Қавлаи таъолӣу إзои қили ?лаам . . . Ва чун ки муъминони эшонро гӯйанд омнўои бгрўид . Комаи омни аннос чунонк мардумон гиравидаанд .

قوله تعالی وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ... و چون که مؤمنان ایشان را گویند آمِنُوا بگروید. کَما آمَنَ النَّاسُ چنانک مردمان گرویده‌اند.

Қолўо ҷавоб диҳанд ва гӯйанд أи нؤмн бо шумо бгрўими комаи омни алсФҳоء чунонк сбксорону сабк хирадон гаравиданд . أлои огоҳи беди إнҳми ҳам алсФҳоءи бдрстӣ ки эшон нозиркону сбксороннду локини лои иълмўн . Ва локини нмидоннд ки сазои ном сФаҳ эшонанд

قالُوا جواب دهند و گویند أَ نُؤْمِنُ با شما بگرویم کَما آمَنَ السُّفَهاءُ چنانک سبکساران و سبک خردان گرویدند. أَلا آگاه بید إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ بدرستی که ایشان نازیرکان و سبکسارانند وَ لکِنْ لا یَعْلَمُونَ. و لکن نمیدانند که سزای نام سفه ایشانند

Ва إзои лқўои аллазӣнаи омнўо чун ки мؤмнонрои бибинанди қолўои омно

وَ إِذا لَقُوا الَّذِینَ آمَنُوا چون که مؤمنانرا ببینند قالُوا آمَنَّا

Гӯйанд мо гиравидаему إзои хлўои إлии шётинҳм ва чун ки восолорон хеш расанд ва аз гиравидагон холӣ шаванд . Қолўои إно мъкм гӯйанд мо бо шмооими إнмои нҳни мстҳзؤн ( 14 ) мо бар муъминон афсун гаронем

گویند ما گرویده‌ایم وَ إِذا خَلَوْا إِلی‌ شَیاطِینِهِمْ و چون که واسالاران خویش رسند و از گرویدگان خالی شوند. قالُوا إِنَّا مَعَکُمْ گویند ما با شماایم إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ (۱۴) ما بر مؤمنان افسون‌گرانیم

Аллоҳи истҳзии баҳами аллоҳи барояшон меафсӯс кунад . Ва имдҳм ва мефаро гузорад эшонро фии тғёнҳм дар газофи эшон иъмҳўн ( 15 ) то мутаҳайир мебошанд .

اللَّهُ یَسْتَهْزِئُ بِهِمْ اللَّه برایشان می‌افسوس کند. وَ یَمُدُّهُمْ و می‌فرا گذارد ایشان را فِی طُغْیانِهِمْ در گزاف ایشان یَعْمَهُونَ (۱۵) تا متحیّر می‌باشند.

أўлӣки аллазӣна эшон онанд аштрўои алзлолаҳи болҳдӣ ки гумроҳиро бхриднду рости роҳии бФрўхтнд .

أُولئِکَ الَّذِینَ ایشان آنند اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدی‌ که گمراهی را بخریدند و راست راهی بفروختند.

Фмои рбҳти тҷортҳм сӯдманд наомад бозаргонии эшон ва мо конўои мҳтдин ( 16 )у рост роҳ наомаданд .

فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ سودمند نیامد بازرگانی ایشان وَ ما کانُوا مُهْتَدِینَ (۱۶) و راست راه نیامدند.

Мслҳми сифати эшон кмсли алзии рост чун сифат мардӣаст астўқд норо ки оташӣ афрӯхт дар ҳомӯни Флмои أзоءт чун равшан кард оташи мо ҳавлаи гирд бар гирди ваии зҳби аллоҳи бнўрҳми аллоҳи он равшанои эшон бабраду тркҳм ва эшонро гузошт фии зулмот дар торикӣҳо лои ибсрўн . ( 17 ) ки ҳеҷ наме бенанд

مَثَلُهُمْ صفت ایشان کَمَثَلِ الَّذِی راست چون صفت مردی است اسْتَوْقَدَ ناراً که آتشی افروخت در هامون فَلَمَّا أَضاءَتْ چون روشن کرد آتش ما حَوْلَهُ گرد بر گرد وی ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ اللَّه آن روشنایی ایشان ببرد وَ تَرَکَهُمْ و ایشان را گذاشت فِی ظُلُماتٍ در تاریکیها لا یُبْصِرُونَ. (۱۷) که هیچ نمی‌بینند

Сам каронанд бкм гунаҳгонанд ъмӣ нобӣноёнанд фаҳми лои ирҷъўни пас эшон аз куфри бози нёинд .

صُمٌّ کران‌اند بُکْمٌ گنگان‌اند عُمْیٌ نابینایان‌اند فَهُمْ لا یَرْجِعُونَ پس ایشان از کفر باز نیایند.

أўи ксиб ё чун боронии сахти ман алсмоء аз осмони фӣаи зулмоту раъду барқ ки дар он борони ҳам торикӣҳо буд ва ҳам раъд ва ҳам барқ . Иҷълўни أсобъҳми фии озонҳми ангуштҳои худ дар гӯшҳои худ мекунанд ман алсўоъқ аз бими он ки соъиқа расад боишон ҳазари аламут аз бими маргу аллоҳи муҳӣти болкоФрин . ( 19 )у аллоҳ подшоҳаст бар ногрўидгону тоўндаҳ бо эшон .

أَوْ کَصَیِّبٍ یا چون بارانی سخت مِنَ السَّماءِ از آسمان فِیهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ که در آن باران هم تاریکیها بود و هم رعد و هم برق. یَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِی آذانِهِمْ انگشتهای خود در گوشهای خود میکنند مِنَ الصَّواعِقِ از بیم آن که صاعقه رسد بایشان حَذَرَ الْمَوْتِ از بیم مرگ وَ اللَّهُ مُحِیطٌ بِالْکافِرِینَ.(۱۹) و اللَّه پادشاه است بر ناگرویدگان و تاونده با ایشان.

Икод албрқ хоҳад он барқи дарахшндаи ихтФи أбсорҳм ки дидаҳои эшон бирабоед клмои أзоءи ?лаам чун эшонро ҷой равшан кунад мшўои фӣа дар он бираванду إзои أзлми алайҳим ва чун ва аз торик гардад вари эшон қомўо бар пой бимонанд . Ва луи шоءи аллоҳ ва агар хоҳад аллоҳи лзҳби бсмъҳму أбсорҳми ҳам шунавои эшон барад ва ҳам дидаҳои эшон إни аллоҳи алии кули шайъи ءи қадир . ( 20 ) бдрстӣ ки аллоҳи ҳамаи чизро қодирасту ҳамаи корро тавоно .

یَکادُ الْبَرْقُ خواهد آن برق درخشنده یَخْطَفُ أَبْصارَهُمْ که دیده‌های ایشان برباید کُلَّما أَضاءَ لَهُمْ چون ایشان را جای روشن کند مَشَوْا فِیهِ در آن بروند وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَیْهِمْ و چون و از تاریک گردد ور ایشان قامُوا بر پای بمانند. وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ و اگر خواهد اللَّه لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ هم شنوایی ایشان برد و هم دیده‌های ایشان إِنَّ اللَّهَ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ. (۲۰) بدرستی که اللَّه همه چیز را قادر است و همه کار را توانا.