Қавлаи таъолӣ :у إзои раъйати аллазӣнаи ихўзўни фии оётнои алоиаҳ

قوله تعالی: وَ إِذا رَأَیْتَ الَّذِینَ یَخُوضُونَ فِی آیاتِنا الایة

Қоли абӯи ҷаъфари Муҳамади бен алӣ : « лои тҷолсўои асҳоби алхсўмоту алоҳўоء ,у алкломи фии аллоҳу алҷдли фии алқуръон , Фأнҳми аллазӣнаи ихўзўни фии оёти аллоҳ » .

قال ابو جعفر محمد بن علیّ: «لا تجالسوا اصحاب الخصومات و الاهواء، و الکلام فی اللَّه و الجدل فی القرآن، فأنّهم الذین یخوضون فی آیات اللَّه».

Асли диндорӣу мояи мусулмонии ду ҳарфаст : ҳақро қабул кардан , ва аз ботил баргаштан ,у аввали вирду охири вирди баҳри ду ҳарф ишоратаст . Қабул кардан ҳақ инаст ки : «у أмрнои лнслми лрби Алъоламин » ,у эъроз аз ботил инаст ки : «у إзои раъйати аллазӣнаи ихўзўни фии оётнои Фأързи анҳуам » мегуяд бо аҳли ҳўӣу бидъати мншинид ,у сухани хоизону мҷодлон дар қуръон машнуед , ки шунидани сухани эшон дил торик кунад ,у нишастан бо эшон рӯй тавҳид гирдолӯд кунад , ва зинҳор ки ба ҳавои худ дар оёту сифот тасарруф накунед , ва аз хавз парҳезед , ки хавз дарахтӣаст бехи он бидъат , соқи он залолат , шохи он лаънат , барги он уқубат , шукуфаи он надомат , миваи он ҳасрат . Ҳар ки дар оёт хавз кунад , худо ӯро довар ,у хасм ӯ пайғомбар .

اصل دینداری و مایه مسلمانی دو حرف است: حق را قبول کردن، و از باطل برگشتن، و اوّل ورد و آخر ورد بهر دو حرف اشارت است. قبول کردن حق اینست که: «وَ أُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِینَ»، و اعراض از باطل اینست که: «وَ إِذا رَأَیْتَ الَّذِینَ یَخُوضُونَ فِی آیاتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ» میگوید با اهل هوی و بدعت منشینید، و سخن خایضان و مجادلان در قرآن مشنوید، که شنیدن سخن ایشان دل تاریک کند، و نشستن با ایشان روی توحید گردآلود کند، و زینهار که به هوای خود در آیات و صفات تصرّف نکنید، و از خوض پرهیزید، که خوض درختی است بیخ آن بدعت، ساق آن ضلالت، شاخ آن لعنت، برگ آن عقوبت، شکوفه آن ندامت، میوه آن حسرت. هر که در آیات خوض کند، خدا او را داور، و خصم او پیغامبر.

Имрӯз аз мусулмонони маҳҷӯр ,у лаънат бар сар ,у фардои нобӣно ,у манзил ӯ сқр . Ҳар ки дайн дорасту исломро наздик ӯ миқдораст , ва ӯро ба аллоҳи сар ва кораст то бо мбтдъону мтнтъон ва хоизон нанишинад , ки аллоҳ мегуяд : Флои тқъдўои мъҳм бо эшон мншинид , إнкми إзои мслҳм ки пас шумо ҳамчун эшон бошед , эшон китобу суннат вопас доштанд ,у маъқӯли фаро пеш доштанд . Даст дар ройу қиёс ва калом заданд , то дар гумроҳии афтоданд . Мустафо ( с ) гуфт : « ман машии илои султони аллоҳи фии аларзи лизлаҳи азли аллоҳи рқбтаҳи явми алқёмаҳ » ,у султони аллоҳи фии аларзи китоби аллоҳу санаи набӣа ( с ) . Ва қол ( с ) : « ман тамассук бснтӣ ъанд фасоди умматии фалаи аҷри моӣаҳи шаҳид » .

امروز از مسلمانان مهجور، و لعنت بر سر، و فردا نابینا، و منزل او سقر. هر که دین‌دار است و اسلام را نزدیک او مقدار است، و او را به اللَّه سر و کار است تا با مبتدعان و متنطعان و خایضان ننشیند، که اللَّه میگوید: فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ با ایشان منشینید، إِنَّکُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ که پس شما همچون ایشان باشید، ایشان کتاب و سنّت واپس داشتند، و معقول فرا پیش‌ داشتند. دست در رای و قیاس و کلام زدند، تا در گمراهی افتادند. مصطفی (ص) گفت: «من مشی الی سلطان اللَّه فی الارض لیذله اذلّ اللَّه رقبته یوم القیامة»، و سلطان اللَّه فی الارض کتاب اللَّه و سنة نبیّه (ص). و قال (ص): «من تمسک بسنّتی عند فساد امّتی فله اجر مائة شهید».

Тамассуки бснти роҳ таслимаст ,у роҳ таслим онаст ки аллоҳ гуфт :у أмрнои лнслми лрби Алъоламин моро фармуданд ки гардан наед гардан ниҳодем , ва нодир ёфта пазируфтем . Аз сифоти аллоҳи ончӣ асомӣ аст донем , ончӣ маъонӣ аст ндонем , зоҳрёним , ончӣ зоҳир аст шиносем , ончӣ ботин аст нашносем . Имони мо аз роҳ самъаст на бҳилти ақл ,у бқбўл ва таслимаст на бтсрФу таъвил . Эмоми мо қуръон ,у қозии суннат ,у пешвои Мустафо ,у ҳодии худо .

تمسّک بسنّت راه تسلیم است، و راه تسلیم آنست که اللَّه گفت: وَ أُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِینَ ما را فرمودند که گردن نهید گردن نهادیم، و نادر یافته پذیرفتیم. از صفات اللَّه آنچه اسامی است دانیم، آنچه معانی است ندانیم، ظاهریانیم، آنچه ظاهر است شناسیم، آنچه باطن است نشناسیم. ایمان ما از راه سمع است نه بحیلت عقل، و بقبول و تسلیم است نه بتصرف و تأویل. امام ما قرآن، و قاضی سنّت، و پیشوا مصطفی، و هادی خدا.

Нодир ёфта пазируфта ,у гӯш фаро дошта ,у тӯҳмат бар хиради худ ниҳода . На илм аз кайфияти он огоҳ , на ақлро фази он роҳ . На тафаккур дар сифот , на шурӯ дар таъвил , на бар соҳиби шаръи рад , ва на айб бар танзил , роҳи ташбеҳ бкФр дорад , чунон ки роҳи таътил . Рубубияти таътил фонӣ карду ваҳдонияти ташбеҳ ботил кард . Худоӣ ки ҷуз аз вай худо нест , ва дар ҳафт осмону замини ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас чун вай нест . Лӣси кмслаҳи шайъи ءу ҳўи алсмиъи албсир .

نادر یافته پذیرفته، و گوش فرا داشته، و تهمت بر خرد خود نهاده. نه علم از کیفیت آن آگاه، نه عقل را فاز آن راه. نه تفکّر در صفات، نه شروع در تأویل، نه بر صاحب شرع ردّ، و نه عیب بر تنزیل، راه تشبیه بکفر دارد، چنان که راه تعطیل. ربوبیت تعطیل فانی کرد و وحدانیّت تشبیه باطل کرد. خدایی که جز از وی خدا نیست، و در هفت آسمان و زمین هیچ چیز و هیچ کس چون وی نیست. لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ.