Қавлаи таъолӣ : ва ман иъмли сўءо ва ҳар ки бадӣ кунад , أўи излм нафса ё бар худ бедод кунад , сами истғФри аллоҳи он гуҳ омурзиш хоҳад аз худоӣ , иҷди аллоҳи ғФўрои рҳимо ( 110 ) худоиро омрзгор ёбад ,у меҳрбон .

قوله تعالی: وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً و هر که بدی کند، أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ‌ یا بر خود بیداد کند، ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللَّهَ‌ آن گه آمرزش خواهد از خدای، یَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِیماً (۱۱۰) خدای را آمرزگار یابد، و مهربان.

Ва ман иксби إсмо ва ҳар ки буза кунад , Фإнмои иксбаҳи алӣ нафса .

وَ مَنْ یَکْسِبْ إِثْماً و هر که بزه کند، فَإِنَّما یَکْسِبُهُ عَلی‌ نَفْسِهِ‌.

Он буза бар тан хеш кунад ,у кони аллоҳи ълимои ҳкимо ( 111 )у аллоҳ доноаст рости дон ҳамешае .

آن بزه بر تن خویش کند، وَ کانَ اللَّهُ عَلِیماً حَکِیماً (۱۱۱) و اللَّه دانا است راست دان همیشه‌ای.

Ва ман иксби хтиӣаҳи أўи إсмо ва ҳар ки бадӣ кунад ё буза , сами ирм ба бриӣо ва он гуҳи онро ба бигноҳӣ андозад , Фқди аҳтмл бҳтоно барграфт аз он кори дурӯғӣу бедодӣу إсмои мубино ( 112 )у бузаи ошкоро .

وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً و هر که بدی کند یا بزه، ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً و آن گه آن را به بیگناهی اندازد، فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً برگرفت از آن کار دروغی و بیدادی وَ إِثْماً مُبِیناً (۱۱۲) و بزه آشکارا.

Ва луи лои фазли аллоҳи алейку раҳмата ва агар на фазл худо ояд бар туу меҳрбонӣ ӯ , лҳмт тоӣФаҳ манеҳам أни излўк оҳанг кард гуруҳе аз эшон ки туро аз роҳ дод гум кунанд , ва мо излўни إлои أнФсҳм ва гум накунанд магари хештанро , ва мо изрўнки ман шайъи ء

وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکَ وَ رَحْمَتُهُ‌ و اگر نه فضل خدا آید بر تو و مهربانی او، لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ یُضِلُّوکَ‌ آهنگ کرد گروهی از ایشان که ترا از راه داد گم کنند، وَ ما یُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ‌ و گم نکنند مگر خویشتن را، وَ ما یَضُرُّونَکَ مِنْ شَیْ‌ءٍ

Ва турои нгзоинди бҳичи чиз ,у أнзли аллоҳи алейк алкитобу алҳкмаҳ ва фурӯ фиристод худоӣ бар ту номау дониши рост ,у ълмки мо лами ткни тааллум ва дар ту омухт ончӣ надонистӣ ,у кони фазли аллоҳи алейк ъзимо ( 113 )у фазли худо бар ту бузург буд ҳамешае .

و ترا نگزایند بهیچ چیز، وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْکَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ و فرو فرستاد خدای بر تو نامه و دانش راست، وَ عَلَّمَکَ ما لَمْ تَکُنْ تَعْلَمُ‌ و در تو آموخت آنچه ندانستی، وَ کانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکَ عَظِیماً (۱۱۳) و فضل خدا بر تو بزرگ بود همیشه‌ای.

Лои хайри фии касӣри ман нҷўоҳм . Некӣ нест дар фаровонӣ аз розҳо ки мекунанд , إлои ман أмри бсдқаҳи магар дар роз касе ки касеро бсдқаҳ фармоед , أўи маърӯф ё бар некӯкории ангезад , أўи إслоҳи байни аннос ё оштӣ созад миёни мардумон , ва ман иФъли злк ва ҳар ки азин яке кунад , абтғоءи маразоти аллоҳи бҷстни хушнӯдии худоӣ , ФсўФи нؤтиаҳи أҷрои ъзимо ( 114 ) ореи вайро диҳеми муздии бузургвор .

لا خَیْرَ فِی کَثِیرٍ مِنْ نَجْواهُمْ. نیکی نیست در فراوانی از رازها که میکنند، إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ مگر در راز کسی که کسی را بصدقه فرماید، أَوْ مَعْرُوفٍ‌یا بر نیکوکاری انگیزد، أَوْ إِصْلاحٍ بَیْنَ النَّاسِ یا آشتی سازد میان مردمان، وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ و هر که ازین یکی کند، ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ بجستن خشنودی خدای، فَسَوْفَ نُؤْتِیهِ أَجْراً عَظِیماً (۱۱۴) آری وی را دهیم مزدی بزرگوار.

Ва ман ишоққ алрасул ва ҳар ки хилоф кунад бо фиристодаи ман , ман баъди мо табин ?лаи алҳдии пас онкии вайро ростӣ пайдо шуд ,у итбъи ғайри сиблати алмؤмнину паии баради ҷузи роҳи гиравидагон . Навела мо тўлӣ рӯй ваии фаро он кунем ки кард , ва насала ҷаҳаннам ва сӯхтанро расонеми вайро бдўзх ,у соءти мсиро ( 115 )у бад шудан гоҳе ки инаст .

وَ مَنْ یُشاقِقِ الرَّسُولَ و هر که خلاف کند با فرستاده من، مِنْ بَعْدِ ما تَبَیَّنَ لَهُ الْهُدی‌ پس آنکه وی را راستی پیدا شد، وَ یَتَّبِعْ غَیْرَ سَبِیلِ الْمُؤْمِنِینَ و پی برد جز راه گرویدگان. نُوَلِّهِ ما تَوَلَّی روی وی فرا آن کنیم که کرد، وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ و سوختن را رسانیم وی را بدوزخ، وَ ساءَتْ مَصِیراً (۱۱۵) و بد شدن گاهی که اینست.

إни аллоҳи лои иғФри أни ишрк ба худои нёмрзд ки бо вай анбоз гиранд ,у иғФри мо дуни злки лмни ишоء ва биёмурзад ҳар чаҳ фурӯ аз ширкаст , ӯро ки хоҳад , ва ман ишрки биллоҳ ва ҳар ки анбоз гирад бхдоӣ , Фқди зли злолои бъидо ( 116 ) ваии гуми гашти гуми гаштании давр .

إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ خدای نیامرزد که با وی انباز گیرند، وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ و بیامرزد هر چه فرو از شرکست، او را که خواهد، وَ مَنْ یُشْرِکْ بِاللَّهِ و هر که انباز گیرد بخدای، فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِیداً (۱۱۶) وی گم گشت گم گشتنی دور.