Қавлаи таъолӣ : аълмўо бидонед : أни аллоҳи шадиди алъқоб ки аллоҳи сахт уқубатаст сахти гир ,у أни аллоҳи ғафури раҳим ( 98 ) ва бидонед ки худоӣ омрзгорасту бахшоянда .

قوله تعالی: اعْلَمُوا بدانید: أَنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقابِ که اللَّه سخت عقوبت است سخت‌گیر، وَ أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ (۹۸) و بدانید که خدای آمرزگار است و بخشاینده.

Мо алӣ алрасул нест бар пайғомбари фиристода , إлои алблоғи магари расонӣдани пайғом ,у аллоҳи иълм ва худоӣ медонад , мо тбдўни ончии пайдо май нмоӣид , ва мо тктмўн ( 99 )у ончӣ пинҳон медоред .

ما عَلَی الرَّسُولِ نیست بر پیغامبر فرستاده، إِلَّا الْبَلاغُ مگر رسانیدن پیغام، وَ اللَّهُ یَعْلَمُ و خدای میداند، ما تُبْدُونَ آنچه پیدا می‌نمائید، وَ ما تَکْتُمُونَ (۹۹) و آنچه پنهان می‌دارید.

Қул бигӯ ! лои истўии алхбису алтиб ҳамсон нест палиду пок ,у луи أъҷбк ва ҳар чанд ки туро шигифт ояд , ксраҳи алхбиси фаровонии палид , Фотқўои аллоҳ ва парҳезед аз хашму азоби худоӣ , ё أўлии алأлбоб эй зиракону хирадмандон , лълкми тФлҳўн ( 100 ) то ҷовид пирӯз монед .

قُلْ بگو ! لا یَسْتَوِی الْخَبِیثُ وَ الطَّیِّبُ همسان نیست پلید و پاک، وَ لَوْ أَعْجَبَکَ و هر چند که ترا شگفت آید، کَثْرَةُ الْخَبِیثِ فراوانی پلید، فَاتَّقُوا اللَّهَ و پرهیزید از خشم و عذاب خدای، یا أُولِی الْأَلْبابِ ای زیرکان و خردمندان، لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (۱۰۰) تا جاوید پیروز مانید.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўо эй эшон ки бгрўиднд , ло тсӣлўо мапурсед ани أшёء аз чизҳоеи إни табади лакам ки агар шуморо ҷавоби он пайдо кунанд , тсؤкми он ҷавоби шуморо андўҳгн кунад ,у إни тсӣлўои анҳо ва агар аз он бипурсед , ҳайни инзли алқуръон акнӯн ки қуръони фурӯи миФрстнд , табади лаками ҷавоби он шуморо пайдо кунанд , ъФои аллоҳи анҳо худои шуморо аз он бениёз кард , ва он аз шумо дргзошт ,у аллоҳи ғафури ҳалим ( 101 )у аллоҳ омрзгораст бурдбор .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ای ایشان که بگرویدند، لا تَسْئَلُوا مپرسید عَنْ أَشْیاءَ از چیزهایی إِنْ تُبْدَ لَکُمْ که اگر شما را جواب آن پیدا کنند، تَسُؤْکُمْ آن جواب شما را اندوهگن کند، وَ إِنْ تَسْئَلُوا عَنْها و اگر از آن بپرسید، حِینَ یُنَزَّلُ الْقُرْآنُ اکنون که قرآن فرو میفرستند، تُبْدَ لَکُمْ جواب آن شما را پیدا کنند، عَفَا اللَّهُ عَنْها خدای شما را از آن بی‌نیاز کرد، و آن از شما درگذاشت، وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَلِیمٌ (۱۰۱) و اللَّه آمرزگار است بردبار.

Қад сأлҳо пурсед аз чунонҳо , қавми ман қблкми гуруҳеи пеш аз шумо , сами أсбҳўои баҳои кофарин ( 102 ) он гуҳи бони ҷавоб ки шуниданд кофар шуданд .

قَدْ سَأَلَها پرسید از چنانها، قَوْمٌ مِنْ قَبْلِکُمْ گروهی پیش از شما، ثُمَّ أَصْبَحُوا بِها کافِرِینَ (۱۰۲) آن گه بآن جواب که شنیدند کافر شدند.

Мо ҷаъли аллоҳи худо воҷиб накарду нафармуди ман бҳираҳ аз он ниҳоду суннати ҷоҳилият ки шутурро гӯши мишкоФтнд ,у лои соӣбаҳ ва на он шутур ки фурӯ мегузоштанд , ва аз бор бар ниҳодан ва бар нишастан озод мекарданд ,у лои всилаҳ ва на он шутур ки бо ҳамтои хеш май пайваст , ва онро намекиштанду лои ҳом ва на он шутур ки пушти хешро ҳмӣ карду локини аллазӣнаи кФрўои локини эшон ки кофар шуданд , иФтрўни алии аллоҳи алкзб дурӯғ мегуфтанд бар худоӣу норости мисохтнду أксрҳми лои иъқлўн ( 103 )у бештари эшон он буданд ки савоб дар намеёфтанд .

ما جَعَلَ اللَّهُ خدا واجب نکرد و نفرمود مِنْ بَحِیرَةٍ از آن نهاد و سنت جاهلیت که شتر را گوش میشکافتند، وَ لا سائِبَةٍ و نه آن شتر که فرو می‌گذاشتند، و از بار بر نهادن و بر نشستن آزاد میکردند، وَ لا وَصِیلَةٍ و نه آن شتر که با همتای خویش می‌پیوست، و آن را نمی‌کشتند وَ لا حامٍ و نه آن شتر که پشت خویش را حمی کرد وَ لکِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا لکن ایشان که کافر شدند، یَفْتَرُونَ عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ دروغ می‌گفتند بر خدای و ناراست میساختند وَ أَکْثَرُهُمْ لا یَعْقِلُونَ (۱۰۳) و بیشتر ایشان آن بودند که صواب در نمی‌یافتند.

Ва إзои қили ?лаам ва чун эшонро гуфтандӣ тъолўои إлии мо أнзли аллоҳи бозоӣиди бонкаҳи аллоҳ фурӯ фиристоду إлӣ алрасул ва бо расӯли ваии оӣид қолўо гуфтанд : ҳсбнои басанда буд моро , мо вҷднои алайҳи обоءнои ончии падарони хеш бар он ёфтем أу луи кон обоؤҳм бош ва агар падарони эшон , лои иълмўни шиӣои ҳеҷ чиз намедонистанд ,у лои иҳтдўн ( 104 ) ва на фарои роҳи ҳақ май диданд .

وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ و چون ایشان را گفتندی تَعالَوْا إِلی‌ ما أَنْزَلَ اللَّهُ بازآئید بآنکه اللَّه فرو فرستاد وَ إِلَی الرَّسُولِ و با رسول وی آئید قالُوا گفتند: حَسْبُنا بسنده بود ما را، ما وَجَدْنا عَلَیْهِ آباءَنا آنچه پدران خویش بر آن یافتیم أَ وَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ باش و اگر پدران ایشان، لا یَعْلَمُونَ شَیْئاً هیچ چیز نمی‌دانستند، وَ لا یَهْتَدُونَ (۱۰۴) و نه فرا راه حق می‌دیدند.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўо эй эшон ки бгрўиднди алайкуми أнФскм бар шумо бодои танҳои шумо , лои изркми нгзоид ва зиён надорад шуморо , ман зли бироҳӣ ҳар ки гуми гашт аз роҳ , إзои аҳтдитм чун шумо бар роҳ рост будед , إлии аллоҳи мрҷъкми ҷмиъо бо хдоисти бози гашти шумо ҳама , Финбӣкми бмои кантами тъмлўн ( 105 ) ва хабар кунад шуморо бончаҳ мекардед .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ای ایشان که بگرویدند عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ بر شما بادا تنهای شما، لا یَضُرُّکُمْ نگزاید و زیان ندارد شما را، مَنْ ضَلَّ بیراهی هر که گم گشت از راه، إِذَا اهْتَدَیْتُمْ چون شما بر راه راست بودید، إِلَی اللَّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً با خدایست باز گشت شما همه، فَیُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (۱۰۵) و خبر کند شما را بآنچه میکردید.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўо эй эшон ки бгрўиднди шҳодаҳи бинкми гувоҳӣ ки буд дар миёни шумо إзои ҳзри أҳдкми аламут ҳар гуҳ ки ҳозир ояд бикӣ аз шумо марги ҳайни алўсиаҳи ҳангоми васият кардани аснони зўои адли мнкми он гувоҳӣ бояд аз ду гувоҳи устувор аз аҳли дайни шумо أўи охирони ман ғайрикам ё гувоҳии ду тан аз аҳли ҷуз аз дайни шумо إни أнтми зрбтми фии алأрз агар чунон буд ки дар сафар бошед , Фأсобткм ва ногоҳ бшмо расад , мсибаҳи аламути марг расӣданӣ , тҳбсўнҳмои эшонро ҳар ду фарои савганди пноўиди ман баъди алслоаҳи пас намози дигар , Фиқсмони биллоҳ то он ду гувоҳ савганд хуранд бхдои إни артбтм агар бгўоҳии эшон дар шак бошед лои нштрӣ ба смно ки бо савганди бдрўғи баҳои андак намехарем аз дунё ,у луи кони зои қурбӣ . Ва агар чанд ки хешовандӣ буду лои нктми шҳодаҳи аллоҳу гувоҳӣ ки худоиро бон қиём мебояд кард пинҳони нмидорими إнои إзои лмни алосмин ( 106 ) мо пас аз буза корон бошем агар чунин кунем .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ای ایشان که بگرویدند شَهادَةُ بَیْنِکُمْ گواهی که بود در میان شما إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ هر گه که حاضر آید بیکی از شما مرگ حِینَ الْوَصِیَّةِ هنگام وصیت کردن اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْکُمْ آن گواهی باید از دو گواه استوار از اهل دین شما أَوْ آخَرانِ مِنْ غَیْرِکُمْ یا گواهی دو تن از اهل جز از دین شما إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِی الْأَرْضِ اگر چنان بود که در سفر باشید، فَأَصابَتْکُمْ و ناگاه بشما رسد، مُصِیبَةُ الْمَوْتِ مرگ رسیدنی، تَحْبِسُونَهُما ایشان را هر دو فرا سوگند پناوید مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ پس نماز دیگر، فَیُقْسِمانِ بِاللَّهِ تا آن دو گواه سوگند خورند بخدای إِنِ ارْتَبْتُمْ اگر بگواهی ایشان در شک باشید لا نَشْتَرِی بِهِ ثَمَناً که با سوگند بدروغ بهای اندک نمی‌خریم از دنیا، وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبی‌. و اگر چند که خویشاوندی بود وَ لا نَکْتُمُ شَهادَةَ اللَّهِ و گواهی که خدای را بآن قیام میباید کرد پنهان نمیداریم إِنَّا إِذاً لَمِنَ الْآثِمِینَ (۱۰۶) ما پس از بزه کاران باشیم اگر چنین کنیم.

Фإни ъср агар броФтнди алии أнҳмои астҳқои إсмо бар онкии эшон ҳар ду хиёнат карданд ,у буза кор шуданд , Фохрони иқўмони мқомҳмо пас бархезад ду тани дигари биҷои он ду гувоҳ , ман аллазӣнаи астҳқи алайҳими алأўлёни ду гувоҳ ки аўлитрнди бгўоҳӣ ,у нздиктрнд боишон ки он ду гувоҳи пешин ки мустаҳаққи ном хиёнат шуданд , бидон шуданд ки бо эшон хиёнат карданд , Фиқсмони биллоҳ савганд бихӯранд бхдои лшҳодтнои أҳқи ман шҳодтҳмо ки гувоҳии мо ду тан рост турост аз гувоҳии эшон ду тан , ва мо аътдино ва мо андозаи ростии дрнгзоштим , إнои إзои лмни алзолмин ( 107 ) ва агар дргзоштими он гуҳ аз стмкороним бар хештан .

فَإِنْ عُثِرَ اگر برافتند عَلی‌ أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً بر آنکه ایشان هر دو خیانت کردند، و بزه کار شدند، فَآخَرانِ یَقُومانِ مَقامَهُما پس برخیزد دو تن دیگر بجای آن دو گواه، مِنَ الَّذِینَ اسْتَحَقَّ عَلَیْهِمُ الْأَوْلَیانِ دو گواه که اولیترند بگواهی، و نزدیکترند بایشان که آن دو گواه پیشین که مستحق نام خیانت شدند، بدان شدند که با ایشان خیانت کردند، فَیُقْسِمانِ بِاللَّهِ سوگند بخورند بخدای لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما که گواهی ما دو تن راست تراست از گواهی ایشان دو تن، وَ مَا اعْتَدَیْنا و ما اندازه راستی درنگذاشتیم، إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِینَ (۱۰۷) و اگر درگذاشتیم آن گه از ستمکارانیم بر خویشتن.

Злки أднии ин чунин наздиктар буду аввалитар أни иأтўои болшҳодаҳи алии ваҷҳҳо ки гувоҳон бар ваҷҳи хеш ва бар ростии бгзорнди أўи ихоФўои أнтарад أимони баъди أимонҳм ва аз рад алимин тарсанд ки савганд аз муддаии алайҳ бо муддаӣ гардонанд ,у атқўои аллоҳ ва аз хашму азоб худоӣ бипарҳезед ,у асмъўоу бФрмони ваии ниўшид ,у аллоҳи лои иҳдии алқўми алФосқин ( 108 )у худои роҳи нмонисти гуруҳеро ки дар илм ӯ аз тоъату фармон берун шудагонанд .

ذلِکَ أَدْنی‌ این چنین نزدیکتر بود و اولی‌تر أَنْ یَأْتُوا بِالشَّهادَةِ عَلی‌ وَجْهِها که گواهان بر وجه خویش و بر راستی بگزارند أَوْ یَخافُوا أَنْ تُرَدَّ أَیْمانٌ بَعْدَ أَیْمانِهِمْ‌ و از ردّ الیمین ترسند که سوگند از مدعی علیه با مدعی گردانند، وَ اتَّقُوا اللَّهَ و از خشم و عذاب خدای بپرهیزید، وَ اسْمَعُوا و بفرمان وی نیوشید، وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقِینَ (۱۰۸) و خدای راه نمانیست گروهی را که در علم او از طاعت و فرمان بیرون شدگانند.