Қавлаи таъолӣ : إни фии халқи алсмоўоту алأрзи алоиаҳи каломи худовандӣ ки ҷузи вай худованд нест ,у осмону заминро ҷузи қудрату қаҳри ваии имод ва пайванд нест , худовандӣ ки фалаки офарид , ва бар зрўаҳи фалаки малики офарид , осмони офарид , доғӣ аз қудрат бар ваии ниҳод ,у замини офарид , симатӣ аз қаҳр бар ваии ниҳод , осмони бأмри ваии гардон ! ва ин замини бҷбру қаҳри ваии бисоту майдон ! ҷунбиши андари осмони бомар ва ҷабр ӯст . Ороми андари замини бомар ва қаҳр ӯст . Ҷунбиши андари осмону ороми андари замин ҳар ду андари икдгри баста ,у баҳами пайваста , агар фалак ором гирад аҷзоъи замин паст шавад , вагар замин аз маркази худ давр шавад низоми буруҷи фалак мнбтр гардад . Покаст он худовандӣ ки ҷунбишро иллат оромиш кард ,у оромишро иллати ҷунбиш . Аз зиддиӣ зиддиӣ бар оварад , ва зиддииро сабаби қавом зиддиӣ кард , то яқин гардад ки вай худовандӣаст ки аз нест ҳаст кунад , ва он ҳастро ҳам вай нест кунад .

قوله تعالی: إِنَّ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الآیة کلام خداوندی که جز وی خداوند نیست، و آسمان و زمین را جز قدرت و قهر وی عماد و پیوند نیست، خداوندی که فلک آفرید، و بر ذروه فلک ملک آفرید، آسمان آفرید، داغی از قدرت بر وی نهاد، و زمین آفرید، سمتی از قهر بر وی نهاد، آسمان بأمر وی گردان! و این زمین بجبر و قهر وی بساط و میدان! جنبش اندر آسمان بامر و جبر اوست. آرام اندر زمین بامر و قهر اوست. جنبش اندر آسمان و آرام اندر زمین هر دو اندر یکدگر بسته، و بهم پیوسته، اگر فلک آرام گیرد اجزاء زمین پست شود، و گر زمین از مرکز خود دور شود نظام بروج فلک منبتر گردد. پاکست آن خداوندی که جنبش را علت آرامش کرد، و آرامش را علت جنبش. از ضدی ضدی بر آورد، و ضدی را سبب قوام ضدی کرد، تا یقین گردد که وی خداوندی است که از نیست هست کند، و آن هست را هم وی نیست کند.

Он гуҳ гуфт : лоёти лأўлии алأлбоб , дар осмону замину ихтилофи шабу рӯзи кирдигорӣу яктоеи худоиро нишонҳоаст , дар ҳар нишоне аз лутфи вай бурҳонҳоаст .

آن گه گفت: لَآیاتٍ لِأُولِی الْأَلْبابِ، در آسمان و زمین و اختلاف شب و روز کردگاری و یکتایی خدای را نشانها است، در هر نشانی از لطف وی برهانها است.

Чашм боз кун ва бар нигар то бибинӣ ин ҷурмро ҳар соъати блўнии дигар , гоҳи басони дарёии симоб , гоҳи басони тилсон , гоҳи басони бӯстон . Ин гардишу тлўни баёни роҳ тавҳидаст ,у кирдигорӣу донои худоро далеласт .

چشم باز کن و بر نگر تا ببینی این جرم را هر ساعت بلونی دیگر، گاه بسان دریای سیماب، گاه بسان طیلسان، گاه بسان بوستان. این گردش و تلوّن بیان راه توحید است، و کردگاری و دانایی خدا را دلیل است.

Агар мардӣ дар саҳройӣ гузар кунад , қоъо сФсФо бинад , пас аз он бмдтӣ гузар кунад қубба Эй бинад бар кашидау ороста , ақли вай фатво кунад ки ин қуббаи андарин саҳро бебанноӣ набошад , ва ё ин сарои андарин саҳро бекадхудое набӯдааст , пас муъмин чун таъаммул кунаду нишон ҳудус бинад , сараш фатво кунад ки : чун раво набошад қуббау сароеи андари саҳро бебанноӣу кадхудое , раво набӯд чунин ҳавоӣу смоӣии андари чунин фазойӣ бе қудрати худоӣ .

اگر مردی در صحرایی گذر کند، قاعا صفصفا بیند، پس از آن بمدتی گذر کند قبّه‌ای بیند بر کشیده و آراسته، عقل وی فتوی کند که این قبه اندرین صحرا بی بنّایی نباشد، و یا این سرای اندرین صحرا بی کدخدایی نبوده است، پس مؤمن چون تأمل کند و نشان حدوث بیند، سرّش فتوی کند که: چون روا نباشد قبّه و سرایی اندر صحرا بی بنّایی و کدخدایی، روا نبود چنین هوایی و سمائی اندر چنین فضایی بی قدرت خدایی.

Боз биандеш ва назар кун , андари шаби диҷўри беруни ой ,у андари осмон назора кун , то осмони бинии басони лашкаргоҳ , ситорагони басони сипоҳ ,у моҳ бар мисоли шоҳ , ин намӯдори рӯз растохезаст , зулмати шаби нишони қиёмат , ситорагони нишони рухсори муъминон , мҷраҳи нишони наҳри кавсар , ҷамоли моҳи нишони Муҳамади расӯли аллоҳ ( с ) . Чунон ки шаби торик буд чун моҳ рухсор бинмоед олам равшан шавад ,у фалак гулшан гардад , халқи қиёмат дар зулмат ва заҳмат бошанд , чун ҷамоли ин меҳтар пайдо ояд , аҳли имонро саодату амон пайдо ояд .

باز بیندیش و نظر کن، اندر شب دیجور بیرون آی، و اندر آسمان نظاره کن، تا آسمان بینی بسان لشکرگاه، ستارگان بسان سپاه، و ماه بر مثال شاه، این نمودار روز رستاخیز است، ظلمت شب نشان قیامت، ستارگان نشان رخسار مؤمنان، مجرّة نشان نهر کوثر، جمال ماه نشان محمد رسول اللَّه (ص). چنان که شب تاریک بود چون ماه رخسار بنماید عالم روشن شود، و فلک گلشن گردد، خلق قیامت در ظلمت و زحمت باشند، چون جمال این مهتر پیدا آید، اهل ایمان را سعادت و امان پیدا آید.

Чунон ки моҳи андари фалаки бсторгон гузар кунад , он меҳтари олами он рӯзи бмؤмнони гузар ҳаме кунад ,у брхсори эшон назар мекунад ,у аҳли имони бшФоъти ҳамеи дарорад , ин мисоли бҳкм тақрибӣ рафт андарин тақрир , вагар на ҷамолу камоли он Сайид беш аз онаст ки бмҳтоб баробар кунанд ё боФтоб мисл зананд .

چنان که ماه اندر فلک بستارگان گذر کند، آن مهتر عالم آن روز بمؤمنان گذر همی‌کند، و برخسار ایشان نظر میکند، و اهل ایمان بشفاعت همی‌درآرد، این مثال بحکم تقریبی رفت اندرین تقریر، و گر نه جمال و کمال آن سیّد بیش از آنست که بمهتاب برابر کنند یا بآفتاب مثل زنند.

Аллазӣнаи изкрўни аллоҳи қёмоу қъўдоу алии ҷнўбҳми зокирони се касанд : яке аллоҳро бзбон ёд кард ,у бадали ғофил буд , ин зикр « золим »аст ки на аз зикр хабар дорад на аз мазкӯр . Дайгарӣ ӯро бзбон ёд кард бадали ҳозир буд , ин зикр « муқтасид »асту ҳоли муздур , дар талаб савобаст ва дар он талаби маъзӯр . Сиўм ӯро бадал ёд кард , дили азуи пар ,у забон аз зикри хомӯш , ман урфи аллоҳи кули лисона , ин зикр собиқаст , ки забонаш дар сар зикр шуду зикр дар сари мазкӯр , дил дар сар меҳр шуду меҳр дар сари нур , ҷон дар сар аён шуду аён аз баёни давр ! зикри доми ниҳоду ғайрати донаи рехт , муздур дом дид бигурехт , ориф дона дид бар дом овехт .

الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً وَ عَلی‌ جُنُوبِهِمْ ذاکران سه کس‌اند: یکی اللَّه را بزبان یاد کرد، و بدل غافل بود، این ذکر «ظالم» است که نه از ذکر خبر دارد نه از مذکور. دیگری او را بزبان یاد کرد بدل حاضر بود، این ذکر «مقتصد» است و حال مزدور، در طلب ثوابست و در آن طلب معذور. سیوم او را بدل یاد کرد، دل ازو پر، و زبان از ذکر خاموش، من عرف اللَّه کلّ لسانه، این ذکر سابق است، که زبانش در سر ذکر شد و ذکر در سر مذکور، دل در سر مهر شد و مهر در سر نور، جان در سر عیان شد و عیان از بیان دور! ذکر دام نهاد و غیرت دانه ریخت، مزدور دام دید بگریخت، عارف دانه دید بر دام آویخت.

Пер тариқат гуфт : зикр на ҳама онаст ки бар забони дорӣ , зикр ҳақиқӣ онаст ки дар миёни ҷони дорӣ . Тавҳид на ҳама онаст ки ӯро ягонаи доне , тавҳид ҳақиқӣ онаст ки ӯро ягона бошӣу зи ғайр ӯ бегона бошӣ .

پیر طریقت گفت: ذکر نه همه آنست که بر زبان داری، ذکر حقیقی آنست که در میان جان داری. توحید نه همه آنست که او را یگانه دانی، توحید حقیقی آنست که او را یگانه باشی و ز غیر او بیگانه باشی.

Ва итФкрўни фии халқи алсмоўоту алأрзи бӯи алии дқоқ аз бӯи абди арраҳмон слмӣ пурсед ки зикр тамомтараст ё фикр ? бӯи абди арраҳмон ҷавоб дод ки : зикр тамомтараст аз фикр , аз баҳри онкии зикри сифат ҳақаст ъзи ҷалола ,у фикри сифати халқ , ва мо васф ба алҳақ атуми ммои ахтс ба алхлқ , ин тафаккури дилро ҳам чунонаст ки бўӣидни нафасро ,у тафаккур дар кирдору гуфтори хеши воҷиб , ва дар саноеъи сонеъи мустаҳаб , ва дар зоти сонеъи ҷли ҷалолаи ҳаром , ки дар хабараст : « лои ттФкрўои фии аллоҳи Фонкми лои тқдрўни қадара » . Мегуяд : дар зоти аллоҳ тафаккур накунед ки шумо бақадр ӯ нарасед , ва ӯро бсзоӣ ӯ нашносед ,у мабодии ҷалолу азимат ӯ дар наёбед , на аз онкии ҷалол ӯ пӯшидааст бар халқ , лои бал аз онкии баси зоҳир ва равшанаст ,у басирати одамии баси заъифу оҷиз , тоқат дарёфт он надорад балки дар он мадҳушу мутаҳайир ва саргардон шавад , ҳамчун хафоаш ки буруз берун наёяд аз онкии чашми вай заъифаст , тоқати нур офтоб надорад , ин худ дараҷа авомаст , аммо бузургону садиқонро қӯти ин назар бошад гоҳи гоҳ аммо бар давом на , ҳамчун мардум ки дар қурси офтоби як назар тавонад аммо беш аз як назар на , ки агар мудовимат кунад бими нобенаӣ буд . Пас агар хоҳад ки тафаккур кунад , дар ъҷоӣби сунъ вай мекунад , ки ҳар чаҳ дар вуҷӯдаст ҳама нурӣаст аз анвори қудрату азимати ҳақи ҷли ҷалола , ва агар тоқат дидани қурси офтоб бар давом надорад тоқати шуъоъи нурӣ ки бар замин аст дорад , ва аз он ҷузи равшаноӣу донои ниФзоид .

وَ یَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ بو علی دقاق از بو عبد الرحمن سلمی پرسید که ذکر تمامتر است یا فکر؟ بو عبد الرحمن جواب داد که: ذکر تمامتر است از فکر، از بهر آنکه ذکر صفت حق است عزّ جلاله، و فکر صفت خلق، و ما وصف به الحقّ اتمّ ممّا اختصّ به الخلق، این تفکّر دل را هم چنان است که بوئیدن نفس را، و تفکّر در کردار و گفتار خویش واجب، و در صنایع صانع مستحبّ، و در ذات صانع جل جلاله حرام، که در خبر است: «لا تتفکروا فی اللَّه فانکم لا تقدرون قدره». میگوید: در ذات اللَّه تفکر نکنید که شما بقدر او نرسید، و او را بسزای او نشناسید، و مبادی جلال و عظمت او در نیابید، نه از آنکه جلال او پوشیده است بر خلق، لا بل از آنکه بس ظاهر و روشن است، و بصیرت آدمی بس ضعیف و عاجز، طاقت دریافت آن ندارد بلکه در آن مدهوش و متحیر و سرگردان شود، همچون خفّاش که بروز بیرون نیاید از آنکه چشم وی ضعیف است، طاقت نور آفتاب ندارد، این خود درجه عوام است، امّا بزرگان و صدّیقان را قوّت این نظر باشد گاه‌گاه امّا بر دوام نه، همچون مردم که در قرص آفتاب یک نظر تواند امّا بیش از یک نظر نه، که اگر مداومت کند بیم نابینایی بود. پس اگر خواهد که تفکر کند، در عجائب صنع وی میکند، که هر چه در وجود است همه نوری است از انوار قدرت و عظمت حق جلّ جلاله، و اگر طاقت دیدن قرص آفتاب بر دوام ندارد طاقت شعاع نوری که بر زمین است دارد، و از آن جز روشنایی و دانایی نیفزاید.

Рбнои إнки ман тдхли алнори Фқди أхзитаҳ . . . Алоиаҳ худовандо ! шармсор ва расво кардӣ касеро каши ботш уқубат бсухтӣ , ва азин саъбтар кори он каси каши брондӣ , ва гуфтӣ : أўлӣки аллазӣнаи лами ирди аллоҳи أни итҳри қлўбҳм .

رَبَّنا إِنَّکَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَیْتَهُ... الآیة خداوندا! شرمسار و رسوا کردی کسی را کش بآتش عقوبت بسوختی، و ازین صعب‌تر کار آن کس کش براندی، و گفتی: أُولئِکَ الَّذِینَ لَمْ یُرِدِ اللَّهُ أَنْ یُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ.

Рбнои إннои смънои мнодёи алоиаҳ худовандо ! мунодии суннат бар сари водии шариъати моро хонд ки :у أнибўои إлии рбкм . Худовандо ! бҷон ва дил шунидем он мунодӣ дар он водӣ , ва бозгаштем ва гардан ниҳодем , чаҳ буд ки як бори худ хуоне , ва ин дили мурда зинда кунӣ ? ки худ гуфтӣ : дъокми лмои иҳиикм .

رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِیاً الآیة خداوندا! منادی سنّت بر سر وادی شریعت ما را خواند که: وَ أَنِیبُوا إِلی‌ رَبِّکُمْ. خداوندا! بجان و دل شنیدیم آن منادی در آن وادی، و بازگشتیم و گردن نهادیم، چه بود که یک بار خود خوانی، و این دل مرده زنده کنی؟ که خود گفتی: دَعاکُمْ لِما یُحْیِیکُمْ.

Рбнои ФоғФри лнои знўбно . . . Алоиаҳ худовандо ! айби пӯши бандагонӣ ,у узри нюаши маъюбоне ,у дастгири дармондагонӣ худовандо ! мунтазираст ин дарвеши дили риш , нюашони бҳФти андом аз пасу пеш , то кӣ овоз ояд ки бёмрзидими мандяш ! рбноу отнои мо въдтнои алии рслк . . . Алоиаҳ худовандо ! ваъдае ки худ додӣ басари ор ,у дарахтӣ ки худ нишондии бабри ор , чароғӣ ки худ афрӯхтӣ равшани дор , Меҳрӣ ки бФзл худ додӣ офати мо аз он бози дор , худовандо шод бидонем ки ту будӣ ва мо набудем , кор ту даргирифтӣ ва мо нагирифтем , қимат худ наҳодӣ , расӯл худ фиристодӣ .

رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا... الآیة خداوندا! عیب پوش بندگانی، و عذر نیوش معیوبانی، و دستگیر درماندگانی خداوندا! منتظر است این درویش دل ریش، نیوشان بهفت اندام از پس و پیش، تا کی آواز آید که بیامرزیدیم مندیش! رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلی‌ رُسُلِکَ... الآیة خداوندا! وعده‌ای که خود دادی بسر آر، و درختی که خود نشاندی ببر آر، چراغی که خود افروختی روشن دار، مهری که بفضل خود دادی آفت ما از آن باز دار، خداوندا شاد بدانیم که تو بودی و ما نبودیم، کار تو درگرفتی و ما نگرفتیم، قیمت خود نهادی، رسول خود فرستادی.

Худовандо ! тӯмон барграфтӣ ва кас нагуфт ки бурдор , акнӯн ки барграфтӣ бмгзор ! ва дар сояи лутфи мон май дор ! ҷузи бФзли худамони мспор !

خداوندا! تومان برگرفتی و کس نگفت که بردار، اکنون که برگرفتی بمگذار! و در سایه لطف مان می‌دار! جز بفضل خودمان مسپار!

Фостҷоби ?лаами рбҳми вФоء ваъдааст ки мؤмнонро дода буд ки : адъўнии أстҷби лакам ,у таҳқиқи ин вФоء ваъда онаст ки : доъиро иҷобат дод , соилро атийят дод , муҷтаҳидро мъўнт дод , шокирро зиёдат дод , собирро басират дод , мутӣъро мсўбт дод , осиро ақолт дод , нодамро раҳмат дод , муҳаббатро каромат дод , муштоқро дидор дод . Фармон омад ки ё Муҳамад ( с ) навмидиро рӯй нест ,у кори раҳе дар пирӯзӣ аз се хислат берун нест :гар мутӣъаст савоб ӯ он гуҳи баҷо ,гар осӣаст шафоати ту он гуҳи баҷо , ва ҳар чаҳ боз монад раҳмати ман ӯро баҷо .

فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ وفاء وعده است که مؤمنانرا داده بود که: ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ، و تحقیق این وفاء وعده آنست که: داعی را اجابت داد، سائل را عطیّت داد، مجتهد را معونت داد، شاکر را زیادت داد، صابر را بصیرت داد، مطیع را مثوبت داد، عاصی را اقالت داد، نادم را رحمت داد، محبّت را کرامت داد، مشتاق را دیدار داد. فرمان آمد که یا محمد (ص) نومیدی را روی نیست، و کار رهی در پیروزی از سه خصلت بیرون نیست: گر مطیع است ثواب او آن گه بجا، گر عاصی است شفاعت تو آن گه بجا، و هر چه باز ماند رحمت من او را بجا.

Фолзини ҳоҷрўоу أхрҷўои ман дёрҳму أўзўои фии сиблатӣу қотлўоу қтлўо сифат дӯстонаст , ойин муштоқонаст , қисса ҷонбозонаст , саранҷоми кор ошиқонаст , дил бидода ,у ҷони дрбохтаҳ , хастаи тир бало гашта , теғи қазои ҷоҳ ва ҳишмат барандохта , вази хону мони овора .

فَالَّذِینَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أُوذُوا فِی سَبِیلِی وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا صفت دوستانست، آئین مشتاقان است، قصّه جانبازان است، سرانجام کار عاشقان است، دل بداده، و جان درباخته، خسته تیر بلا گشته، تیغ قضا جاه و حشمت برانداخته، وز خان و مان آواره.

Гуҳӣ сӯзанд ва гудозанд ! гуҳӣ зоранду ноланд ! сӯзи бенанд ва сӯзанда на ! шӯри бенанду шўрндаҳ на ! дарди бенанду дармон на ! вазин аҷабтар ки бадарад хеш шоданд , ва аз паии дардии бФрёднд .

گهی سوزند و گدازند! گهی زارند و نالند! سوز بینند و سوزنده نه! شور بینند و شورنده نه! درد بینند و درمان نه! وزین عجب‌تر که بدرد خویش شادند، و از پی دردی بفریادند.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ҳар ки туро ҷӯяд ӯро бнқди растхезӣ бояд , ё бтиғи нокомӣ ӯро хӯни резӣ бояд , азизи ду гетӣ ! ҳар ки қасди даргоҳ ту кунад , рӯзаш чунинаст ё баҳраи ин дарвеши худ чунинаст ? ! лأкФрни анҳуам сиӣотҳму лأдхлнҳми ҷиноти тҷрии ман таҳтҳо алأнҳори сўобо ман ъанд аллоҳи чунон дардӣ бибояд то чунин марҳамӣ падед ояд ! тӯбоу ҳасанӣу васли мавло , дар ҷиноти мأўӣ . Қавмиро тӯбоу Наими биҳишти нӯш ! қавмиро дидору ризои мавлои даст дар оғӯш ! забони ҳоли банда аз сари ноз ва даллол мегуяд : илоҳии меҳнати ман будӣ , давлат ман шудӣ , андӯҳи ман будӣ , роҳат ман шудӣ , доғи ман будӣ , чароғ ман шудӣ , ҷароҳати ман будӣ , марҳам ман шудӣ .

پیر طریقت گفت: الهی هر که ترا جوید او را بنقد رستخیزی باید، یا بتیغ ناکامی او را خون ریزی باید، عزیز دو گیتی! هر که قصد درگاه تو کند، روزش چنین است یا بهره این درویش خود چنین است؟! لَأُکَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ چنان دردی بباید تا چنین مرهمی پدید آید! طوبی و حسنی و وصل مولی، در جنات مأوی. قومی را طوبی و نعیم بهشت نوش! قومی را دیدار و رضای مولی دست در آغوش! زبان حال بنده از سر ناز و دلال میگوید: الهی محنت من بودی، دولت من شدی، اندوه من بودی، راحت من شدی، داغ من بودی، چراغ من شدی، جراحت من بودی، مرهم من شدی.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўои асбрўои ин бози марҳамӣ дигараст ва навохтӣ дигар ! ндоءи фазилат ,у хитоби каромат ,у раҳеро гувоҳӣ додан боямону тоъат . Асбрўои хитоб бо нафасаст , собрўо бо диласт , « робтўо » бо ҷонаст . Нафасро мегуяд : бар тоъату хизмат сабр кун . Дилро мегуяд : бар балоу шиддат сабр кун . Ҷонро мегуяд : бо сӯзи шавқу дарди меҳр сабр кун ,у аллоҳи ҳўи алсбўр .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اصْبِرُوا این باز مرهمی دیگر است و نواختی دیگر! نداء فضیلت، و خطاب کرامت، و رهی را گواهی دادن بایمان و طاعت. اصْبِرُوا خطاب با نفس است، صابِرُوا با دل است، «رابطوا» با جان است. نفس را میگوید: بر طاعت و خدمت صبر کن. دل را میگوید: بر بلا و شدّت صبر کن. جان را میگوید: با سوز شوق و درد مهر صبر کن، و اللَّه هو الصّبور.

Ва қили асбрўои фии аллоҳ ,у собрўои биллоҳ ,у робтўои маъаи аллоҳ . Алсбри фии аллоҳи сабр обидонаст дар мақоми хизмат бар умеди савоб . Алсбри биллоҳи сабр орифонаст дар мақоми ҳурмат бар орзӯии висол . Алсбри маъаи аллоҳи сабр муҳибонаст дар ҳоли мшоҳдт дар вақти таҷаллӣ , дида дар назораи нигарон ,у дил дар дидаи ҳайрон ,у ҷон аз дасти меҳри бФғон .

و قیل اصبروا فی اللَّه، و صابروا باللَّه، و رابطوا مع اللَّه. الصّبر فی اللَّه صبر عابدان است در مقام خدمت بر امید ثواب. الصّبر باللَّه صبر عارفان است در مقام حرمت بر آرزوی وصال. الصّبر مع اللَّه صبر محبّان است در حال مشاهدت در وقت تجلّی، دیده در نظاره نگران، و دل در دیده حیران، و جان از دست مهر بفغان.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ! ҳамагон дар фироқ месӯзанд ,у муҳиб дар дидор ! чун дӯсти дидаи вари гашти муҳибро бо сабру қарор чаҳ кор ? !у атқўои аллоҳи тақвои дрхтист ки бехи он дар замини вафо , шохи он бар ҳўоءи ризо , оби он аз чашмаи сафо , на гармои пушаймонӣ бон расад на сармои сирӣ , на боди даврӣ , на офати парокандагӣ ! миваи оради миваи пирӯзӣ , фалоҳи абадӣ ,у салоҳи сармадӣ , Наими боқӣ ,у малики ҷовдонӣ . Инаст ки раб Алъоламин гуфт :у атқўои аллоҳи лълкми тФлҳўн .

پیر طریقت گفت: الهی! همگان در فراق میسوزند، و محبّ در دیدار! چون دوست دیده‌ور گشت محبّ را با صبر و قرار چه کار؟! وَ اتَّقُوا اللَّهَ تقوی درختیست که بیخ آن در زمین وفا، شاخ آن بر هواء رضا، آب آن از چشمه صفا، نه گرمای پشیمانی بآن رسد نه سرمای سیری، نه باد دوری، نه آفت پراکندگی! میوه آرد میوه پیروزی، فلاح ابدی، و صلاح سرمدی، نعیم باقی، و ملک جاودانی. اینست که ربّ العالمین گفت: وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ.

Қол алнабӣ ( с ) : алейк бтқўии аллоҳи ?фонаи ҷимоъи кули хайр , ва алейк болҷҳоди ?фонаи рҳбониаҳи алмслм , ва алейк бзкри аллоҳ , ?фонаи нури лак .

قال النّبی (ص): علیک بتقوی اللَّه فانّه جماع کلّ خیر، و علیک بالجهاد فانّه رهبانیّة المسلم، و علیک بذکر اللَّه، فانّه نور لک.