Қавлаи таъолӣ : ва ман иҳоҷри фии сиблати аллоҳ ва ҳар ки ҳиҷрат кунад дар сиблати худо , иҷди фӣ алأрз ёбад дар замин , мроғмои ксирои зяш гоҳеу ком гоҳе фаровон ,у саъау фарохӣ , ва ман ихрҷи ман байта ва ҳар ки аз хонаи худ берун ояд , мҳоҷрои إлии аллоҳу расӯлаи ҳиҷраткунанда бхдоӣу расӯли вай , сами идркаҳи аламути он гуҳи марги вайро дарёбад , Фқди вақъи أҷраҳи алии аллоҳи музди вай бар худоӣ афтод ,у кони аллоҳи ғФўрои рҳимо ( 100 )у худоӣ омрзгораст бахшоянда ҳамешае .

قوله تعالی: وَ مَنْ یُهاجِرْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ و هر که هجرت کند در سبیل خدا، یَجِدْ فِی الْأَرْضِ یابد در زمین، مُراغَماً کَثِیراً زیش گاهی و کام گاهی فراوان، وَ سَعَةً و فراخی، وَ مَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ و هر که از خانه خود بیرون آید، مُهاجِراً إِلَی اللَّهِ وَ رَسُولِهِ هجرت کننده بخدای و رسول وی، ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ آن گه مرگ وی را دریابد، فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَی اللَّهِ مزد وی بر خدای افتاد، وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً (۱۰۰) و خدای آمرزگار است بخشاینده همیشه‌ای.

Ва إзои зрбтми фии алأрз ва чун мусофири бед дар замин , Флиси алайкум ҷиноҳ нест бар шумо танге , أни тқсрўои ман алслоаҳ ки кӯтоҳ кунед лухтӣ аз намоз , إн хуфтам агар дар бими бед ва тарсид , أни иФтнкми аллазӣнаи кФрўо ки кофарон бар газанди шумо даст ёбанд , إни алкоФрини конўои лаками ъдўои мубино ( 101 ) ки кофарон ҳамеша шуморо душман ошкоро буданд .

وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِی الْأَرْضِ و چون مسافر بید در زمین، فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ نیست بر شما تنگیی، أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ که کوتاه کنید لختی از نماز، إِنْ خِفْتُمْ اگر در بیم بید و ترسید، أَنْ یَفْتِنَکُمُ الَّذِینَ کَفَرُوا که کافران بر گزند شما دست یابند، إِنَّ الْکافِرِینَ کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا مُبِیناً (۱۰۱) که کافران همیشه شما را دشمن آشکارا بودند.

Ва إзои канти Фиҳму ҳангомӣ ки ту дар миён эшон бошӣ , Фأқмти ?лаами алслоаҳ ва хоҳанд ки намози эшонро бпои дорӣ , Флтқм тоӣФаҳ манеҳам мък то гуруҳе аз эшон бо ту дар намоз истанд ,у лиأхзўои أслҳтҳм ва то силаҳҳои хеш баргиранд , Фإзои сҷдўои Фликўнўои ман вроӣкм чун ӣнон ки дар намозанд як ракаат карда бошанд , ва аз ҳар ду суҷуди фориғ шуда , баробар душман шаванд ,у лтأти тоӣФаҳи أхрии лами ислўо ва то гуруҳе дигар оянд ки намоз накарданд , Флислўои мък намоз кунанд бо ту ,у лиأхзўои ҳзрҳму أслҳтҳм ва то аз душман бар ҳазар мебошанд ва силаҳ баргиранд , ваад аллазӣнаи кФрўо дӯст медоранд кофарон , луи тғФлўни ани أслҳткму أмтъткм агар шумо ғофил шед аз силаҳи хешу колои хеш , Фимилўни алайкуми милаи воҳидаи як гаштани бозӣ намӯдан багазанд ё зиён ,у лои ҷиноҳи алайкум ва бар шумо танге нест , إни кони бкми أзии ман мтр агар шуморо ранҷ буд аз борон , أўи кантами маразӣ ё беморони бед , أни тзъўои أслҳткм ки силаҳҳо бунаед дар намоз ,у хзўои ҳзркму ҳазари хеш аз душман хеш мегиред , إни аллоҳи أъди ллкоФрини худои бсохти кофаронро , ъзобои мҳино ( 102 ) азобӣ хорӣ намой .

وَ إِذا کُنْتَ فِیهِمْ و هنگامی که تو در میان ایشان باشی، فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ و خواهند که نماز ایشان را بپای داری، فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَکَ تا گروهی از ایشان با تو در نماز ایستند، وَ لْیَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ و تا سلاحهای خویش برگیرند، فَإِذا سَجَدُوا فَلْیَکُونُوا مِنْ وَرائِکُمْ چون اینان که در نمازاند یک رکعت کرده باشند، و از هر دو سجود فارغ شده، برابر دشمن شوند، وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْری‌ لَمْ یُصَلُّوا و تا گروهی دیگر آیند که نماز نکردند، فَلْیُصَلُّوا مَعَکَ نماز کنند با تو، وَ لْیَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ و تا از دشمن بر حذر می‌باشند و سلاح برگیرند، وَدَّ الَّذِینَ کَفَرُوا دوست می‌دارند کافران، لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِکُمْ وَ أَمْتِعَتِکُمْ اگر شما غافل شید از سلاح خویش و کالای خویش، فَیَمِیلُونَ عَلَیْکُمْ مَیْلَةً واحِدَةً یک گشتن بازی نمودن بگزند یا زیان، وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ و بر شما تنگیی نیست،إِنْ کانَ بِکُمْ أَذیً مِنْ مَطَرٍ اگر شما را رنج بود از باران، أَوْ کُنْتُمْ مَرْضی‌ یا بیماران بید، أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَکُمْ که سلاحها بنهید در نماز، وَ خُذُوا حِذْرَکُمْ و حذر خویش از دشمن خویش میگیرید، إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْکافِرِینَ خدای بساخت کافران را، عَذاباً مُهِیناً (۱۰۲) عذابی خواری نمای.