Қавлаи таъолӣ : лӣси албри некӣу порсое на ҳама онаст أни тўлўои вҷўҳкм ки рӯйҳои хеш фаро доред дар намоз , қабл алмшрқу алмғрби сӯии машриқ ки бар омадан гоҳ офтобасту мағриб ки фурӯ шудан гоҳаст ,у локини албри ман омни биллоҳу локини неки мардии он касаст ки бгрўди бхдоӣу алиўми алохру рӯзи растохезу алмлоӣкаҳу Фриштгону алкитобу китоби худоӣ ва алнабӣину пайғомбарону отии алмол ва мол диҳад алии ҳуба бар дӯстӣ ӯ зўии алқрбии даравишони хешовандонроу алитомӣу норсидгони падари мурдагонроу алмсокину даравишони танги дастонро ,у ибни алсбилу роҳи гузарёнроу алсоӣлину хоҳандагонроу фии алрқоб ва дар озодии бардагонро ,у أқоми алслоаҳу намоз бпоӣ дорад бҳнгому отии алзкоаҳ ва аз моли худ зкоаҳ диҳад ,у алмўФўни бъҳдҳму бози омадагон ба паймони хеш бо худоӣ ва бо халқи إзои ъоҳдўо ҳар гуҳ ки паймон банданд ,у алсобрини фии албأсоءу алзроءу шикебён дар бимнокиҳо ва дар тнгиҳо ,у ҳайни албأс ва дар вақти ҷанг , أўлӣки аллазӣна сдқўо эшонанд ки чун гуфтанд ки никоним рост гуфтанд ,у أўлӣки ҳам алмтқўн ( 177 )у бози прҳизндгон аз хашму азоби худоӣ таъолӣ эшонанд .

قوله تعالی: لَیْسَ الْبِرَّ نیکی و پارسایی نه همه آنست أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَکُمْ که رویهای خویش فرا دارید در نماز، قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ سوی مشرق که بر آمدن گاه آفتابست و مغرب که فرو شدن گاه است، وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ و لکن نیک مردی آن کس است که بگرود بخدای وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ و روز رستاخیز وَ الْمَلائِکَةِ و فریشتگان وَ الْکِتابِ و کتاب خدای وَ النَّبِیِّینَ و پیغامبران وَ آتَی الْمالَ و مال دهد عَلی‌ حُبِّهِ بر دوستی او ذَوِی الْقُرْبی‌ درویشان خویشاوندان را وَ الْیَتامی‌ و نارسیدگان پدر مردگان را وَ الْمَساکِینَ و درویشان تنگ دستان را، وَ ابْنَ السَّبِیلِ و راه گذریان را وَ السَّائِلِینَ و خواهندگان را وَ فِی الرِّقابِ و در آزادی بردگان را، وَ أَقامَ الصَّلاةَ و نماز بپای دارد بهنگام وَ آتَی الزَّکاةَ و از مال خود زکاة دهد، وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ و باز آمدگان به پیمان خویش با خدای و با خلق إِذا عاهَدُوا هر گه که پیمان بندند، وَ الصَّابِرِینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ و شکیبایان در بیمناکیها و در تنگیها، وَ حِینَ الْبَأْسِ و در وقت جنگ، أُولئِکَ الَّذِینَ صَدَقُوا ایشانند که چون گفتند که نیکانیم راست گفتند، وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ (۱۷۷) و باز پرهیزندگان از خشم و عذاب خدای تعالی ایشانند.