Қавлаи таъолӣ :у أнзр ба аллазӣнаи ихоФўни алоиаҳи хавфи ӣнҷои бмънӣ илмаст ,у тарснда бҳқиқт ӯст ки илм тарс донад , тарс бе илми тарс хориҷиёнаст ,у илм бе тарси илми зиндиқон ,у тарс бо илми сифати муъминону садиқон . Инаст сифати даравишони саҳобау асҳоби сафа , ҳам тарс буд эшонро ва ҳам илм , ҳам ихлос буд эшонро ва ҳам сидқ . Расӯли худо ( с ) рӯзӣ боишон бргзшт . Эшонро дид ҳар яке кони ҳасрат шуда ,у андӯҳи дайни бҷону дили пазируфта , бо дарвешӣ ва бе комии бсохтаҳ , зоҳирии шӯрида ,у ботинии осӯда , қаллодаи маишату неъмати гусаста ,у роз вале неъмати бадали эшон пайваста , чашмҳошон чун абри баҳорон , ва рӯйҳо чун моҳи тобон . Ҳама дар он сафа саф кашида ,у нури дили эшон бҳФти табақаи осмони пайваста . Расӯли худои он сӯзу ниёз ва он розу ноз эшон дид , гуфт : « абшрўо ё асҳоби алсФаҳ ! Фмни иқии мнкми алии алнъти алзии антми алайҳи алиўм , розёи бмои фӣа , ?фонаи ман руфақоеи явми алқёмаҳ » .

قوله تعالی: وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذِینَ یَخافُونَ الایة خوف اینجا بمعنی علم است، و ترسنده بحقیقت اوست که علم ترس داند، ترس بی‌علم ترس خارجیان است، و علم بی ترس علم زندیقان، و ترس با علم صفت مؤمنان و صدیقان. اینست صفت درویشان صحابه و اصحاب صفّه، هم ترس بود ایشان را و هم علم، هم اخلاص بود ایشان را و هم صدق. رسول خدا (ص) روزی بایشان برگذشت. ایشان را دید هر یکی کان حسرت شده، و اندوه دین بجان و دل پذیرفته، با درویشی و بی‌کامی بساخته، ظاهری شوریده، و باطنی آسوده، قلاده معیشت و نعمت گسسته، و راز ولی نعمت بدل ایشان پیوسته، چشمهاشان چون ابر بهاران، و رویها چون ماه تابان. همه در آن صفّه صف کشیده، و نور دل ایشان بهفت طبقه آسمان پیوسته. رسول خدا آن سوز و نیاز و آن راز و ناز ایشان دید، گفت: «ابشروا یا اصحاب الصفة! فمن یقی منکم علی النعت الذی انتم علیه الیوم، راضیا بما فیه، فانه من رفقایی یوم القیامة».

Зиҳии давлату каромат ! зиҳии манқибату мартабат ! аз даври одам то мунтаҳии олами кро буд аз авлиёъу атқёи ин хосият ва ин манзалат ? қадари шариъати Мустафо эшон донистанд ,у ҳақи суннати вай эшон гузорданад . Рубубияти эшонро мутавории вор дар ҳифзи хеши бдошт ,у бнъти муҳаббат дар қбоби ғайрати бпрўрд . Ва эшонро низо алқбоӣл гӯйанд : балол аз ҳабашу сҳиб аз рӯму салмон аз порс . Низо алқбоӣл бидон маънӣанд ки аз қабӣлаҳоашон берун кунанд ё худ аз қабӣлаҳо ва ободонӣҳо бигурезанд , аз бими онкии халқ дар эшон овезанд , ва аз ҳақ машғӯл доранд , ки ҳар ки бхлқи машғӯли гашт , аз ҳақ боз монад .

زهی دولت و کرامت! زهی منقبت و مرتبت! از دور آدم تا منتهی عالم کرا بود از اولیاء و اتقیا این خاصیت و این منزلت؟ قدر شریعت مصطفی ایشان دانستند، و حقّ سنّت وی ایشان گزاردند. ربوبیت ایشان را متواری وار در حفظ خویش بداشت، و بنعت محبّت در قباب غیرت بپرورد. و ایشان را نزّاع القبائل گویند: بلال از حبش و صهیب از روم و سلمان از پارس. نزّاع القبائل بدان معنی‌اند که از قبیله‌هاشان بیرون کنند یا خود از قبیله‌ها و آبادانیها بگریزند، از بیم آنکه خلق در ایشان آویزند، و از حق مشغول دارند، که هر که بخلق مشغول گشت، از حق باز ماند.

Бӯ ҳрираҳ гуфт ҳафтод кас дидам аз асҳоби сафа ки бо ҳар яке аз эшон набӯд магари глимкии куҳнаи пораи пора бар ҳам ниҳодау абри гардани худ баста . Кас буд ки то нимаи соқи брсидаҳ ,у кас буд ки то бкъбтин , ва он гуҳи баҳри ду дасти хеш фароҳам мегирифтанд , ва бидон аврот мепӯшеданд ,у расӯли худо ҳар гуҳ ки фатҳӣ дар пеш будӣ гуфтӣ : худовандо ! баҳақи ин дилҳои афрӯхта ,у баҳақи ин шахсиятҳои фурӯи рехта , ки вилояти кофарон бар мо бигушое , ва моро бар кофарони нусрати диҳӣ . Ва гуфтӣ : маро ки ҷӯйед дар миён ӣнон ҷӯйед ,у рӯзӣ ки хоҳед бдъоء эшон хоҳед : « абғўнии фии зъФоӣкм . Ҳилли тнсрўну трзқўни алои бзъФоӣкм » , ва он гуҳи мувофиқати эшонро дарвешии бдъои хостӣ , гуфтӣ : « аллоҳами аҳинии мскино ,у أмтнии мскино ,у аҳшрнии фии зумраи алмсокин » .

بو هریره گفت هفتاد کس دیدم از اصحاب صفّه که با هر یکی از ایشان نبود مگر گلیمکی کهنه پاره پاره بر هم نهاده و ابر گردن خود بسته. کس بود که تا نیمه ساق برسیده، و کس بود که تا بکعبتین، و آن گه بهر دو دست خویش فراهم میگرفتند، و بدان عورات می‌پوشیدند، و رسول خدا هر گه که فتحی در پیش بودی گفتی: خداوندا! بحق این دلهای افروخته، و بحق این شخصیتهای فرو ریخته، که ولایت کافران بر ما بگشایی، و ما را بر کافران نصرت دهی. و گفتی: مرا که جویید در میان اینان جویید، و روزی که خواهید بدعاء ایشان خواهید: «ابغونی فی ضعفائکم. هل تنصرون و ترزقون الا بضعفائکم»، و آن گه موافقت ایشان را درویشی بدعا خواستی، گفتی: «اللّهمّ احینی مسکینا، و أمتنی مسکینا، و احشرنی فی زمرة المساکین».

Фқолти ъоӣшаҳ : лам ё расӯли аллоҳ ? қол : « анҳми идхлўни алҷнаҳ қабл ағнёӣҳми бأрбъини хриФо » .

فقالت عائشة: لم یا رسول اللَّه؟ قال: «انهم یدخلون الجنّة قبل اغنیائهم بأربعین خریفا».

Ва ҳам аз баҳр эшон гуфт : « ҳавзии мо байни адани илои Аммон , шаробаи абизи ман аллбну أҳлии ман алъсл . Ман шурб манеҳ шурбаи лои измأи баъдҳо абадан ,у аввали ман ирдаҳи съолики алмҳоҷрин » . Қлно : ва ман ҳам ё расӯли аллоҳ ? қол : « алднси алсёб , алшъси алрؤс , аллазӣнаи лои тФтҳи ?лаами абвоби Ассадад ,у лои изўҷўни алмнъмоти аллазӣнаи иътўни мо алайҳиму лои иътўни мо ?лаам » .

و هم از بهر ایشان گفت: «حوضی ما بین عدن الی عمان، شرابه ابیض من اللبن و أحلی من العسل. من شرب منه شربة لا یظمأ بعدها ابدا، و اوّل من یرده صعالیک المهاجرین». قلنا: و من هم یا رسول اللَّه؟ قال: «الدنس الثیاب، الشعث الرؤس، الّذین لا تفتح لهم ابواب السدد، و لا یزوجون المنعمات الذین یعطون ما علیهم و لا یعطون ما لهم».

Ҳануз раби Алъоламин эшонро наёфарида , ва дар олам вуҷӯд наёварда , ки бҳзори соли пеш аз эшон бо пайғомбарон банӣ Исроил мегуяд , ва эшонро ҷилва мекунад ки : маро бандагонӣанд ки маро дӯст доранд , ва ман эшонро дӯст дорам , эшон муштоқ мананд , ва ман муштоқи эшон . Эшон маро ёд кунанд ва ман эшонро ёд кунам . Назари эшон бмнасту назари ман боишон . Аҷиб корӣаст кори дӯстон ! ва турфа бозорӣаст бозори эшон ! пеш аз онкӣ дар вуҷӯди оради эшонро ҷилва мекунад , ва чун дар вуҷӯд омаданд , дар хилвату ҳўи мъкм бар азуи нозашон май пурвирд . Он гуҳ беМуродӣ ва бе комии рӯзашони басар май орад ,у Осиёи бало бар фарқи сарашони мигрдонд .

هنوز رب العالمین ایشان را نیافریده، و در عالم وجود نیاورده، که بهزار سال پیش از ایشان با پیغامبران بنی اسرائیل میگوید، و ایشان را جلوه میکند که: مرا بندگانی‌اند که مرا دوست دارند، و من ایشان را دوست دارم، ایشان مشتاق من‌اند، و من مشتاق ایشان. ایشان مرا یاد کنند و من ایشان را یاد کنم. نظر ایشان بمن است و نظر من بایشان.عجیب کاریست کار دوستان! و طرفه بازاریست بازار ایشان! پیش از آنکه در وجود آرد ایشان را جلوه میکند، و چون در وجود آمدند، در خلوت وَ هُوَ مَعَکُمْ بر ازو نازشان می‌پرورد. آن گه بی‌مرادی و بی‌کامی روزشان بسر می‌آرد، و آسیای بلا بر فرق سرشان میگرداند.

Пер тариқат гуфт : дар бодия мешудам , дарвеширо дидам ки аз гуруснагӣу тишнагӣ чун хаёлӣ гашта , ва он шахси вай аз ранҷу балои бхлолии бози омада ,у сар то пои ваии хунобаи гирифта . Гуфто : бтъҷб дар вай май нгрстм ,у худоиро ёд мекардам . Чашми фарох боз кард ва гуфт : ин кист ки имрӯз дар хилвати мо раҳмат оварда ? гуфто : дарин будам ки ногоҳ аз сари ваҷд хеш бархест , ва худро бар замин мезад ,у мушоҳидаеро ки дар пеш дошт ҷони нисор ҳаме кард ва мегуфт :

پیر طریقت گفت: در بادیه می‌شدم، درویشی را دیدم که از گرسنگی و تشنگی چون خیالی گشته، و آن شخص وی از رنج و بلا بخلالی باز آمده، و سر تا پای وی خونابه گرفته. گفتا: بتعجّب در وی می‌نگرستم، و خدای را یاد میکردم. چشم فراخ باز کرد و گفت: این کیست که امروز در خلوت ما رحمت آورده؟ گفتا: درین بودم که ناگاه از سر وجد خویش برخاست، و خود را بر زمین میزد، و مشاهده‌ای را که در پیش داشت جان نثار همی کرد و میگفت:

Ва лои ттрди кофарон бар Мустафо ( с ) омаданд , гуфтанд : ё Муҳамад ! мо май хоҳем ки бтўи имони орем , локини моро ор бошад бо ин гадоёни нишастан , ва он буии нохуши халқон эшон кашӣдан . Эшонро аз хештан давр кун , то мо бтўи имони орем . Расӯли худои азими ҳарис буд бар имони эшон ,у лиҳозои иқўли аллоҳи таъолӣ : лълки бохъи нФски أлои икўнўои муъминин . Овардаанд бики ривоят ки расӯли худои умрро ба пайғом бдрўишон фиристод то рӯзӣ чанд камтар оянд магар ки эшон имони оранд . Умр ҳануз се гоми рафта буд ки Ҷабраил омад ва оят оварад ки :у лои ттрд ё Муҳамад ! марони эшонро ки ман нарондаам . Мнўози эшонро ки ман нахондаам . Ореи мақбулон ҳазрат дигаранд ,у матрудони қтиъти дигар ! ин даравишони хондагону аллоҳи идъўои إлии дор ассаломанд , ва он бегонагони рондагони ахсؤои фӣҳоу лои тклмўн . Расӯли худои умрро боз хонд . Кофарон низ боз омаданд , ва гуфтанд : агар май туоне бории як рӯзи моро навбат на , ва як рӯзи эшонро , то бтўи имони орем . Расӯли худо ҳиммат кард ки ин навбати чунон ки дар мехоҳанд бунаад . Ҷабраил омад ва оят оварад :у асбри нФски маъаи аллазӣнаи идъўни рбҳми алоиаҳ бо эшон бош ки ман бо эшонам . Эшонро хоҳ ки ман эшонро хоҳонам . Кофарон чун аз ин навбати рӯзи рӯз ниҳодани навмеди гаштанд боз омаданд ва гуфтанд : агар навбат наменаҳй раво дорем , ва бо эшон биншинем Андӣ ки ту бмонигарӣ на бо эшон ,у икроми моро рӯй сӯии мо дорӣ , то бтўи имони орем .

وَ لا تَطْرُدِ کافران بر مصطفی (ص) آمدند، گفتند: یا محمد! ما می‌خواهیم که بتو ایمان آریم، لکن ما را عار باشد با این گدایان نشستن، و آن بوی ناخوش خلقان ایشان کشیدن. ایشان را از خویشتن دور کن، تا ما بتو ایمان آریم. رسول خدا عظیم حریص بود بر ایمان ایشان، و لهذا یقول اللَّه تعالی: لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ أَلَّا یَکُونُوا مُؤْمِنِینَ. آورده‌اند بیک روایت که رسول خدا عمر را به پیغام بدرویشان فرستاد تا روزی چند کمتر آیند مگر که ایشان ایمان آرند. عمر هنوز سه گام رفته بود که جبرئیل آمد و آیت آورد که: وَ لا تَطْرُدِ یا محمد! مران ایشان را که من نرانده‌ام. منواز ایشان را که من نخوانده‌ام. آری مقبولان حضرت دیگرند، و مطرودان قطیعت دیگر! این درویشان خواندگان وَ اللَّهُ یَدْعُوا إِلی‌ دارِ السَّلامِ اند، و آن بیگانگان راندگان اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ. رسول خدا عمر را باز خواند. کافران نیز باز آمدند، و گفتند: اگر می‌توانی باری یک روز ما را نوبت نه، و یک روز ایشان را، تا بتو ایمان آریم. رسول خدا همت کرد که این نوبت چنان که در می‌خواهند بنهد. جبرئیل آمد و آیت آورد: وَ اصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ الایة با ایشان باش که من با ایشانم. ایشان را خواه که من ایشان را خواهانم. کافران چون از این نوبت روز روز نهادن نومید گشتند باز آمدند و گفتند: اگر نوبت نمی‌نهی روا داریم، و با ایشان بنشینیم اندی که تو بما نگری نه با ایشان، و اکرام ما را روی سوی ما داری، تا بتو ایمان آریم.

Мустафои умрро бихонад ва бдрўишон фиристод , то дили эшон хуш гирданд ,у рзоءи дили эшон бойен маънӣ биҷӯед , магари он кофарони имони оранд ,у мақсӯди кофарон дар ончӣ мехостанд на он буд то имони оранд , балки мехостанд то дили даравишони бёзорнд , магар аз Мустафо нафрат гиранд , ва аз дайн вай баргарданд . Чун умри фарои роҳ буд то ин пайғоми бабрад , Ҷабраил омад ва оят оварад :у лои тъди ъиноки анҳуам ё Муҳамад ! азин даравишон рӯй магардон ,у чашм аз эшон брмгир , ки ман бо эшон ҳаме нагарм . Расӯли худои якборагӣ рӯй бдрўишон оварад ва бо эшон бинишаст , ва пайваста гуфтӣ : « бобии ман всонӣ ба рабӣ » .

مصطفی عمر را بخواند و بدرویشان فرستاد، تا دل ایشان خوش گرداند، و رضاء دل ایشان باین معنی بجوید، مگر آن کافران ایمان آرند، و مقصود کافران در آنچه میخواستند نه آن بود تا ایمان آرند، بلکه میخواستند تا دل درویشان بیازارند، مگر از مصطفی نفرت گیرند، و از دین وی برگردند. چون عمر فرا راه بود تا این پیغام ببرد، جبرئیل آمد و آیت آورد: وَ لا تَعْدُ عَیْناکَ عَنْهُمْ یا محمد! ازین درویشان روی مگردان، و چشم از ایشان برمگیر، که من با ایشان همی نگرم. رسول خدا یکبارگی روی بدرویشان آورد و با ایشان بنشست، و پیوسته گفتی: «بابی من وصانی به ربّی».

Иридўни виҷҳаи бӯи ёқӯби наҳри ҷӯриро пурседанд ки : сифат мурӣд чист .

یُرِیدُونَ وَجْهَهُ بو یعقوب نهر جوری را پرسیدند که: صفت مرید چیست.

Ин оят бархонад ки : идъўни рбҳми болғдоаҳу алъшии иридўни виҷҳа , асбҳўоу лои сؤли ?лаами ман днёҳм ,у лои мутолибаи ман ъқбоҳм ,у лои ҳамаи сӯии ҳадиси мўлоҳм . Флмои тҷрдўои ллаҳи тмҳзти ъноиаҳ алҳақ ?лаами Фтўлии ҳдисҳм , Фқол :у лои ттрдҳм ё Муҳамад .

این آیت برخواند که: یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ، اصبحوا و لا سؤل لهم من دنیاهم، و لا مطالبة من عقباهم، و لا همّة سوی حدیث مولاهم. فلما تجرّدوا للَّه تمحّضت عنایة الحقّ لهم فتولّی حدیثهم، فقال: و لا تطردهم یا محمّد.

Иридўни виҷҳаи маънии иродати хост муродаст дар роҳи бурдан , ва он се қисмаст : яке иродати дунёии маҳз , дигари иродати охирати маҳз , сдигри иродати ҳақи маҳз . Иродат дунё онаст ки гуфт ъзи зикра : тридўни арзи алднё , ман кони ириди алъоҷлаҳ , ман кони ириди ҳрси алднё ,у إни кнтни трдни алҳёҳи алднё ва зинатҳо ,у нишони иродати дунёи ду чизаст , дар зиёдати дунёи бнқсони дайни розӣ бӯдан , ва аз даравишони мусулмонони эъроз кардан ,у иродат охират онаст ки гуфт таъолӣу тақаддус : ва ман أроди алохраҳ , ман кони ириди ҳрси алохраҳ назд ?лаи фии ҳрсаҳ ,у нишони он ду чизаст дар саломати дайни бнқсони дунёи розӣ бӯдан ,у мؤонст бо даравишони доштан . Ва иродат ҳақ онаст ки аллоҳ гуфт ҷли ҷалола : иридўни виҷҳа ,у إни кнтни трдни аллоҳу расӯла ,у нишони он пои бадви гетии фаро ниҳоданаст , ва аз халқи озоди гаштан , ва аз худ брстн .

یُرِیدُونَ وَجْهَهُ معنی ارادت خواست مراد است در راه بردن، و آن سه قسم است: یکی ارادت دنیای محض، دیگر ارادت آخرت محض، سدیگر ارادت حقّ محض. ارادت دنیا آنست که گفت عزّ ذکره: تُرِیدُونَ عَرَضَ الدُّنْیا، مَنْ کانَ یُرِیدُ الْعاجِلَةَ، مَنْ کانَ یُرِیدُ حَرْثَ الدُّنْیا، و إِنْ کُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَیاةَ الدُّنْیا وَ زِینَتَها، و نشان ارادت دنیا دو چیز است، در زیادت دنیا بنقصان دین راضی بودن، و از درویشان مسلمانان اعراض کردن، و ارادت آخرت آنست که گفت تعالی و تقدس: وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ، مَنْ کانَ یُرِیدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِی حَرْثِهِ، و نشان آن دو چیز است در سلامت دین بنقصان دنیا راضی بودن، و مؤانست با درویشان داشتن. و ارادت حق آنست که اللَّه گفت جل جلاله: یُرِیدُونَ وَجْهَهُ، وَ إِنْ کُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ، و نشان آن پای بدو گیتی فرا نهادن است، و از خلق آزاد گشتن، و از خود برستن.

Ин худ баён илмасту таҳқиқи иборат , аммо баёни фаҳми бзбон ишорат онаст ки пер тариқат гуфт чун ӯро аз иродат пурседанд , гуфто : « нафасӣаст миёни илму вақт , дар ноҳияи ноз , дар маҳаллаи дӯстӣ , дар сарои нестӣ , чаҳор ҳад дорад он сарой : яке бо ошуфтагон шавад , яке бо ғарибон , сдигр бо бедилон , чаҳорум бо муштоқон . Он гуҳ гуфт : эй меҳрбони фарёдрас ! азизи он каси каш бо ту як нафас . Эй ёфта ва ёфтанӣ ! аз мурӣд чаҳ нишон диҳанд ҷуз бехештанӣ ! ҳамаи халқро меҳнат аз дўрист ,у мурӣдро аз наздикӣ ! ҳамаро тишнагӣ аз ноёфт об ,у мурӣдро аз серобӣ ! илоҳӣ ! ёфта меҷӯям ! бо дида вар мегӯям ! ки дорам чаҳ ҷӯям ки байнами чгўим ! шефтаи ин ҷуст ва ҷӯям ! гирифтор ин гуфт ва гӯям :

این خود بیان علم است و تحقیق عبارت، امّا بیان فهم بزبان اشارت آنست که پیر طریقت گفت چون او را از ارادت پرسیدند، گفتا: «نفسی است میان علم و وقت، در ناحیه ناز، در محله دوستی، در سرای نیستی، چهار حد دارد آن سرای: یکی با آشفتگان شود، یکی با غریبان، سدیگر با بیدلان، چهارم با مشتاقان. آن گه گفت: ای مهربان فریادرس! عزیز آن کس کش با تو یک نفس. ای یافته و یافتنی! از مرید چه نشان دهند جز بی‌خویشتنی! همه خلق را محنت از دوریست، و مرید را از نزدیکی! همه را تشنگی از نایافت آب، و مرید را از سیرابی! الهی! یافته میجویم! با دیده ور میگویم! که دارم چه جویم که بینم چگویم! شیفته این جست و جویم! گرفتار این گفت و گویم:

Ва إзои ҷоءки аллазӣнаи иؤмнўни боётно муъминон дигаранду орифони дигар .

وَ إِذا جاءَکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیاتِنا مؤمنان دیگراند و عارفان دیگر.

Муъминони нахуст дар саноеъ ва оёт нигаранд , он гуҳ аз оёт бмо расанд . Орифони нахуст бмо расанд , он гуҳ аз мо боёт бозгарданд . ё Муҳамад ! онон ки бавоситаи оёти бмои имони оранд , бавоситаи худ саломи мо бар эшон расон , ва он кас ки бе воситаи моро шинохт , ва бе саноеъи моро ёфт , бе воситаи мо худ саломи бадви расонем ,у злки фии қавла : саломи қўлои ман раби раҳим .

مؤمنان نخست در صنایع و آیات نگرند، آن گه از آیات بما رسند. عارفان نخست بما رسند، آن گه از ما بآیات بازگردند. یا محمد! آنان که بواسطه آیات بما ایمان آرند، بواسطه خود سلام ما بر ایشان رسان، و آن کس که بی‌واسطه ما را شناخت، و بی‌صنایع ما را یافت، بی‌واسطه ما خود سلام بدو رسانیم، و ذلک فی قوله: سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ.

Пер тариқат гуфт : « илоҳӣ ! ӯ ки турои бсноиъи шинохт , бар сабаб мавқуфаст , ва ӯ ки турои бсФоти шинохт , дар хабар маҳбӯсаст . ӯ ки бошорти шинохт , суҳбатро матлӯбаст . ӯ ки рабӯда ӯст аз худ маъсӯмаст » . Кутуби рбкми алӣ нафса алрҳмаҳи ану кули бки ман кутуби алейк алзлаҳ , Фқди тўлии бнФсаҳи лаки китоби алрҳмаҳ . Китобатаи лаки азлиаҳ ,у алкитобаи алейк вақтеа ,у алўқтиаҳи лои тбтли алозлиаҳ . Қоли алўостӣ : брҳмтаҳу слўои илои ибодата , лои бъбодтҳму слўои илои раҳмата ,у брҳмтаҳи ноливои мо ъндаҳи лои бأФъолҳм , лأнаҳ ( с ) иқўл : «у лои анои алои ани итғмднӣ аллоҳ манеҳ брҳмаҳ » .

پیر طریقت گفت: «الهی! او که ترا بصنایع شناخت، بر سبب موقوف است، و او که ترا بصفات شناخت، در خبر محبوس است. او که باشارت شناخت، صحبت را مطلوبست. او که ربوده اوست از خود معصوم است». کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلی‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ان و کل بک من کتب علیک الزّلة، فقد تولی بنفسه لک کتاب الرحمة. کتابته لک ازلیة، و الکتابة علیک وقتیّة، و الوقتیّة لا تبطل الازلیّة. قال الواسطی: برحمته و صلوا الی عبادته، لا بعبادتهم و صلوا الی رحمته، و برحمته نالوا ما عنده لا بأفعالهم، لأنه (ص) یقول: «و لا انا الا ان یتغمّدنی اللَّه منه برحمة».

أнаҳи ман амали мнкми сўءои бҷҳолаҳи сами тоби ман баъдау أслҳи Фأнаҳи ғафури раҳим

أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْکُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ

Рӯй фии баъзи алохбори нодитмўнии Флбиткм , сأлтмўнии Фأътиткм , борзтмўнии Фأмҳлткм , трктмўнии Фръиткм , ъситмўнии Фстрткм . ?фони раҷъатами илои қблткм ,у ани адбртми ании антзрткм .

روی فی بعض الاخبار نادیتمونی فلبیتکم، سألتمونی فأعطیتکم، بارزتمونی فأمهلتکم، ترکتمونی فرعیتکم، عصیتمونی فسترتکم. فان رجعتم الیّ قبلتکم، و ان ادبرتم عنی انتظرتکم.

Мегуяд : бандагони ман ! рҳигони ман ! маро боўоз хондед блбики тон ҷавоб додам , аз ман неъмат хостед атоатон бахшедам . Ба беҳуда берун омадед , муҳлат тон додам .

میگوید: بندگان من! رهیگان من! مرا بآواز خواندید بلبّیک‌تان جواب دادم، از من نعمت خواستید عطاتان بخشیدم. به بیهوده بیرون آمدید، مهلت‌تان دادم.

Фармони ман бгзоштиди риоят аз шумо барнадоштам . Маъсият кардед , ситам бар шумо нигаҳи доштам .

فرمان من بگذاشتید رعایت از شما برنداشتم. معصیت کردید، ستم بر شما نگه داشتم.

Бо ин ҳамагар бозоӣидтон бипазирам , вар баргардед боз омаданро интизор кунам : анои аҷўди алоҷўдину акрами алокрмину арҳми алроҳмин .

با این همه گر بازآئیدتان بپذیرم، ور برگردید باز آمدن را انتظار کنم: انا اجود الاجودین و اکرم الاکرمین و ارحم الراحمین.