Қавлаи таъолӣ :у атли алайҳим бар эшон хон : нбأи ибнии одами хабари ду писари одам , болҳқи баростӣу пайғоми ман , إзи қрбои қрбонои он гуҳ ки қурбон карданд ҳар ду , Фтқбли ман أҳдҳмои бпзирФтнди қурбон аз яке аз эшон ду ,у лами итқбли ман алохр ва напазируфтанд аз он дигар , қол гуфт : лأқтлнки лои бад туро бикашам , қол ҷавоб дод : إнмои итқбли аллоҳи ман аламтқин ( 27 ) аллоҳ ки кирдори пазирад , аз парҳезгорону расатони пазирад .

قوله تعالی: وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ بر ایشان خوان: نَبَأَ ابْنَیْ آدَمَ خبر دو پسر آدم، بِالْحَقِّ براستی و پیغام من، إِذْ قَرَّبا قُرْباناً آن گه که قربان کردند هر دو، فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما بپذیرفتند قربان از یکی از ایشان دو، وَ لَمْ یُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ و نپذیرفتند از آن دیگر، قالَ گفت: لَأَقْتُلَنَّکَ لا بد ترا بکشم، قالَ جواب داد: إِنَّما یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ (۲۷) اللَّه که کردار پذیرد، از پرهیزگاران و راستان پذیرد.

Лӣни бастати إлии ядак ар чунонаст ки дастгузорӣ бмн , лтқтлнӣ то марои кашӣ , мо أнои ббости ядии إлики ман он наам ки дасти гузорами бтў , лأқтлк то турои кашам , إнии أхоФи аллоҳи ман май тарсам аз худоӣ , раби Алъоламин ( 28 ) худованди ҷаҳонён .

لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَیَّ یَدَکَ ار چنانست که دست گذاری بمن، لِتَقْتُلَنِی تا مرا کشی، ما أَنَا بِباسِطٍ یَدِیَ إِلَیْکَ من آن نه‌ام که دست گذارم بتو، لِأَقْتُلَکَ تا ترا کشم، إِنِّی أَخافُ اللَّهَ من می‌ترسم از خدای، رَبَّ الْعالَمِینَ (۲۸) خداوند جهانیان.

إнии أрид ман мехоҳам , أни тбўءи бإсмӣу إсмк ки бони бози ое ки гуноҳи марои барӣу гуноҳи худ , Фткўни ман أсҳоби алнор то аз дӯзахён бошӣ аз аҳли оташ ,у злки ҷзоءи алзолмин ( 29 )у подош ситамкорон инаст .

إِنِّی أُرِیدُ من میخواهم، أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِی وَ إِثْمِکَ که بآن باز آیی که گناه مرا بری و گناه خود، فَتَکُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ تا از دوزخیان باشی از اهل آتش، وَ ذلِکَ جَزاءُ الظَّالِمِینَ (۲۹) و پاداش ستمکاران اینست.

Фтўъти ?ла нафса , бФрмон овараду хуш маниш карду далери тани вай ӯро , қатли أхиаҳи куштани бародари хешро , Фқтлаҳ ва бикушт ӯро , Фأсбҳи ман алхосрин ( 30 ) то аз зиёнкорон шуд .

فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ، بفرمان آورد و خوش‌منش کرد و دلیر تن وی او را، قَتْلَ أَخِیهِ کشتن برادر خویش را، فَقَتَلَهُ و بکشت او را، فَأَصْبَحَ مِنَ الْخاسِرِینَ (۳۰) تا از زیانکاران شد.

Фбъси аллоҳи ғробои бингихти аллоҳи калоғиро , ибҳси фии алأрз то дар замини хок барме ангехт лириаҳ , то дар ваии намояд . Киеви иўорӣ ки чун пинҳон кунад , сўأаҳи أхиаҳи ҷиФаҳи бародари хешро . Қол гуфт : ё вилтӣ эй вой бар ман ! أи аҷзат нотавон будам ва кам омадам , أни أкўн мисли ҳозои алғроб ки ман чун ин калоғ будамӣ , Фأўории сўأаҳи أхӣу урати бародари худ пинҳон кардамӣ , Фأсбҳи ман алнодмин ( 31 ) аз пушаймонон шуд .

فَبَعَثَ اللَّهُ غُراباً بینگیخت اللَّه کلاغی را، یَبْحَثُ فِی الْأَرْضِ تا در زمین خاک برمی‌انگیخت لِیُرِیَهُ، تا در وی نماید. کَیْفَ یُوارِی که چون پنهان کند، سَوْأَةَ أَخِیهِ جیفه برادر خویش را. قالَ گفت: یا وَیْلَتی‌ ای وای بر من! أَ عَجَزْتُ ناتوان بودم و کم آمدم، أَنْ أَکُونَ مِثْلَ هذَا الْغُرابِ که من چون این کلاغ بودمی، فَأُوارِیَ سَوْأَةَ أَخِی و عورت برادر خود پنهان کردمی، فَأَصْبَحَ مِنَ النَّادِمِینَ (۳۱) از پشیمانان شد.

Ман أҷли злк аз баҳри далерии вай бар хӯни бародар , ктбно навиштем алӣ банӣ إсроӣил бар фарзандони Исроил : أнаҳи ман қатл наФасо ки ҳар кас ки танӣ кашад , бғири нафас бе қисоси танӣ , أўи фасоди фии алأрз ё бетбоҳкорӣ ки дар замин карда буд , Фкأнмои қатли анноси ҷмиъои ҳам чунон буд ки ҳамаи мардумонро бикушта буд , ва ман أҳёҳо ва ҳар ки танӣ зинда кунад , Фкأнмои أҳёи анноси ҷмиъои ҳам чунон буд ки ҳамаи мардумонро зинда карда буд ,у лақади ҷоءтҳм ва омад ба банӣ Исроил , рслнои фиристодагони мо , болбинот ба пайғомҳои равшан , сами إн ксиро манеҳам пас он гуҳи фаровон аз эшон , баъди злки пас он , фии алأрзи лмсрФўн ( 32 ) дар замин бгзоФ мераванд ва газоф мекунанд .

مِنْ أَجْلِ ذلِکَ از بهر دلیری وی بر خون برادر، کَتَبْنا نوشتیم عَلی‌ بَنِی إِسْرائِیلَ بر فرزندان اسرائیل: أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً که هر کس که تنی کشد، بِغَیْرِ نَفْسٍ بی‌قصاص تنی، أَوْ فَسادٍ فِی الْأَرْضِ یا بی‌تباهکاری که در زمین کرده بود، فَکَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً هم چنان بود که همه مردمان را بکشته بود، وَ مَنْ أَحْیاها و هر که تنی زنده کند، فَکَأَنَّما أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً هم چنان بود که همه مردمان را زنده کرده بود، وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ و آمد به بنی اسرائیل، رُسُلُنا فرستادگان ما، بِالْبَیِّناتِ به پیغامهای روشن، ثُمَّ إِنَّ کَثِیراً مِنْهُمْ پس آن گه فراوان از ایشان، بَعْدَ ذلِکَ پس آن، فِی الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ (۳۲) در زمین بگزاف میروند و گزاف میکنند.

إнмои ҷзоءи аллазӣнаи иҳорбўни аллоҳу расӯлаи подоши эшон ки ҷанг мекунанд бо худоӣу расӯли вай ,у исъўни фии алأрзи Фсодо ва дар замини бтбоҳӣу ноэмини доштани микўшнд , أн иқтлўо онаст ки эшонро бикашанд , أўи ислбўо ё бурдор кунанд , أўи тқтъи أидиҳм ё дастҳошони бибаранд ,у أрҷлҳм ё пойҳошон , ман хилофи яке аз рости яке аз чап , أўи инФўои ман алأрз ё нафй кунанд эшонро аз замин , злк ?лаам хазӣ фии алднёи он эшонро хазӣасту расвоӣ дар ин ҷаҳон ,у ?лаами фии алохраҳу аишонрост дар он ҷаҳон , азоби азим ( 33 ) азобии бузургвор .

إِنَّما جَزاءُ الَّذِینَ یُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ پاداش ایشان که جنگ میکنند با خدای و رسول وی، وَ یَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَساداً و در زمین بتباهی و ناایمن داشتن میکوشند، أَنْ یُقَتَّلُوا آنست که ایشان را بکشند، أَوْ یُصَلَّبُوا یا بردار کنند، أَوْ تُقَطَّعَ أَیْدِیهِمْ یا دستهاشان ببرند، وَ أَرْجُلُهُمْ یا پایهاشان، مِنْ خِلافٍ یکی از راست یکی از چپ، أَوْ یُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ یا نفی کنند ایشان را از زمین، ذلِکَ لَهُمْ خِزْیٌ فِی الدُّنْیا آن ایشان را خزی است و رسوایی در این جهان، وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ و ایشانراست در آن جهان، عَذابٌ عَظِیمٌ (۳۳) عذابی بزرگوار.

إлои аллазӣнаи тобўои магари эшон ки бозгаштанд бтўбаҳ , ман қабл أни тқдрўои алайҳими пеш аз онкии шумо қодири шадид бар эшон , Фоълмўои أни аллоҳи ғафури раҳим ( 34 ) бидонед ки худоӣ омрзгорасту меҳрбон .

إِلَّا الَّذِینَ تابُوا مگر ایشان که بازگشتند بتوبه، مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَیْهِمْ پیش از آنکه شما قادر شدید بر ایشان، فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ (۳۴) بدانید که خدای آمرزگار است و مهربان.