Қавлаи таъолӣ :у кзлки ҷълнокми أмаҳи встои худованди ҳакими подшоҳи алӣам , ки ҳудуси коинот бақадрат ва эҷод ӯст , вуҷӯди ҳодисоти бъзт ва изҳор ӯст , қавоми замину самовот , бдошт ӯст , муҳаддисотро бёФрид , ва аз муҳаддисоти ҷонваронро баргузед ва аз ҷонварони одамиёнро баргузед , ва аз одамиёни муъминонро баргузед , ва аз муъминони пайғомбаронро баргузед , ва аз пайғомбарони Мустафоро баргузеду уммати вайро бар умматҳои пешинаи баргузед . Мустафо ъ азинҷо гуфт « беъсати ман хайри қурун банӣ одами қрнои Фқрно ҳатто канти ман алқрни алзии канти фӣа »
قوله تعالی: وَ کَذلِکَ جَعَلْناکُمْ أُمَّةً وَسَطاً خداوند حکیم پادشاه علیم، که حدوث کائنات بقدرت و ایجاد اوست، وجود حادثات بعزت و اظهار اوست، قوام زمین و سماوات، بداشت اوست، محدثات را بیافرید، و از محدثات جانوران را برگزید و از جانوران آدمیان را برگزید، و از آدمیان مؤمنان را برگزید، و از مؤمنان پیغامبران را برگزید، و از پیغامبران مصطفی را برگزید و امت وی را بر امتهای پیشینه برگزید. مصطفی ع ازینجا گفت «بعثت من خیر قرون بنی آدم قرنا فقرنا حتی کنت من القرن الذی کنت فیه»
Ва қоли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам « ани аллоҳи ъзу ҷл , ахтори асҳобии алии ҷамеъи Алъоламин сӯии алнабӣину алмрслин . Ва ахтори ман асҳобии арбаъаи Фҷълҳми хайри асҳобӣу фии кули асҳобии хайри أбои бикру умру Усмону улёу ахтори умматии алии соири аломми Фбъснии фии хайри қарн . Сами ассонии сами алсолси ттрӣ , сами алробъи Фродӣ , мафҳум хабар онаст ки Мустафо ъ беҳина одамиёнаст ,у гузида ҷаҳонёнаст ,у пеши рӯи халқон , ороиши ҷаҳон ,у зини замон , чароғи замину бадари осмон . Паноҳи осӣон ,у шафиъи муҷримон , Сайиди ҳамаи расӯлон ,у хотами эшон . Пас аз Мустафои беҳинаи ҳамаи халқи абӯи бикр садиқаст ки раби Алъоламин маснади имомат ӯ бар тахти шариъати Мустафои ниҳод ,у ихлосу сидқи мустақари убудийят ӯ гардонид ,у таваккулу яқини мартабати дори вилоят ӯ сохт , ва пас азуи беҳинаи халқи умр хитобаст , ки раби Алъоламин Аннани анхФозу иртифоъи аҳком дар кафи кифоят ӯ ниҳод ,у тарози вилоят ӯ бар носиаҳ миллат кашид , ва аз сиёсату ҳайбат ӯ дӯди ширки вотии идбор худ шуд . Ва пас аз умри хитоби беҳинаи халқи Усмон ъФонаст , ки раби Алъоламин бисоти тўқиру ҳурмат ӯ бҳФти осмон нашр кард , ва дар аҳди давлат ӯ анвори ислом дар мшорқу мғорб иртифоъ гирифт , ва пас аз Усмони беҳинаи халқи алии Муртазои алайҳ ассаломаст ки раби Алъоламин ҳқоӣқи шариъату шавоҳиди тариқати бсирту сират ӯ макшуф кард ,у таваккулу тақвои шиору дсор ӯ гардонид Мустафо ҳар якеро азин содоту хулафои мартабатии ниҳод , ва хосиятӣ дод садиқро гуфт : « ё абои бикри аътоки аллоҳи алрзўони алокбри қил ё расӯли аллоҳ ва мо алрзўони алокбр ? қоли итҷлии аллоҳи ъзу ҷли явми алқимаҳи лъбодаҳи алмؤмнини оммау итҷлии лобии бикри хосса »
و قال صلی اللَّه علیه و آله و سلّم «ان اللَّه عز و جل، اختار اصحابی علی جمیع العالمین سوی النبیّین و المرسلین. و اختار من اصحابی اربعة فجعلهم خیر اصحابی و فی کل اصحابی خیر أبا بکر و عمر و عثمان و علیا و اختار امتی علی سائر الامم فبعثنی فی خیر قرن. ثم الثانی ثم الثالث تتری، ثم الرابع فرادی، مفهوم خبر آنست که مصطفی ع بهینه آدمیان است، و گزیده جهانیان است، و پیش رو خلقان، آرایش جهان، و زین زمان، چراغ زمین و بدر آسمان. پناه عاصیان، و شفیع مجرمان، سید همه رسولان، و خاتم ایشان. پس از مصطفی بهینه همه خلق ابو بکر صدیق است که رب العالمین مسند امامت او بر تخت شریعت مصطفی نهاد، و اخلاص و صدق مستقر عبودیت او گردانید، و توکل و یقین مرتبت دار ولایت او ساخت، و پس ازو بهینه خلق عمر خطاب است، که رب العالمین عنان انخفاض و ارتفاع احکام در کف کفایت او نهاد، و طراز ولایت او بر ناصیه ملت کشید، و از سیاست و هیبت او دود شرک واطی ادبار خود شد. و پس از عمر خطاب بهینه خلق عثمان عفان است، که رب العالمین بساط توقیر و حرمت او بهفت آسمان نشر کرد، و در عهد دولت او انوار اسلام در مشارق و مغارب ارتفاع گرفت، و پس از عثمان بهینه خلق علی مرتضی علیه السّلام است که رب العالمین حقائق شریعت و شواهد طریقت بسیرت و سیرت او مکشوف کرد، و توکل و تقوی شعار و دثار او گردانید مصطفی هر یکی را ازین سادات و خلفا مرتبتی نهاد، و خاصیتی داد صدیق را گفت: «یا ابا بکر اعطاک اللَّه الرضوان الاکبر قیل یا رسول اللَّه و ما الرضوان الاکبر؟ قال یتجلی اللَّه عز و جل یوم القیمة لعباده المؤمنین عامة و یتجلی لابی بکر خاصة»
Ва форуқро гуфт : « луи кони баъдии набии ?лаккони умри бен улхитоб »
و فاروق را گفت: «لو کان بعدی نبی لکان عمر بن الخطاب»
Ва Усмонро гуфт : « лкли набии рафиқу рафиқии фии алҷнаҳи Усмон »
و عثمان را گفت: «لکل نبی رفیق و رفیقی فی الجنة عثمان»
Ва алиро гуфт алайҳи ассалом
و علی را گفت علیه السّلام
« анати манӣ бмнзлаҳи ҳорӯни ман Мӯсои алои анаи лои набии баъдӣ »
«انت منّی بمنزلة هارون من موسی الّا انّه لا نبی بعدی»
« анати манӣу анои мнк »
«انت منّی و انا منک»
Ва ҷумлаи ёронро бар умум гуфт « мо ман аҳади ман асҳобии имўти борзи алои баъси қоӣдоу нурои ?лаами явми алқимаҳ »
و جمله یاران را بر عموم گفت «ما من احد من اصحابی یموت بارض الّا بعث قائدا و نورا لهم یوم القیمة»
Ва қол « мисли асҳобии фии умматии колмлҳи фии алтъоми лои ислҳи алтъоми алои алмлҳ »
و قال «مثل اصحابی فی امتی کالملح فی الطعام لا یصلح الطعام الا الملح»
Ва қоли аллоҳи аллоҳи фии асҳобии аллоҳи аллоҳи фии асҳобӣ ! лои ттхзўҳми ързои ман баъдии Фмни аҳбҳми Фбҳбии аҳбҳм , ва ман абғзҳм
و قال اللَّه اللَّه فی اصحابی اللَّه اللَّه فی اصحابی! لا تتخذوهم عرضا من بعدی فمن احبّهم فبحبّی احبّهم، و من ابغضهم
Фббғзии абғзҳм , ва ман озоҳми Фқди озонӣ , ва ман озонии Фқди озии аллоҳ ва ман озии аллоҳи Фиўшки ани иأхзаҳ »
فببغضی ابغضهم، و من آذاهم فقد آذانی، و من آذانی فقد آذی اللَّه و من آذی اللَّه فیوشک ان یأخذه»
Ва қоли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам : « лои тсбўои асҳобии Фўи алзии нафасии бедаи луи ани аҳдкми анФқ мисли аҳади зҳбои мо блғи мади аҳдҳм ва ло насафо »
و قال صلی اللَّه علیه و آله و سلّم: «لا تسبّوا اصحابی فو الذی نفسی بیده لو انّ احدکم انفق مثل احد ذهبا ما بلغ مد احدهم و لا نصفا»
Ин худ саҳобаро гуфт алӣ алхусус ,у ҷумлаи умматро гуфт : « мо ман ИМАи ало ва баъзҳо фии алнор ва баъзҳо фии алҷнаҳу умматии кулҳо фии алҷнаҳ » .
این خود صحابه را گفت علی الخصوص، و جمله امت را گفت: «ما من امة الا و بعضها فی النار و بعضها فی الجنة و امّتی کلّها فی الجنّة».
Ва қол : « алҷнаҳи ҳурмати алии алонбёء ҳатто адхлҳоу ҳурмати алии аломм ҳатто тдхлҳои умматӣ »
و قال: «الجنة حرمت علی الانبیاء حتی ادخلها و حرمت علی الامم حتی تدخلها امتی»
Ва қол : « ани умматии ИМАи марҳӯма , азои кони явми алқимаҳи аътии аллоҳи лкли раҷули ман ҳзаҳи аломаҳи рҷлои ман алкФор , Фиқўли ҳозои Фдоؤки ман алнор »
و قال: «ان امتی امة مرحومة، اذا کان یوم القیمة اعطی اللَّه لکلّ رجل من هذه الامة رجلا من الکفار، فیقول هذا فداؤک من النار»
Ва ани инси қол « харҷати маъаи расӯли аллоҳи Фозои бсўти иҷии ءи ман шуъаби Фқол ё инси антлқи Фонзри мо ҳозои алсўт ? қоли Фонтлқти Фозои брҷли ислии илои шаҷарау иқўли аллоҳами аҷълнии ман ИМАи Муҳамади алмрҳўмаҳи алмғФўри лҳо , алмстҷоби лҳо , алмсоби алайҳо , ?фоняти расӯли аллоҳи Фоълмтаҳи злк , Фқоли антлқи Фқли ?лаи ани расӯли аллоҳи иқрӣки ассалому иқўли ман анат ? Фотитаҳи Фоълмтаҳи мо қоли расӯли аллоҳ . Фқол : ақрأи расӯли аллоҳи манӣ ассалом ва қул ахўки алхзри иқўли адъи аллоҳи ани иҷълнии ман амтки алмрҳўмаҳи алмғФўри лҳои алмстҷоби лҳо , алмсоби алайҳо » «у қили лъисӣ ё рӯҳи аллоҳи ҳилли баъди ҳзаҳи аломаҳи ИМА ? қоли нъм . Қил вае ИМА ? қоли ИМАи Аҳмад . Қил : ё рӯҳи аллоҳ ва мо ИМАи Аҳмад ? қоли уламои ҳкмоءи Аброри атқёءи кأнҳми ман алълми анбёء , ирзўни ман аллоҳи болисири ман алрзқу ирзӣ аллоҳ манеҳам болисири ман алъамал , идхлҳми алҷнаҳи бшҳодаҳи ани лои илоҳи алои аллоҳ . »
و عن انس قال «خرجت مع رسول اللَّه فاذا بصوت یجیء من شعب فقال یا انس انطلق فانظر ما هذا الصوت؟ قال فانطلقت فاذا برجل یصلی الی شجرة و یقول اللهم اجعلنی من امة محمد المرحومة المغفور لها، المستجاب لها، المثاب علیها، فانیت رسول اللَّه فاعلمته ذلک، فقال انطلق فقل له ان رسول اللَّه یقرئک السلام و یقول من انت؟ فاتیته فاعلمته ما قال رسول اللَّه. فقال: اقرأ رسول اللَّه منی السلام و قل اخوک الخضر یقول ادع اللَّه ان یجعلنی من امتک المرحومة المغفور لها المستجاب لها، المثاب علیها» «و قیل لعیسی یا روح اللَّه هل بعد هذه الامة امة؟ قال نعم. قیل و ایة امة؟ قال امة احمد. قیل: یا روح اللَّه و ما امّة احمد؟ قال علماء حکماء ابرار اتقیاء کأنّهم من العلم انبیاء، یرضون من اللَّه بالیسیر من الرزق و یرضی اللَّه منهم بالیسیر من العمل، یدخلهم الجنة بشهادة ان لا اله الا اللَّه.»
Ин шарафҳо ва кароматҳо ки раби алъзаҳи уммати Аҳмадро дод на аз онаст ки эшонро собиқа тоъатӣаст ё ҳақи хидматӣ , ки азишон худ он хизмат наёяд ки аллоҳро бшоид , ва на низ худовандӣу подшоҳии аллоҳро аз тоъати эшон пайвандӣ дар меёбад , ҳар навохт ки кард бФзл худ кард , ҳар чаҳ дод бикрам худ дод , ҳар чаҳ сохт брҳмту меҳрбонии худ сохт , ки ӯ худовандӣаст ба бандаи навозии маърӯф ,у бмҳрбонӣ мавсуф инаст ки гуфт таъолӣу тақаддус дар охири оят , вирди إни аллоҳи болноси лрؤФи раҳими аллоҳ бар бандагони бузург бахшоишаст ва ҳамеша меҳрбон , бахшоиши халқи гоҳ гоҳасту бахшоиши ҳақи ҷовдон ,у нишони бахшоишу меҳрбонӣ ҳақ онаст ки бандаро тавонои маъсияти надиҳаду фарои сар гуноҳаш нагузорад , то бандаи мустуҷиб уқубат нагардад . Ва ин дар боби раҳмати балиғ тараст аз ғуфрони маъсият , ё пас бандаро фаро маъсият гузораду осори зиллат дар зоҳири ваии бигузорад , то халқ аз вай нафрат гиранд он гуҳи собиқаи раҳмат дар ҳикмати азалят дар расад , ва ӯро даст гирад . Ва дарин маънии ҳикояти оранд аз Айюби сахтӣоне ки гуфт дар ҳамсояи ман мардии шарир буд осори зулату маъсият бар зоҳири ваии пайдо , ва ман аз ваии бғоит нФўр будам , то бъоқбт аз дунё берун шуд . Гуфто чун ҷиноза вай бардоштанд ман бгўшаҳ боз шудам , нмихўостм ки биравӣ намоз кунам , пас мардии дигари он шарирро бихоб дид бар ҳолатии некӯ ва бар ҳайатии писандида , пурсед ки аллоҳ бо тавваҷуҳ кард ? гуфт брҳмт худ биёмурзед , ва аз ман он ноҳмўориҳо дар гузашт . Он гуҳ гуфт Айюби обидро бигӯ « луи антми тмлкўни хзоӣни раҳмаи рабии азои ломсктми хшиаҳи алонФоқ » ва бошад ки асбоби меҳнати гирди банда дар орад , ва дарҳои роҳату селоат бар ваии фурӯи бандад , то бандаро чун навмидӣ падед ояд он гуҳ дар раҳмату рأФти буи бар кушояд , чунонк раб алъзаҳ гуфту ҳўи алзии инзли алғиси ман баъди мо қнтўоу иншри раҳмата . Ва фии ҳозои алмънии иҳкии ани баъзи алсолҳини қоли раъйати бъзҳми фии алмноми Фқлти ?лаи мо феъли аллоҳи бк ? Фқоли вазнати ҳснотӣу сиотии Фрҷҳти Фҳлти алсиӣоти алии алҳснот , Фҷоءти сраҳи ман алсмоءу сиқтати фии каффаи алҳсноти Фрҷҳти Фҳлти алсраҳи Фозои фӣҳо кафи туроби алқитаҳи фии қабри мусаллам , субҳонаи мо арأФаҳи бъбдаҳ !
این شرفها و کرامتها که رب العزة امت احمد را داد نه از آنست که ایشان را سابقه طاعتی است یا حق خدمتی، که ازیشان خود آن خدمت نیاید که اللَّه را بشاید، و نه نیز خداوندی و پادشاهی اللَّه را از طاعت ایشان پیوندی در مییابد، هر نواخت که کرد بفضل خود کرد، هر چه داد بکرم خود داد، هر چه ساخت برحمت و مهربانی خود ساخت، که او خداوندی است به بنده نوازی معروف، و بمهربانی موصوف اینست که گفت تعالی و تقدس در آخر آیت، ورد إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِیمٌ اللَّه بر بندگان بزرگ بخشایش است و همیشه مهربان، بخشایش خلق گاه گاه است و بخشایش حق جاودان، و نشان بخشایش و مهربانی حق آنست که بنده را توانایی معصیت ندهد و فرا سر گناهش نگذارد، تا بنده مستوجب عقوبت نگردد. و این در باب رحمت بلیغ تر است از غفران معصیت، یا پس بنده را فرا معصیت گذارد و آثار ذلّت در ظاهر وی بگذارد، تا خلق از وی نفرت گیرند آن گه سابقه رحمت در حکمت ازلیت در رسد، و او را دست گیرد. و درین معنی حکایت آرند از ایوب سختیانی که گفت در همسایه من مردی شریر بود آثار زلت و معصیت بر ظاهر وی پیدا، و من از وی بغایت نفور بودم، تا بعاقبت از دنیا بیرون شد. گفتا چون جنازه وی برداشتند من بگوشه باز شدم، نمیخواستم که بروی نماز کنم، پس مردی دیگر آن شریر را بخواب دید بر حالتی نیکو و بر هیئتی پسندیده، پرسید که اللَّه با توجه کرد؟ گفت برحمت خود بیامرزید، و از من آن ناهمواریها در گذشت. آن گه گفت ایوب عابد را بگو «لو انتم تملکون خزائن رحمة ربی اذا لامسکتم خشیة الانفاق» و باشد که اسباب محنت گرد بنده در آرد، و درهای راحت و سلوت بر وی فرو بندد، تا بنده را چون نومیدی پدید آید آن گه در رحمت و رأفت بوی بر گشاید، چنانک رب العزة گفت وَ هُوَ الَّذِی یُنَزِّلُ الْغَیْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَ یَنْشُرُ رَحْمَتَهُ. و فی هذا المعنی یحکی عن بعض الصالحین قال رأیت بعضهم فی المنام فقلت له ما فعل اللَّه بک؟ فقال وزنت حسناتی و سیآتی فرجحت فحلّت السّیئات علی الحسنات، فجاءت صرّة من السماء و سقطت فی کفة الحسنات فرجحت فحلّت الصّرّة فاذا فیها کفّ تراب القیته فی قبر مسلم، سبحانه ما ارأفه بعبده!