Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими тоҳти улқулуби бсмоъи бисмии аллоҳ , тобти улқулуби бшҳўди бисмии аллоҳ , ғобти улқулуби бзҳўри бисмии аллоҳ , тӯбои лмни ҳадисаи фии аллоҳ ,у ҷлисаҳи ҳўи аллоҳ .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ تاهت القلوب بسماع بسم اللَّه، طابت القلوب بشهود بسم اللَّه، غابت القلوب بظهور بسم اللَّه، طوبی لمن حدیثه فی اللَّه، و جلیسه هو اللَّه.

Нзҳаҳи асрори алмуваҳидини фии алонохаҳи бъФўаҳи бисмии аллоҳ . Ртъи фии ҳадоъиқи алқудси ман астрўҳи илои насими бисмии аллоҳ .

نزهة اسرار الموحدین فی الاناخة بعفوة بسم اللَّه. رتع فی حدائق القدس من استروح الی نسیم بسم اللَّه.

Номи худованди Карими меҳрбон , бузурги бахшоиш бар ҷаҳонён , брҳмти фарох , рӯзидиҳанда офаридагон ,у дорандаи ҳамагон , душманону дӯстони блтФи дрўох , навозандаи ошноёну созандаи кори эшон дар ду ҷаҳон .

نام خداوند کریم مهربان، بزرگ بخشایش بر جهانیان، برحمت فراخ، روزی دهنده آفریدگان، و دارنده همگان، دشمنان و دوستان بلطف درواخ، نوازنده آشنایان و سازنده کار ایشان در دو جهان.

Аллоҳ ишоратаст бкмоли қудрат , рҳмн ишоратаст бъмўми раҳмат , раҳим ишоратаст бахусӯси мағфират . Аллоҳаст ки бёФрид бақадрат фарох беҳиялат , рҳмнаст ки рӯзӣ дод аз хазинаи фарох бемӣўнт , раҳимаст ки айбҳо фарои пӯшеди бикрами фарох бешафоат .

اللَّه اشارتست بکمال قدرت، رحمن اشارتست بعموم رحمت، رحیم اشارتست بخصوص مغفرت. اللَّه است که بیافرید بقدرت فراخ بی‌حیلت، رحمن است که روزی داد از خزینه فراخ بی‌مئونت، رحیم است که عیبها فرا پوشید بکرم فراخ بی‌شفاعت.

Аллоҳаст ки бёФриди бандаро ,у ҳақ шинос надид , ва аз вай бибаред . Рҳмнаст ки неъмат густаронед , ва аз банда шукр нишнид ,у неъмат боз нагирифт . Раҳимаст ки айбҳо диду фарои пӯшед , узр нишнид , ва парда надарид . Аллоҳ доғ карданаст , рҳмн марҳам ниҳоданаст , раҳим дар карами биФзўднст .

اللَّه است که بیافرید بنده را، و حق شناس ندید، و از وی ببرید. رحمن است که نعمت گسترانید، و از بنده شکر نشنید، و نعمت باز نگرفت. رحیم است که عیبها دید و فرا پوشید، عذر نشنید، و پرده ندرید. اللَّه داغ کردنست، رحمن مرهم نهادنست، رحیم در کرم بیفزودنست.

Худовандони маърифату ҷавонмардон тариқат гуфтанд : маънии боءи бисми аллоҳ онаст ки : « беФоФрҳўо ва беФтрўҳўо » . Рҳигони ман ! бандагони ман ! бмн шод бошед , ва аз ғайри ман озод бошед . Баноми ман ором гиред . Бар змони ман такя кунед . Биёади ман оромиш кунед . Ҳақи ман дар дил гиред . Аҳди ман дар ҷон гиред . Бандаи ман ! ҳар ҷо ки ростӣаст он ростии баноми мост . Ҳар ҷо ки шодӣаст он шодии бсҳбти мо . Ҳар ҷо ки айшӣаст он айши биёади мо . Ҳар ҷо ки сӯзӣаст он сӯзи бзкри мо . Ҳар касро шоде ,у шодии дӯстони бмҳри мо , малики имрӯзи ёду шинохти мо , малики фардои дидор ва ёфт мо .

خداوندان معرفت و جوانمردان طریقت گفتند: معنی باء بسم اللَّه آنست که: «بی فافرحوا و بی فتروّحوا». رهیگان من! بندگان من! بمن شاد باشید، و از غیر من آزاد باشید. بنام من آرام گیرید. بر ضمان من تکیه کنید. بیاد من آرامش‌کنید. حق من در دل گیرید. عهد من در جان گیرید. بنده من! هر جا که راستی است آن راستی بنام ماست. هر جا که شادی است آن شادی بصحبت ما. هر جا که عیشی است آن عیش بیاد ما. هر جا که سوزی است آن سوز بذکر ما. هر کس را شادیی، و شادی دوستان بمهر ما، ملک امروز یاد و شناخت ما، ملک فردا دیدار و یافت ما.

Зиҳии саодат ! зиҳии ҷалолат ! ки бандаро пеш омад бебаҳонау иллат !

زهی سعادت! زهی جلالت! که بنده را پیش آمد بی‌بهانه و علت!

ё أиҳои анноси атқўои рбкми алоиаҳ эй нуқтаи инсоният , эй сифоти башарият , тақвои паноҳи хеши гир , онро мулозим бош , ки ҳаёти бандагони бовест ,у растгорӣ рҳигон дараваст ва тақво онаст ки бандаи фармони шаръро сипар хеш созад , таъсир наҳй бадв нарасад , ва он бар се ртбтаст : аввали бпноаҳи калима тавҳид шавад , ва аз ҳар чаҳ ширк аст бипарҳезад . Пас бпноаҳ тоъат шавад , ва аз роҳи маъсият бар хезад . Пас бпноаҳ эҳтиёт шавад ва аз шабаҳат бигурезад . Ҳар ки ин манозили тақвои бсдқи бози баради лои маҳолаи бмқсд растгорӣ расад , ки қуръони Маҷиди чунин хабар медиҳад :у инҷии аллоҳи аллазӣнаи атқўои бмФозтҳми лои имсҳми алсўءу лои ҳам иҳзнўн , ҷой дигар мегуяд : ва ман итқи аллоҳи иҷъли ?лаи мхрҷоу ирзқаҳи ман ҳайси лои иҳтсб .

‌ یا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمُ الآیة ای نقطه انسانیت، ای صفات بشریت، تقوی پناه خویش‌گیر، آن را ملازم باش، که حیات بندگان باوست، و رستگاری رهیگان دروست و تقوی آنست که بنده فرمان شرع را سپر خویش سازد، تأثیر نهی بدو نرسد، و آن بر سه رتبت است: اول بپناه کلمه توحید شود، و از هر چه شرک است بپرهیزد. پس بپناه طاعت شود، و از راه معصیت بر خیزد. پس بپناه احتیاط شود و از شبهت بگریزد. هر که این منازل تقوی بصدق باز برد لا محاله بمقصد رستگاری رسد، که قرآن مجید چنین خبر می‌دهد:وَ یُنَجِّی اللَّهُ الَّذِینَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ لا یَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ، جای دیگر میگوید: وَ مَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ.

Ҳар ки ӯ даст дар тақво занад роҳи растгорӣ ӯ , аз ҳар чаҳ ранҷ аст бирав осон кунем , ва аз онҷо ки нбиўсд рӯзӣ фиристем .

هر که او دست در تقوی زند راه رستگاری او، از هر چه رنج است برو آسان کنیم، و از آنجا که نبیوسد روزی فرستیم.

Овардаанд ки хоҳари башари ҳоФӣ бар Аҳмад ҳанбал шуд , гуфт : эй эмоми мусулмонон , бар боми хонаи дӯки рейсам , машъала тоҳирён бугзарад , бошад ки тои бшъоъи он машъала дар пайвандам раво бошад ё на ? Аҳмад гуфт : аввал бигӯ ки ту кистӣ то худ дар он қадамгоҳ ҳастӣ ки ин тақво эҳтимол кунад ? гуфт : ман хоҳари башар ҳоФӣам , Аҳмад бигирист гуфт : ин чунин тақвои ҷузи хонадони башари ҳоФиро раво набӯд . Туро нишоед , зинҳор то накунӣ , ки он гуҳи башари ҳоФӣ аз ту бтираҳ шавад . Иқтидо ббродр кун , то магари чунон шӯй , ки агар хоҳӣ ки дар партави машъалаи тоҳирёни дӯки рейсӣ , дасти туро тоъат надорад , ки бародарати бойени дарҷат буд ки ҳар вақт ки дасти бтъомии барадӣ ки дар он шабаҳат будӣ он даст ӯро тоъат дор набӯдӣ .

آورده‌اند که خواهر بشر حافی بر احمد حنبل شد، گفت: ای امام مسلمانان، بر بام خانه دوک ریسم، مشعله طاهریان بگذرد، باشد که تایی بشعاع آن مشعله در پیوندم روا باشد یا نه؟ احمد گفت: اول بگو که تو کیستی تا خود در آن قدمگاه هستی که این تقوی احتمال کند؟ گفت: من خواهر بشر حافی‌ام، احمد بگریست گفت: این چنین تقوی جز خاندان بشر حافی را روا نبود. ترا نشاید، زینهار تا نکنی، که آن گه بشر حافی از تو بطیره شود. اقتدا ببرادر کن، تا مگر چنان شوی، که اگر خواهی که در پرتو مشعله طاهریان دوک ریسی، دست ترا طاعت ندارد، که برادرت باین درجت بود که هر وقت که دست بطعامی بردی که در آن شبهت بودی آن دست او را طاعت‌دار نبودی.

Азои ?ераади алъбди أни исҳўи ании ҳалати байнау байни алсҳўи анӣ . Ин дар он хабар бияёд ки Мустафо ( с ) гуфт ҳикоя аз кирдигори қадими ҷли ҷалола : азои илмати أни алғолби алии қалби абдии алоштғол бе , ҷаълати шҳўаҳи абдии фии мсأлтӣу муноҷотӣ , Фозои кони абдии кзлки ъшқнии абдӣ ,у ъшқтаҳ , Фозои кони абдии кзлки Фороди أни исҳўи ании ҳалати байнау байни алсҳўи анӣ , аўлӣки аўлёӣии ҳқо , аўлӣки алأбтол , аўлӣки аллазӣнаи азои иродати аҳли аларзи баъқӯбаи зўитҳои анҳуам лأҷлҳм .

اذا اراد العبد أن یسهو عنّی حلت بینه و بین السّهو عنّی. این در آن خبر بیاید که مصطفی (ص) گفت حکایة از کردگار قدیم جلّ جلاله: اذا علمت أنّ الغالب علی قلب عبدی الاشتغال بی، جعلت شهوة عبدی فی مسألتی و مناجاتی، فاذا کان عبدی کذلک عشقنی عبدی، و عشقته، فاذا کان عبدی کذلک فاراد أن یسهو عنّی حلت بینه و بین السّهو عنّی، اولئک اولیائی حقّا، اولئک الأبطال، اولئک الّذین اذا ارادت اهل الارض بعقوبة زویتها عنهم لأجلهم.

Мегуяд : чун бандаи ман ҳама маро хонд , ҳама маро донад , ҳамаи маро буд , ман низ рӯй дили худ бо ваии гардонам , дар ҳамаи иродатҳо ва шаҳватҳо ва боистҳо бирав дар бандам ,у ағёрро бтмомӣ аз он дил берун кунам . Ишқ ва аммо гуфтану азмои шунидан , бар ҷону дилаш мусаллат кунам , бар бисоти ишқаши ороми даҳум , самсоми ғайрати азал бар сараш бидорам , то агар хоҳад ки бо ғайриӣ нигарад , ё бксӣ тамаъ кунад , ё бадӣгарӣ бозорӣ созад , фаро нагузорам !

میگوید: چون بنده من همه مرا خواند، همه مرا داند، همه مرا بود، من نیز روی دل خود با وی گردانم، در همه ارادتها و شهوتها و بایستها برو در بندم، و اغیار را بتمامی از آن دل بیرون کنم. عشق و اما گفتن و ازما شنیدن، بر جان و دلش مسلط کنم، بر بساط عشقش آرام دهم، صمصام غیرت ازل بر سرش بدارم، تا اگر خواهد که با غیری نگرد، یا بکسی طمع کند، یا بدیگری بازاری سازد، فرا نگذارم!

Оре , мо чун ӯро хоҳем , донем ки бғорт чун бояд барад , имрӯз ӯро бшҳнаҳ тақво сипорем то ӯро дар ҳимояти шаръи хеш ҷой диҳад ,у ҳаракоту саканот ӯ бшрти адаб дар орад ,у фардо ӯро дар мақъади сидқи бҳзрти ъндити фурӯди орем .

آری، ما چون او را خواهیم، دانیم که بغارت چون باید برد، امروز او را بشحنه تقوی سپاریم تا او را در حمایت شرع خویش جای دهد، و حرکات و سکنات او بشرط ادب در آرد، و فردا او را در مقعد صدق بحضرت عندیّت فرود آریم.

Нашунидае ки фардои брстохизи тақворо гӯйанд : биё ки имрӯзи рӯзи бозори тест , ҳар киро аз ту насибӣ буд , дар он сарой бақадр насиби вай ӯро бмнзлии фурӯди ор , ошноёни хешро дар ҳазрати ъндити фурӯди ор , ки мо дар азали ҳукм чунин кардем : фии ҷиноту наҳр , фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадир .

نشنیده‌ای که فردا برستاخیز تقوی را گویند: بیا که امروز روز بازار تست، هر که را از تو نصیبی بود، در آن سرای بقدر نصیب وی او را بمنزلی فرود آر، آشنایان خویش را در حضرت عندیّت فرود آر، که ما در ازل حکم چنین کردیم: فی جنّات و نهر، فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر.

Алзии хлқкми ман нафаси воҳидау халқи минҳои завҷҳо худовандӣ ки ҳар чаҳ офариди ҷуфти офарид ҳар касроҳоам сиррӣ падед кард , ва мислии дарави пайваст ,у шаклии дарави баст , ки ваҳдонияту Фрдонити сифат хос ӯст !у ҳақу сазоӣ ӯ ! рӯй фии баъзи алктб : завҷати алأшёءи листдли баҳои алии ваҳдониятӣ .

الَّذِی خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها خداوندی که هر چه آفرید جفت آفرید هر کس را هام سری پدید کرد، و مثلی درو پیوست، و شکلی درو بست، که وحدانیت و فردانیّت صفت خاص اوست! و حق و سزای او! روی فی بعض الکتب: زوّجت الأشیاء لیستدلّ بها علی وحدانیّتی.

Ва бси мнҳмои рҷолои ксироу нсоءи камоли қудрату ҷалоли рубубияти худ фаро халқ намӯд , ки аз насли шахсеи рости чандини ҳазор халқ берун оварадам , бо табъҳо ва рангҳои мухталиф , бо сӯратҳо ва сиратҳои мутафовит , ҳар яке брнгии дигар ,у табъии дигар ,у сӯратии дигар ,у халқии дигар ,у ҳолеи дигар ,у ҳимматии дигар . Ду касро на бинии ҳаргиз ки бикдигр монанди бтбъ ,у раво ё басӯрату осо ! Фсбҳони ман лои нҳоиаҳи лмқдўротаҳ ,у лои ғояи лмълўмотаҳ .

وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا کَثِیراً وَ نِساءً کمال قدرت و جلال ربوبیّت خود فرا خلق نمود، که از نسل شخصی راست چندین هزار خلق بیرون آوردم، با طبعها و رنگهای مختلف، با صورتها و سیرتهای متفاوت، هر یکی برنگی دیگر، و طبعی دیگر، و صورتی دیگر، و خلقی دیگر، و حالی دیگر، و همّتی دیگر. دو کس را نه بینی هرگز که بیکدیگر مانند بطبع، و رُوا یا بصورت و آسا! فسبحان من لا نهایة لمقدوراته، و لا غایة لمعلوماته.

Сами қоли фии охири алоиаҳ : « إни аллоҳи кони алайкуми рқибои рақиб гўшўонаст бар дилҳо бе бар расӣдан , огоҳ аз кардҳо бе пурсидан , бениёз дар кўшидн аз осўдн .

ثمّ قال فی آخر الآیة: «إِنَّ اللَّهَ کانَ عَلَیْکُمْ رَقِیباً رقیب گوشوان است بر دلها بی بر رسیدن، آگاه از کردها بی‌پرسیدن، بی‌نیاز در کوشیدن از آسودن.

Ин танбеҳӣаст мари бандаро ,у пандии балиғи равандаро , яъне ки чун майдонӣ ки ман гўшўонм бар дилҳо ,у дидаи бон бар кардҳо ва гуфтҳо , муроқибати бакордор ,у ҳақи мо биҷои ор ва муроқибат онаст ки бандаи бадали пайваста бо ҳақ менигарад ,у назари ҳақи пеши чашм хеш медорад , ва чун донад ки аз ва ғофил наянд , пайваста бар ҳазар мебошад . Мустафо ( с ) аз ӣнҷо гуфт : мо караати أни ироаҳи анноси мнки Флои тФълаҳи азои хилват

این تنبیهی است مر بنده را، و پندی بلیغ رونده را، یعنی که چون میدانی که من گوشوانم بر دلها، و دیده‌بان بر کردها و گفتها، مراقبت بکاردار، و حق ما بجای آر و مراقبت آنست که بنده بدل پیوسته با حق مینگرد، و نظر حق پیش چشم خویش میدارد، و چون داند که از و غافل نیند، پیوسته بر حذر می‌باشد. مصطفی (ص) از اینجا گفت: ما کرهت أن یراه النّاس منک فلا تفعله اذا خلوت‌

Ва аншди фии маъноа :

و انشد فی معناه:

Ибни умри бғломӣ шубон бигузашт ки гӯсфандон бчро дошт , гуфт : эй ғуломи азин гӯсфандони яке бмни фуруш . Ғулом гуфт : ин на он манаст . Ибн умр гуфт : агар ҷӯянди гӯ ки гург бихӯрад . Ғулом гуфт : Фأини аллоҳ ? яъне пас худои кӯ ? ибни умрро ин сухан аз вай хуш омад , рафт , ва он ғуломро ва он гӯсфандонро ҳама бихаред ,у ғуломро озод кард ,у гӯсфандонро баноми вай боз кард . Рӯзгорӣ боз мегуфт ибни умр ки қоли злки алъбд : Фأини аллоҳ ? .

ابن عمر بغلامی شبان بگذشت که گوسفندان بچرا داشت، گفت: ای غلام ازین گوسفندان یکی بمن فروش. غلام گفت: این نه آن منست. ابن عمر گفت: اگر جویند گو که گرگ بخورد. غلام گفت: فأین اللَّه؟ یعنی پس خدا کو؟ ابن عمر را این سخن از وی خوش آمد، رفت، و آن غلام را و آن گوسفندان را همه بخرید، و غلام را آزاد کرد، و گوسفندان را بنام وی باز کرد. روزگاری باز میگفت ابن عمر که قال ذلک العبد: فأین اللَّه؟.