Қавлаи таъолӣ : қад нарай тақаллуби вҷҳки фии алсмоء . . . . Алоиаҳи аъламаи анаи бмрأии ман алҳақ ликўни мтأдбои бодб алҳақ , Флмои астъмли алодбу лами исأли мо таманноаи қибла ,у лами язди алии алнзри илои алсмоء , эътоаи афзали мо иътии алсоӣлин чун худованд Карим бошаду бандаи азизи бандаро бар шарт адаб дораду роҳи амали буии намояд , ва тавфиқ диҳад , он гуҳи вайро бони амал подош диҳад , ва дар он ҳурмат дошт бастоед гуяд « Фнъми أҷри алъомлин » « нъми алъбди إнаҳи أўоб » . Ҳамчунин Мустафоро хабар дод ки ту бар дидори мое , ва дар мушоҳидаи иззати мое , нигар то ҳурмат ҳазрат бишносӣу бодб савол кунӣ , лои ҷурм чун дар дили ваии ҳадиси қибла буд бҳкми адаби изҳор он накард ва он орзӯ дар дил медошт то аз ҳазрати иззат хитоб омад Флнўлинки қиблаи трзоҳои он орзӯии дили ту бдонстим ,у ҳасани адаб дар тарки савол аз ту бпсндидим ,у ончии рзоءи ту дар онаст аз кори қиблаи туро каромат кардем , эй Муҳамад ҳар чаҳ дар олам бандагонанд ҳама дар талаб рзоء моанд ва мо дар талаби рзоءи ту , ҳама дар ҷуст ва ҷӯй моанд ва мо хонандаи ту , ҳама дар орзӯӣ навохт моанд ва мо навозандаи туу лсўФи иътики рбки Фтрзии каъба акнӯн қиблаи нафаси худдон ва моро қиблаи ҷон . Чун аз ҳазрати аҳадяти он навохтҳо равони гашт ва он кароматҳо дар пайвасти забони ҳоли бҳкм иштиёқ гуфт :

قوله تعالی: قَدْ نَری‌ تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِی السَّماءِ.... الآیة اعلمه انه بمرأی من الحق لیکون متأدّبا بادب الحق، فلمّا استعمل الادب و لم یسأل ما تمنّاه قبله، و لم یزد علی النظر الی السماء، اعطاه افضل ما یعطی السائلین چون خداوند کریم باشد و بنده عزیز بنده را بر شرط ادب دارد و راه عمل بوی نماید، و توفیق دهد، آن گه وی را بآن عمل پاداش دهد، و در آن حرمت داشت بستاید گوید «فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِینَ» «نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ». همچنین مصطفی را خبر داد که تو بر دیدار مایی، و در مشاهده عزت مایی، نگر تا حرمت حضرت بشناسی و بادب سؤال کنی، لا جرم چون در دل وی حدیث قبله بود بحکم ادب اظهار آن نکرد و آن آرزو در دل میداشت تا از حضرت عزت خطاب آمد فَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضاها آن آرزوی دل تو بدانستیم، و حسن ادب در ترک سؤال از تو بپسندیدیم، و آنچه رضاء تو در آنست از کار قبله ترا کرامت کردیم، ای محمد هر چه در عالم بندگانند همه در طلب رضاء مااند و ما در طلب رضاء تو، همه در جست و جوی مااند و ما خواننده تو، همه در آرزوی نواخت مااند و ما نوازنده تو وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضی‌ کعبه اکنون قبله نفس خوددان و ما را قبله جان. چون از حضرت احدیت آن نواختها روان گشت و آن کرامتها در پیوست زبان حال بحکم اشتیاق گفت:

Бӯи бикр шблӣ гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : қибла сеанд қиблаи ому қиблаи хосу қиблаи хоси алхос , аммо қиблаи ом каъбааст дар миёни ҷаҳон ,у қиблаи хос аршаст бар осмон , мстўӣ бар он худои ҷаҳон ,у қиблаи хоси алхоси дили мурӣдону ҷони орифони фаҳми инзрўни бнўри қлўбҳми илои рбҳми бнўри дил хеш менигаранд бхдоўнди хеш .

بو بکر شبلی گفت قدس اللَّه روحه: قبله سه‌اند قبله عام و قبله خاص و قبله خاص الخاص، اما قبله عام کعبه است در میان جهان، و قبله خاص عرش است بر آسمان، مستوی بر آن خدای جهان، و قبله خاص الخاص دل مریدان و جان عارفان فهم ینظرون بنور قلوبهم الی ربهم بنور دل خویش می‌نگرند بخداوند خویش.

Гуфтаанд Мустафо дар бдоити ваҳйу оғози рисолат чун дуо кардӣ бзбон гуфтӣ .

گفته‌اند مصطفی در بدایت وحی و آغاز رسالت چون دعا کردی بزبان گفتی.

Бъборти сариҳ , ва дар ҳоли он дъоءи ваии боҷобти мақрун будӣ , чунонк раби Алъоламин ҳикоят кард аз рӯзи бадар ки Мустафои алайҳи ассаломи лашкари исломро мадад мехост Фқоли таъолии إзи тстғисўни рбкми Фостҷоби лакам . Пас ҳоли вай баҷое расед ки аз ҳазрати иззати бошорти малеҳи вай , ва бе иборати сариҳи вай , боҷобти пайвастӣ чунонк дарин оят гуфт қад нарай тақаллуби вҷҳки фии алсмоء . . . Пас чунон шуд ки беишорат ва бе иборати бондишаҳи муҷаррад иҷобат омадӣ . Чунонк бахотири вай фароз омад ки чаҳ будӣ агар ин гуноҳкорони умматамро бёмрзидндӣ ! ин оят омад бар вифқи ин андеша ки рбнои лои тؤохзно إн насино أўи أхтأнои пас кор бидон расед ки на ишорат боист на андешаи дил , чунонк вақте бар дили вай гарон омад нишастани ёрон дар ҳуҷраи вай , раби Алъоламин оят фиристод ва гуфт Фإзои тъмтми Фонтшрўо

بعبارت صریح، و در حال آن دعاء وی باجابت مقرون بودی، چنانک رب العالمین حکایت کرد از روز بدر که مصطفی علیه السلام لشکر اسلام را مدد میخواست فقال تعالی إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّکُمْ فَاسْتَجابَ لَکُمْ. پس حال وی بجایی رسید که از حضرت عزت باشارت ملیح وی، و بی عبارت صریح وی، باجابت پیوستی چنانک درین آیت گفت قَدْ نَری‌ تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِی السَّماءِ... پس چنان شد که بی اشارت و بی عبارت باندیشه مجرد اجابت آمدی. چنانک بخاطر وی فراز آمد که چه بودی اگر این گناهکاران امتم را بیامرزیدندی! این آیت آمد بر وفق این اندیشه که رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِینا أَوْ أَخْطَأْنا پس کار بدان رسید که نه اشارت بایست نه اندیشه دل، چنانک وقتی بر دل وی گران آمد نشستن یاران در حجره وی، رب العالمین آیت فرستاد و گفت فَإِذا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا