Қавлаи таъолӣ :у аллотии иأтини алФоҳшаҳи ман нсоӣкми алоиаҳи кирдигори ниҳони дон , худованди меҳрбон ,у бахшоянда бар ҳамгинон , дарин оят хабар дод аз раҳмату фазли худ бар бандагон ,у асболи стар хеш бар айби эшон , то ҳама худ донад феъли бади эшон ,у оби рӯишони набарди наздики халқон . Ҳар чанд раҳеи шӯхтар , ваии ҷли ҷалолаи Каримтар , ҳар чанд раҳеи гӣрандатар , аллоҳ ӯро бози хонандатар .

قوله تعالی: وَ اللَّاتِی یَأْتِینَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِکُمْ الآیة کردگار نهان دان، خداوند مهربان، و بخشاینده بر همگنان، درین آیت خبر داد از رحمت و فضل خود بر بندگان، و اسبال ستر خویش بر عیب ایشان، تا همه خود داند فعل بد ایشان، و آب رویشان نبرد نزدیک خلقان. هر چند رهی شوخ‌تر، وی جلّ جلاله کریم‌تر، هر چند رهی گیرنده‌تر، اللَّه او را باز خواننده‌تر.

Рӯй фии баъзи алктби алмнзлаҳ : « абдӣ ! анати алъўоди илои алзнўб ,у анои алъўоди илои алмғФраҳ , лтълми أнои أноу анати анат » . Довӯд ( ъ ) збўр хондӣ , ҳар гуҳ ки боитӣ раседӣ ки дар он зикри гуноҳкорон будӣ гуфтӣ : аллоҳами лои тғФри ллхтоӣин ! малико бар гунаҳи корон раҳмат макун ,у тақдири ангушти таҳдид дар вай мегузид ки : эй Довӯд ! бош то туро кор уфтад , он гуҳ азин гуфта истиғфор кунӣ ! пас чун он воқеаи биФтод , ва он тири тақдир дар ҳалқ ӯ нишаст дар хок надам меғалатед ва мегуфт : « раби ағФри лӣ » , ва тақдир мегуфт : эй Довӯд на ту мигФтӣ ки гунаҳи коронро мёмрз ? гуфт : бор худоё надониста будам . Ҳануз бикр будам . Мқръи саҳҳом қадар нагашта будам . Бори худоё ! аз он гуфт тавба мекунам . Ту он кун ки сазои онӣ . Ту аҳволи бандагон ба доне . Матлаъ бар сари эшонӣ . Азизу султонӣ .

روی فی بعض الکتب المنزلة: «عبدی! انت العوّاد الی الذّنوب، و انا العوّاد الی المغفرة، لتعلم أنا أنا و انت انت». داود (ع) زبور خواندی، هر گه که بآیتی رسیدی که در آن ذکر گناهکاران بودی گفتی: اللّهمّ لا تغفر للخطّائین! ملکا بر گنه‌کاران رحمت مکن، و تقدیر انگشت تهدید در وی میگزید که: ای داود! باش تا ترا کار افتد، آن گه ازین گفته استغفار کنی! پس چون آن واقعه بیفتاد، و آن تیر تقدیر در حلق او نشست در خاک ندم می‌غلطید و میگفت: «ربّ اغفر لی»، و تقدیر میگفت: ای داود نه تو میگفتی که گنه کاران را میامرز؟ گفت: بار خدایا ندانسته بودم. هنوز بکر بودم. مقرع سهام قدر نگشته بودم. بار خدایا! از آن گفت توبه میکنم. تو آن کن که سزای آنی. تو احوال بندگان به دانی. مطّلع بر سرّ ایشانی. عزیز و سلطانی.

Кариму меҳрбонӣ .

کریم و مهربانی.

Аз меҳрбонии ваии нукта Эй бишинав , бингар дарин оят , ва таъаммул кун дарин ҳолат , ки шаҳодати чаҳор гувоҳи удӯл дар субути фоҳиша муътабар кард , бар ваҷҳеу таҳқиқӣ ки иқомати байнат бар он сифати дшхўори сӯрати бандад . Ин ҳама аз он кард то он фоҳиша бар банда дуруст нашавад , ва ӯро Фзиҳт нарасад . Мустафо ( с ) ин халқи карам аз даргоҳ иззат гирифт , ва ин адаб биёмухт , то чун моъзи бен молик бар вай омад , ва иқрор дод бФоҳшаҳ , расӯли худои баҳонаҳо фаро пеш меоварад , ва ӯро аз сари он фаро медошт . Ва дар хабараст ки аввал моъз гуфт : ё расӯли аллоҳи тҳрнӣ , марои поки гардон . Расӯл гуфт : бирав эй моъзи истиғфор ва тавба кун . Моъз соъатӣ рафт , боз омад , ва ҳамон сухан гуфт . Расӯли ҳамон ҷавоб дод . То се бор бирафт . Чаҳоруми бор ки боз омад , расӯл худо гуфт : туро аз чаҳ пок кунам ? моъз гуфт : аз зино . Дигари бори расӯл ( с ) воср баҳона шуд , гуфт : магар девонааст ин мард ? гуфтанд : ё расӯли аллоҳ девона нест . Гуфт : магари хамр хӯрдааст ,у маст шуда ? якеро гуфт : бингар то худ аз ваии буи хамр ояд ё на ? гуфтанд : на .

از مهربانی وی نکته‌ای بشنو، بنگر درین آیت، و تأمّل کن درین حالت، که شهادت چهار گواه عدول در ثبوت فاحشه معتبر کرد، بر وجهی و تحقیقی که اقامت بیّنت بر آن صفت دشخوار صورت بندد. این همه از آن کرد تا آن فاحشه بر بنده درست نشود، و او را فضیحت نرسد. مصطفی (ص) این خلق کرم از درگاه عزّت گرفت، و این ادب بیاموخت، تا چون ماعز بن مالک بر وی آمد، و اقرار داد بفاحشه، رسول خدا بهانه‌ها فرا پیش میآورد، و او را از سر آن فرا میداشت. و در خبر است که اول ماعز گفت: یا رسول اللَّه طهّرنی، مرا پاک گردان. رسول گفت: برو ای ماعز استغفار و توبه کن. ماعز ساعتی رفت، باز آمد، و همان سخن گفت. رسول همان جواب داد. تا سه بار برفت. چهارم بار که باز آمد، رسول خدا گفت: ترا از چه پاک کنم؟ ماعز گفت: از زنا. دیگر بار رسول (ص) واسر بهانه شد، گفت: مگر دیوانه است این مرد؟ گفتند: یا رسول اللَّه دیوانه نیست. گفت: مگر خمر خورده است، و مست شده؟ یکی را گفت: بنگر تا خود از وی بوی خمر آید یا نه؟ گفتند: نه.

Он гуҳ расӯл гуфт : ё моъз зино кардӣ ? моъз гуфт : оре . Расӯл гуфт : бингар магар ки назарӣ кардӣ , ё бадасти посидаҳ эй , ё даҳан додае ? гуфт : на , ё расӯли аллоҳ .

آن گه رسول گفت: یا ماعز زنا کردی؟ ماعز گفت: آری. رسول گفت: بنگر مگر که نظری کردی، یا بدست پاسیده‌ای، یا دهن داده‌ای؟ گفت: نه، یا رسول اللَّه.

Пас дигари бори бзно иқрор дод . Пас расӯл худо бифармуд то вайро рҷм карданд . Он гуҳи ёронро гуфт : астғФрўои лмоъзи бен молики лақади тоби тавбаи луи қисмати байни ИМАи лўсътҳм .

پس دیگر بار بزنا اقرار داد. پس رسول خدا بفرمود تا وی را رجم کردند. آن گه یاران را گفت: استغفروا لماعز بن مالک لقد تاب توبة لو قسمت بین امّة لوسعتهم.

Бо ӣнҳама овардаанд ки : бори худои олами он сӯхтаро дар сари бшнўонид ки ё моъз ! надониста будӣ ки мо расӯл , танфизи аҳкоми шаръро фиристодем ,у ҳоким мамлакат кардем , чун наздик вай шудӣ ваии андари ҳукм кардану ҳад рондан тақсир накунад , ки қалами шаръ бадв додаем . Он гуҳи бадаргоҳ ӯ шудӣ туро рҷм кард , чаро бадаргоҳ ман наомадӣ то тўбти ту пзирФтмӣ ,у гуноҳат дар гузоштамӣ ? ! фонии أнои алғФўри алрءўФ ! إнмои алтўбаҳи алии аллоҳи ллзини иъмлўни алсўءи бҷҳолаҳи алоиаҳи тўбти нишон роҳаст ,у солори бор ,у калиди ганҷ ,у шафиъи висол ,у сари ҳамаи шодӣ ,у мояи озодӣ .

با اینهمه آورده‌اند که: بار خدای عالم آن سوخته را در سرّ بشنوانید که یا ماعز! ندانسته بودی که ما رسول، تنفیذ احکام شرع را فرستادیم، و حاکم مملکت کردیم، چون نزدیک وی شدی وی اندر حکم کردن و حدّ راندن تقصیر نکند، که قلم شرع بدو داده‌ایم. آن گه بدرگاه او شدی ترا رجم کرد، چرا بدرگاه من نیامدی تا توبت تو پذیرفتمی، و گناهت در گذاشتمی؟! فانّی أنا الغفور الرّءوف! إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَی اللَّهِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ الآیة توبت نشان راه است، و سالار بار، و کلید گنج، و شفیع وصال، و سر همه شادی، و مایه آزادی.

Аввали пушаймонӣ дар диласт , пас узр бар забон , пас баридан аз бадӣ ва бидон ! дар хабар меояд ки раҳ ки тавба кунаду рафиқони бади бнгзорд , тоӣб нест . Ҳар ки тавба кунад втъому шароби бнгзорд тоӣб нест . Ҳар ки тавба кунаду ҷомаи хоби бнгзорд ,у хоб аз дида берун накунад , тоӣб нест . Ҳар ки тавба кунад ва аз моли ваии ончӣ аз қӯт басар ояд инфоқ накунад тоӣб нест . Шарт тавба онаст ки аз ҳамаи мавҷӯдоти дил бар гирад , ва рӯй дар ҳақи орад . Ҳар хӯну гӯшт ки бар ҳафт андом дорад брёзт фурӯ гузорад .

اول پشیمانی در دل است، پس عذر بر زبان، پس بریدن از بدی و بدان! در خبر می‌آید که ره که توبه کند و رفیقان بد بنگذارد، تائب نیست. هر که توبه کند وطعام و شراب بنگذارد تائب نیست. هر که توبه کند و جامه خواب بنگذارد، و خواب از دیده بیرون نکند، تائب نیست. هر که توبه کند و از مال وی آنچه از قوت بسر آید انفاق نکند تائب نیست. شرط توبه آنست که از همه موجودات دل بر گیرد، و روی در حق آرد. هر خون و گوشت که بر هفت اندام دارد بریاضت فرو گذارد.

Тавбаи муқаддама оташаст ки аз қаъри дӯзахи омада , то ончии фардои оташ бо ту хоҳад кард , ту имрӯзи боби дида бо худ бикунӣ ! тавбаи ашхос ҳазратаст , бар ту фиристоданд ки : эй ҷавонмарди ин ҷанг то кӣ ? ва ин бади аҳдӣ то чанд ? ва аз ой ва сулҳӣ бикун !

توبه مقدّمه آتش است که از قعر دوزخ آمده، تا آنچه فردا آتش با تو خواهد کرد، تو امروز بآب دیده با خود بکنی! توبه اشخاص حضرت است، بر تو فرستادند که: ای جوانمرد این جنگ تا کی؟ و این بد عهدی تا چند؟ و از آی و صلحی بکن!

эй озоди мард ! чанд гуҳ дар хобӣ ? бедори шӯ ки вақт сабоҳаст ! ва дар сари шӯри шароби шавқи дорӣ ? ҳамин ки ҳангом сабӯҳаст ! то кӣ шикастаи дилу аҳдӣ ? биё ки вақти қабули насиҳату тавба насӯҳаст .

ای آزاد مرد! چند گه در خوابی؟ بیدار شو که وقت صباح است! و در سر شور شراب شوق داری؟ همین که هنگام صبوح است! تا کی شکسته دل و عهدی؟ بیا که وقت قبول نصیحت و توبه نصوح است.

Ва листи алтўбаҳи ллзини иъмлўни алсиӣоти алоиаҳи бзбони илми тавбаи пеш аз марг бояд , вагар ҳамаи як лаҳза буду бзбони мъомлти пеш аз одати нафас бояд дар хештан дидан , ва худ парастидан , ҳар ки хештанро писандиду бъодт дар худ нигаред , дар тавба бар ваии фурӯи бастанд ,у оби фалоҳ аз вай боз гирифтанд .

وَ لَیْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السَّیِّئاتِ الآیة بزبان علم توبه پیش از مرگ باید، و گر همه یک لحظه بود و بزبان معاملت پیش از عادت نفس باید در خویشتن دیدن، و خود پرستیدن، هر که خویشتن را پسندید و بعادت در خود نگرید، در توبه بر وی فرو بستند، و آب فلاح از وی باز گرفتند.

На ҳар ки дар роҳи шариъат тавба кард бъФў ва мағфират расед , аз рӯй ҳақиқати бсдқ муҳаббат расед ! рӯзгории Довӯди пайғомбар ( ъ ) мегирист ва тазаррӯъ мекард . Охир ӯро гуфтанд : ё Довӯди лами тбкӣу қади ғФрти лак ,у أрзити хсмк , ва қаблат тўбтк ? ! чаро майгареу турои омрзидм ,у хасмат хушнӯд кардам ,у тўбти ту қабул кардам ,у узрати бпзирФтм ? ! гуфт : бори худоё ! медонам , локини он вақти хуш ки доштам дар суҳбат , ва он нафас ки маро бо ту буд дар хилват , бози даҳ . Гуфт : ё Довӯд ! ҳайҳот ! зок ваад қади мзӣ .

نه هر که در راه شریعت توبه کرد بعفو و مغفرت رسید، از روی حقیقت بصدق محبت رسید! روزگاری داود پیغامبر (ع) میگریست و تضرّع میکرد. آخر او را گفتند: یا داود لم تبکی و قد غفرت لک، و أرضیت خصمک، و قبلت توبتک؟! چرا می‌گریی و ترا آمرزیدم، و خصمت خشنود کردم، و توبت تو قبول کردم، و عذرت بپذیرفتم؟! گفت: بار خدایا! میدانم، لکن آن وقت خوش که داشتم در صحبت، و آن نفس که مرا با تو بود در خلوت، باز ده. گفت: یا داود! هیهات! ذاک ودّ قد مضی.