Қавлаи таъолӣ : إни аллоҳи иأмркми أни тؤдўои алأмоноти إлии أҳлҳои худованди меҳрбон , Карими рости дон , корсози бандагони ҷли ҷалола ,у азми шаъна ,у ъзи султонаи миФрмоиди дарин ояти бандагони худро бодоءи амонат , мегуяд : амонатҳо бзмти хеши бози расониди бأҳли хеш , яъне дар он тасарруф макунед , ва аз хиёнат бипарҳезед , ки баъд аз имону маърифати бандаро сифатии бузургтар аз амонат нест ,у баъд аз куфри сифатии зишттар аз хиёнат нест . Тоъати банда аз амонат равад ,у маъсият аз хиёнат буд . Хиёнати моя фасодаст ,у сари ҳама бедавлатӣ ,у қоидаи нофармонӣ . Ва амонати рукн дайнаст , камоли тавҳид ,у сифати пайғомбарону Фриштгон . Раби Алъоламин дар муҳками танзили андари васф Ҷабраил гуфт : назул ба алрўҳи алأмин . Ҷой дигар гуфт : матоъи сами أмин , ва хабар дод аз духтари Шуайб ки падарро гуфт дар ҳақ Мӯсо кулем : ё أбти астأҷраҳи إни хайри ман астأҷрти алқўии алأмин ,у андари васфи Юсуф садиқ гуфт ҳикоят аз малики Миср : إнки алиўми лдинои макин أмин .

قوله تعالی: إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلی‌ أَهْلِها خداوند مهربان، کریم راست‌دان، کارساز بندگان جلّ جلاله، و عظم شأنه، و عزّ سلطانه میفرماید درین آیت بندگان خود را باداء امانت، میگوید: امانتها بذمّت خویش باز رسانید بأهل خویش، یعنی در آن تصرّف مکنید، و از خیانت بپرهیزید، که بعد از ایمان و معرفت بنده را صفتی بزرگتر از امانت نیست، و بعد از کفر صفتی زشتتر از خیانت نیست. طاعت بنده از امانت رود، و معصیت از خیانت بود. خیانت مایه فساد است، و سر همه بی‌دولتی، و قاعده نافرمانی. و امانت رکن دین است، کمال توحید، و صفت پیغامبران و فریشتگان. ربّ العالمین در محکم تنزیل اندر وصف جبرئیل گفت: نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِینُ. جای دیگر گفت: مُطاعٍ ثَمَّ أَمِینٍ، و خبر داد از دختر شعیب که پدر را گفت در حق موسی کلیم: یا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَیْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِیُّ الْأَمِینُ، و اندر وصف یوسف صدیق گفت حکایت از ملک مصر: إِنَّکَ الْیَوْمَ لَدَیْنا مَکِینٌ أَمِینٌ.

Ва амонатҳо ки китоб ва суннат бидон нотиқаст се чизаст : яке тоъату дайн ки раби Алъоламин онро амонат хонд , гуфт : إнои ързнои алأмонаҳ . Дигари занони наздики мардон амонатанд , ки Мустафо ( с ) гуфт : « ахзтмўҳни бأмонаҳи аллоҳ ,у астҳллтми Фрўҷҳни бклмаҳи аллоҳ » .

و امانتها که کتاب و سنّت بدان ناطق است سه چیز است: یکی طاعت و دین که ربّ العالمین آن را امانت خواند، گفت: إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ. دیگر زنان نزدیک مردان امانت‌اند، که مصطفی (ص) گفت: «اخذتموهن بأمانة اللَّه، و استحللتم فروجهنّ بکلمة اللَّه».

Сдигри молӣ ки наздики ваии бунаӣ , ё сиррӣ ки бо вай бигӯе , он амонатаст . Раб Алъоламин гуфт : Флиؤди алзии аؤтмни أмонтаҳ . Мустафо ( с ) гуфт : « ади алأмонаҳи илои ман аӣтмнк » , ва низ гуфт : « азои ҳдси алрҷли бҳдиси ФолтФти Фҳўи амоната » , ва гуфт : « анмои тҷолсўни болأмонаҳ »

سدیگر مالی که نزدیک وی بنهی، یا سری که با وی بگویی، آن امانت است. ربّ العالمین گفت: فَلْیُؤَدِّ الَّذِی اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ. مصطفی (ص) گفت: «ادّ الأمانة الی من ائتمنک»، و نیز گفت: «اذا حدّث الرّجل بحدیث فالتفت فهو امانته»، و گفت: «انّما تجالسون بالأمانة»

Яъне ки нишастани шумо бо халқи худоӣ бояд ки бшрти амонат буд , ҳар чаҳ шунавед дар дил нигаҳ доред ,у ончии ногуфтанӣ буд боз магӯӣед . Раби Алъоламин гӯши одамии кушодаи офарид , бебанд , агар хоҳад вагар на гӯш башнавад ,у дили бидонад , лои ҷурм ӯро дар шунидан ва донистани бадал мўохзт нест , ки бандаро дар он ихтиёр нест . Аммо чашму забон ҳар ду бо банд офаридаст , тавонад ки нонгрстнӣ нанигарад , ва ногуфтанӣ нагӯяд ,у шарти амонат дар дидору гуфтори биҷои орад ,у амонати аллоҳи дарин ҳар ду бигузорад . Аз ӣнҷо гуфт Мустафо ( с ) : « алмҷолси болأмонаҳ » .

یعنی که نشستن شما با خلق خدای باید که بشرط امانت بود، هر چه شنوید در دل نگه‌دارید، و آنچه ناگفتنی بود باز مگویید. ربّ العالمین گوش آدمی گشاده آفرید، بی‌بند، اگر خواهد و گر نه گوش بشنود، و دل بداند، لا جرم او را در شنیدن و دانستن بدل مواخذت نیست، که بنده را در آن اختیار نیست. امّا چشم و زبان هر دو با بند آفرید است، تواند که نانگرستنی ننگرد، و ناگفتنی نگوید، و شرط امانت در دیدار و گفتار بجای آرد، و امانت اللَّه درین هر دو بگذارد. از اینجا گفت مصطفی (ص): «المجالس بالأمانة».

Ва аввали чизе ки дар охири аҳди ислом аз дайн ҳанифӣ бакоҳад , ва рӯй дар ҳиҷоб бениёзӣ кашад , амонат буд . Расӯл худо гуфт : « аввали мо тФқдўни ман динкми алأмонаҳ ,у охири мо тФқдўнаҳи алслоаҳ » .

و اوّل چیزی که در آخر عهد اسلام از دین حنیفی بکاهد، و روی در حجاب بی‌نیازی کشد، امانت بود. رسول خدا گفت: «اوّل ما تفقدون من دینکم الأمانة، و آخر ما تفقدونه الصّلاة».

Ин шарҳ ки додем аз рӯй шаръ зоҳираст , аммо аз рӯй ишорат ва бар мазоқи ҷавонмардони тариқат , амонатҳо яке исломаст , дар садри бандаи ниҳода . Дигари имон дар фуоди банда таъбия карда . Сиўми маърифат дар қалби ниҳода . Чаҳоруми муҳаббат дар сар пинҳон карда . Ва ҳар якеро азин амонати хиёнатӣ дар он гунҷад . Дар садр васваса гунҷад , аз ҷиҳати дев , дар фуод шабаҳат шавад аз ҷиҳати нафас , дар қалб зиғ шавад аз ҷиҳати ҳаво , дар сар Фриштаҳ шавад ,у дидори Фриштаҳ дар таъбияи сар хиёнатаст дар амонати муҳаббат . Ҷунайд азинҷо гуфт , чун ӯро аз таъбия сар пурседанд , гуфт : « сари байни аллоҳу байни алъбди лои иълмаҳи малики Фиктбаҳ ,у лои шайтони ФиФсдаҳ ,у лои ҳўии Фимилаҳ » . Дасти дев аз садр кӯтоҳ кун бзкри ҳақ , ки мегуяд ъзи ҷалола : إзои мсҳми тоӣФи ман алшитони тзкрўои Фإзои ҳам мбсрўн . Дасти нафас аз фуод кӯтоҳ кун бслоҳи муҷоҳидат , ки мегуяд :у аллазӣнаи ҷоҳдўои Финои лнҳдинҳми сблно . Дасти ҳаво кӯтоҳ кун аз қалби бтслим , ки гуфт : омно ба кул ман ъанд рбно . Дасти Фриштаҳ кӯтоҳ кун аз сари бғирт , ки ғайрати шарт дӯстӣаст , чунон ки меҳри рукн дӯстӣаст . Гуҳии меҳр парда бардорад то раҳе дар шодӣ ва ромиш ояд , гуҳии ғайрати парда фурӯ гузорад то раҳе дар хоҳиш ояд . Гуҳии меҳр дар бигушоед то раҳеи бъёни минозд . Гуҳии ғайрат дар дарбандад то раҳе дар орзӯии аёни мизорд .

این شرح که دادیم از روی شرع ظاهر است، امّا از روی اشارت و بر مذاق جوانمردان طریقت، امانتها یکی اسلام است، در صدر بنده نهاده. دیگر ایمان در فؤاد بنده تعبیه کرده. سیوم معرفت در قلب نهاده. چهارم محبت در سر پنهان کرده. و هر یکی را ازین امانت خیانتی در آن گنجد. در صدر وسوسه گنجد، از جهت دیو، در فؤاد شبهت شود از جهت نفس، در قلب زیغ شود از جهت هوا، در سر فریشته شود، و دیدار فریشته در تعبیه سر خیانت است در امانت محبّت. جنید ازینجا گفت، چون او را از تعبیه سر پرسیدند، گفت: «سرّ بین اللَّه و بین العبد لا یعلمه ملک فیکتبه، و لا شیطان فیفسده، و لا هوی فیمیله». دست دیو از صدر کوتاه کن بذکر حق، که میگوید عزّ جلاله: إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیْطانِ تَذَکَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ. دست نفس از فؤاد کوتاه کن بسلاح مجاهدت، که میگوید: وَ الَّذِینَ جاهَدُوا فِینا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنا. دست هوا کوتاه کن از قلب بتسلیم، که گفت: آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا. دست فریشته کوتاه کن از سرّ بغیرت، که غیرت شرط دوستی است، چنان که مهر رکن دوستی است. گهی مهر پرده بردارد تا رهی در شادی و رامش آید، گهی غیرت پرده فرو گذارد تا رهی در خواهش آید. گهی مهر در بگشاید تا رهی بعیان مینازد. گهی غیرت در دربندد تا رهی در آرزوی عیان میزارد.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўои أтиъўои аллоҳу أтиъўо алрасулу أўлии алأмри мнкми аўлўои аламр бар забони илм султонон дунёанд , ва бар забони маърифати султонони дайн ,у султонони дайни перон тариқатанд ки дар ҳар асрӣ аз эшон яке бошад , ва ӯро « ғўс » гӯйанд .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ اولوا الامر بر زبان علم سلطانان دنیااند، و بر زبان معرفت سلطانان دین، و سلطانان دین پیران طریقت‌اند که در هر عصری از ایشان یکی باشد، و او را «غوث» گویند.

Яке аз бузургон дайн гуфт : Хизр ( ъ )ро дидам , ва аз ваии пурсидам ки ту дӯстони худоиро шиносӣ ? ҷавоб дод ки : қавмии маъдӯдро шиносам . Он гуҳи қисса эшон даргирифт , ва гуфт : чун расӯли худо ( с ) аз дунё берун шуд , замин бхдоӣ нолид ки низ бар ман пайғомбарӣ наравад то бқёмт . Аллоҳи ҷл ҷалола гуфт ки : ман азин уммати мардонеи падеди орм ки дилҳои эшон бар дилҳои анбиё буд . Он гуҳ гуфт сесад кас аз эшон авлиёанд , ва чиҳил кас абдоланд , ва ҳафт каси аўтодонд , ва панҷ каси нқбоонд , ва се кас мухторанд , ва яке ғўсаст . Чун ғўс аз дунё берун равад якеро аз он се бмртбт вай бирасонанд ,у биҷой вай бинишонанд , ва якеро аз панҷ бо се оранд , ва якеро аз ҳафт бо панҷ оранд , ва якеро аз чиҳил бо ҳафт оранд , ва якеро аз сесад бо чиҳил оранд , ва якеро аз ҷумлаи аҳли замин бо сесад оранд . Ва шарҳи ин дар хабари Мустафо ( с )аст , брўоити абди аллоҳи масъӯд , қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « ани ллаҳи фии алأрзи слосмоӣаҳ , қлўбҳми алии қалби одам ,у ллаҳи фии алхлқи арбъўн , қлўбҳми алии қалби Мӯсо ,у ллаҳи фии алхлқи сабъа , қлўбҳми алии қалби иброҳӣм ,у ллаҳи фии алхлқи хумса , қлўбҳми алии қалби Ҷабраил ,у ллаҳи фии алхлқи салоса , қлўбҳми алии қалби Микоил ,у ллаҳи фии алхлқи воҳид , қалбаи алии қалби исрофил . Фозои моти алвоҳад , абдли аллоҳи маконаи ман алслосаҳ ,у азои моти ман алслосаҳи абдли аллоҳи маконаи ман алхмсаҳ ,у азои моти ман алхмсаҳи абдли аллоҳи маконаи ман алсбъаҳ ,у азои моти ман алсбъаҳи абдли аллоҳи маконаи ман алأрбъину азои моти ман алأрбъини абдли аллоҳи маконаи ман алслосмоӣаҳ ,у азои моти ман алслосмоӣаҳи абдли аллоҳи маконаи ман алъомаҳ . Фбҳми яҳёу имиту имтру инбту идФъи алблоء » .

یکی از بزرگان دین گفت: خضر (ع) را دیدم، و از وی پرسیدم که تو دوستان خدای را شناسی؟ جواب داد که: قومی معدود را شناسم. آن گه قصّه ایشان درگرفت، و گفت: چون رسول خدا (ص) از دنیا بیرون شد، زمین بخدای نالید که نیز بر من پیغامبری نرود تا بقیامت. اللَّه جلّ جلاله گفت که: من ازین امّت مردانی پدید آرم که دلهای ایشان بر دلهای انبیا بود. آن گه گفت سیصد کس از ایشان اولیااند، و چهل کس ابدال‌اند، و هفت کس اوتاداند، و پنج کس نقبااند، و سه کس مختارند، و یکی غوث است. چون غوث از دنیا بیرون رود یکی را از آن سه بمرتبت وی برسانند، و بجای وی بنشانند، و یکی را از پنج با سه آرند، و یکی را از هفت با پنج آرند، و یکی را از چهل با هفت آرند، و یکی را از سیصد با چهل آرند، و یکی را از جمله اهل زمین با سیصد آرند. و شرح این در خبر مصطفی (ص) است، بروایت عبد اللَّه مسعود، قال: قال رسول اللَّه (ص): «انّ للَّه فی الأرض ثلاثمائة، قلوبهم علی قلب آدم، و للَّه فی الخلق اربعون، قلوبهم علی قلب موسی، و للَّه فی الخلق سبعة، قلوبهم علی قلب ابراهیم، و للَّه فی الخلق خمسة، قلوبهم علی قلب جبرئیل، و للَّه فی الخلق ثلاثة، قلوبهم علی قلب میکائیل، و للَّه فی الخلق واحد، قلبه علی قلب اسرافیل. فاذا مات الواحد، ابدل اللَّه مکانه من الثلاثة، و اذا مات من الثلاثة ابدل اللَّه مکانه من الخمسة، و اذا مات من الخمسة ابدل اللَّه مکانه من السّبعة، و اذا مات من السّبعة ابدل اللَّه مکانه من الأربعین و اذا مات من الأربعین ابدل اللَّه مکانه من الثّلاثمائة، و اذا مات من الثّلاثمائة ابدل اللَّه مکانه من العامّة. فبهم یحیی و یمیت و یمطر و ینبت و یدفع البلاء».

Қили лаъибади аллоҳи бен масъӯд : Киеви баҳами яҳёу имит ? қол : лأнҳми исأлўни аллоҳи аксори алأмми Фиксрўн ,у идъўни алии алҷбобраҳи Фиқсмўн ,у истсқўни Фисқўн ,у исأлўни Фтнбти ?лаами алأрз ,у идъўни ФидФъи баҳами анвоъи алблоء . Аўлўои аламр ӣнонанд ки мулӯки дунёу охирати бҳқиқт эшонанд . Мустафо ( с ) эшонро гуфт : « мулӯки таҳти атмор » .

قیل لعبد اللَّه بن مسعود: کیف بهم یحیی و یمیت؟ قال: لأنّهم یسألون اللَّه اکثار الأمم فیکثرون، و یدعون علی الجبابرة فیقصمون، و یستسقون فیسقون، و یسألون فتنبت لهم الأرض، و یدعون فیدفع بهم انواع البلاء. اولوا الامر اینان‌اند که ملوک دنیا و آخرت بحقیقت ایشان‌اند. مصطفی (ص) ایشان را گفت: «ملوک تحت اطمار».

Абӯи алъбоси қассоби раҳмаи аллоҳи алайҳ аз дунё берун мерафт , пеш аз он бидиҳ рӯзи ходимро гуфт : рӯ ба хрқони шӯ . Мардӣаст онҷои мхмўли аззикр , маҷҳӯли алъайн , ӯро бӯи алҳсн хрқонӣ гӯйанд . Саломи мо бова расон , ва бо ӯ бигӯ ки : ин таблу илми бозни аллоҳи таъолӣу фармон ӯ бҳзрт ту фиристодам ,у аҳли заминро бтўи супурдам , ва ман рафтам .

ابو العباس قصاب رحمة اللَّه علیه از دنیا بیرون میرفت، پیش از آن بده روز خادم را گفت: رو به خرقان شو. مردی است آنجا مخمول الذّکر، مجهول العین، او را بو الحسن خرقانی گویند. سلام ما باو رسان، و با او بگو که: این طبل و علم باذن اللَّه تعالی و فرمان او بحضرت تو فرستادم، و اهل زمین را بتو سپردم، و من رفتم.

Фإни тнозътми фии шайъи ءи фурдуаи إлии аллоҳ ва алрасул илои аллоҳи ишорати фарои китоб худоаст , ва алрасул ишорати фарои суннати Мустафо ( с ) . Ин ду чизаст ки дайнро имодаст ,у асл эътиқодаст ,у раби Алъоламин ҳар ду дар он оят ҷамъ карда :у أнзлнои إлики аззикри лтбини ллнос мо назул إлиҳм . Ҳақиқат дайн онаст ки китобу суннати қонӯнгирӣ ,у худоиро бидон бандагӣ кунӣ , ва савоб дид хиради хешро сухра он кунӣ , ва пас рӯи онсозӣ . Он дайн ки Ҷабраил бон омад ,у Мустафо ( с ) бо он хонд ,у биҳишт бон ёфтанд ,у ноҷёни бони растанад , китоб ва суннатаст . Он кор ки аллоҳ бидон розӣ , ва банда бидон пирӯз , ва гетӣ бидон равшан , атбоъи китоб ва суннатаст . Аҳли суннату ҷамоат роҳбаронанд миёни китобу суннат , имони эшон самъӣ ,у дайн эшон нақулӣ , нодарёфтаи пазируфтау устувори гирифта , ва онро гардани ниҳода , ва аз роҳи андешау тафаккуру баҳсу такаллуфи бархеста . Ва ба қоли умри бен улхитоб : « нҳинои ани алтклФ » . Аҳли таъвил ки маънӣҳо ҷустанд ,у идрок ҳақиқатҳо пайвастанд ,у донистаи аллоҳ дар фармӯда ва карда вай хостанд ки бидонанд ва дарёбанд , ва кӯшиданд ки бидон расанд , фурӯмонданад ва натавонистанд , чунон ки аллоҳ гуфт : бали кзбўои бмои лами иҳитўои бълмаҳ . Ҷое дигар гуфт :у إзи лами иҳтдўо ба Фсиқўлўни ҳозои إФки қадим . Чун роҳ наёфтанд бдрёФти он , ва воқиф нагаштанд дар ҳарои он ,у нтоўсти ақли эшон Фои ғояту ғӯри он , гуфтанд : ин худ дурӯғӣаст аз дурӯғи пешён . Онро маҳол ном карданд ,у ақли кӯтоҳи хеши вари он ҳуҷҷат гирифтанд ,у асл муттаҳам карданд , то кор баришон шӯридаи гашт ,у роҳи каж ,у дили торик . Аммо дӯстони худоу аҳли суннат ки чароғи доъии ҳақи эшонро дар пешаст , ар чаҳ дрнёФтнд , бнўри ҳудои бпзирФтнд ,у бскинаҳи имони бпсндиднд ,у бқўти ихлоси бёромиднд , ва онро дайн донистанд ,у тӯҳмат аз сӯй худ ниҳоданд ,у ақлро оҷизи диданд . ӣнонанд ки қуръон , ҳуҷҷати эшон ,у суннати мҳҷти эшон ,у таслими тариқати эшон , нодарёфта пазируфтани дайну миллати эшон , нури маърифати чароғи эшон , кутуби фии қлўбҳми алإимони доғи эшон , алии алърши астўии бҷон қабул карда эшон ,у алсмоўоти мтўёти биминаҳи эътиқоди гирифтаи эшон ,у ҷоءи рбки ҳақиқати шинохтау пазируфтаи эшон , инзли аллоҳи мъҳди эшон , лмои хилқати бедии муфаххари эшон , ва мо интқи ани алҳўии муътақиди эшон , мо أхФии ?лаами ман қурраи أъини мунтазири эшон , вуҷӯҳи иўмӣзи нозраҳ , إлии рабҳо нозираи халъати эшон , омно ба кул ман ъанд рбнои бурҳони эшон . Дӯстон худоанду ҳизби ҳақи эшон , أўлӣки ҳизби аллоҳи أлои إни ҳизби аллоҳи ҳам алмФлҳўн .

فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِی شَیْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَی اللَّهِ وَ الرَّسُولِ الی اللَّه اشارت فرا کتاب خدا است، و الرّسول اشارت فرا سنّت مصطفی (ص). این دو چیز است که دین را عماد است، و اصل اعتقاد است، و ربّ العالمین هر دو در آن آیت جمع کرده: وَ أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ. حقیقت دین آنست که کتاب و سنّت قانون گیری، و خدای را بدان بندگی کنی، و صواب دید خرد خویش را سخره آن کنی، و پس رو آن سازی. آن دین که جبرئیل بآن آمد، و مصطفی (ص) با آن خواند، و بهشت بآن یافتند، و ناجیان بآن رستند، کتاب و سنّت است. آن کار که اللَّه بدان راضی، و بنده بدان پیروز، و گیتی بدان روشن، اتّباع کتاب و سنّت است. اهل سنّت و جماعت راهبران‌اند میان کتاب و سنّت، ایمان ایشان سمعی، و دین ایشان نقلی، نادریافته پذیرفته و استوار گرفته، و آن را گردن نهاده، و از راه اندیشه و تفکّر و بحث و تکلّف برخاسته. و به قال عمر بن الخطاب: «نهینا عن التّکلّف». اهل تأویل که معنیها جستند، و ادراک حقیقتها پیوستند، و دانسته اللَّه در فرموده و کرده وی خواستند که بدانند و دریابند، و کوشیدند که بدان رسند، فروماندند و نتوانستند، چنان که اللَّه گفت: بَلْ کَذَّبُوا بِما لَمْ یُحِیطُوا بِعِلْمِهِ. جایی دیگر گفت: وَ إِذْ لَمْ یَهْتَدُوا بِهِ فَسَیَقُولُونَ هذا إِفْکٌ قَدِیمٌ. چون راه نیافتند بدریافت آن، و واقف نگشتند در حرای آن، و نتاوست عقل ایشان فا غایت و غور آن، گفتند: این خود دروغی است از دروغ پیشیان. آن را محال نام کردند، و عقل کوتاه خویش ور آن حجت گرفتند، و اصل متّهم کردند، تا کار بریشان شوریده گشت، و راه کژ، و دل تاریک. امّا دوستان خدا و اهل سنّت که چراغ داعی حق ایشان را در پیش است، ار چه درنیافتند، بنور هدی بپذیرفتند، و بسکینه ایمان بپسندیدند، و بقوّت اخلاص بیارامیدند، و آن را دین دانستند، و تهمت از سوی خود نهادند، و عقل را عاجز دیدند. اینان‌اند که قرآن، حجّت ایشان، و سنّت محجّت ایشان، و تسلیم طریقت ایشان، نادریافته پذیرفتن دین و ملّت ایشان، نور معرفت چراغ ایشان، کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمانَ داغ ایشان، عَلَی الْعَرْشِ اسْتَوی‌ بجان قبول کرده ایشان، وَ السَّماواتُ مَطْوِیَّاتٌ بِیَمِینِهِ اعتقاد گرفته ایشان، وَ جاءَ رَبُّکَ حقیقت شناخته و پذیرفته ایشان، یُنَزِّلَ اللَّهُ معهد ایشان، لِما خَلَقْتُ بِیَدَیَّ مفخر ایشان، وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی‌ معتقد ایشان، ما أُخْفِیَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْیُنٍ منتظر ایشان، وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ، إِلی‌ رَبِّها ناظِرَةٌ خلعت ایشان، آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا برهان ایشان. دوستان خدااند و حزب حق ایشان، أُولئِکَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ.