавбаи даҳу бози пазирии бахшояндау меҳрбон .

رَبَّنا خداوند ما وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ ما را هر دو مسلمان گردن نهاده کن ترا وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ و از فرزندان ما گروهی کن مسلمانان گردن نهادگان ترا وَ أَرِنا مَناسِکَنا و رد ما آموز و با ما نمای مناسک حج ما وَ تُبْ عَلَیْنا و باز پذیر ما را و با خود میدار إِنَّکَ أَنْتَ که تو که تویی التَّوَّابُ الرَّحِیمُ توبه ده و باز پذیری بخشاینده و مهربان.

Рбнои худованди моу абъс Фиҳм бифирист дар миёни эшон рсўло манеҳам расӯлии ҳам азишон , итлўои алайҳим то баришон хонд оётки суханони туу иълмҳм ва дар эшон омӯзад алкитобу алҳкмаҳи номау дониши китоби туу ҳикмати худ ,у изкиҳм ва эшонро рӯз бау ҳунарии афзой ва пок кунад إнки أнт ки ту ки туе алъзизи тоўндаҳу тўонндаҳ бҳич ҳаст нмонндаҳ . Алҳкими донои рости дони некӯи дон .

رَبَّنا خداوند ما وَ ابْعَثْ فِیهِمْ بفرست در میان ایشان رَسُولًا مِنْهُمْ رسولی هم ازیشان، یَتْلُوا عَلَیْهِمْ تا بریشان خواند آیاتِکَ سخنان تو وَ یُعَلِّمُهُمُ و در ایشان آموزد الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ نامه و دانش کتاب تو و حکمت خود، وَ یُزَکِّیهِمْ و ایشان را روز به و هنری افزای و پاک کند إِنَّکَ أَنْتَ که تو که تویی الْعَزِیزُ تاونده و تواننده بهیچ هست نماننده. الْحَکِیمُ دانای راست دان نیکو دان.

Ва ман ирғб он кист ки боз гароед ва боз нишинад ани млаҳи إброҳим аз кеши иброҳӣму дайни ваии إлои ман сФаҳ нафса магар дар хештани сабки хурдии нодони хештани ношинос ,у лақади астФиноаҳи фии алднё ва худ бар гузидем вайро ва пок кардем пешвоеи дайнро дарин ҷаҳон ,у إнаҳи фии алохраҳи лмни алсолҳину вай дар он ҷаҳон аз некон шоистагонаст .

وَ مَنْ یَرْغَبُ آن کیست که باز گراید و باز نشیند عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِیمَ از کیش ابراهیم و دین وی إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ مگر در خویشتن سبک خردی نادان خویشتن ناشناس، وَ لَقَدِ اصْطَفَیْناهُ فِی الدُّنْیا و خود بر گزیدیم وی را و پاک کردیم پیشوایی دین را درین جهان، وَ إِنَّهُ فِی الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِینَ و وی در آن جهان از نیکان شایستگانست.