Қавлаи таъолӣ :у إзи қоли إброҳими лأбиаҳи озр иброҳӣм гуфт падари хешро озри أи ттхзи أсномои ?алаа батон худ сӯрат кардаро бхдоиӣ мегирӣу худоёни хуонеи إнии أроку қўмки ман туроу қавми туро май байнами фии залоли мубин ( 74 ) дар гумроҳии ошкоро .

قوله تعالی: وَ إِذْ قالَ إِبْراهِیمُ لِأَبِیهِ آزَرَ ابراهیم گفت پدر خویش را آزر أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً آلِهَةً بتان خود صورت کرده را بخدایی میگیری و خدایان خوانی إِنِّی أَراکَ وَ قَوْمَکَ من ترا و قوم ترا می‌بینم فِی ضَلالٍ مُبِینٍ (۷۴) در گمراهی آشکارا.

Ва кзлк нарай إброҳими ҳам чунон ки ҳаст бо иброҳӣм намудем малакӯти алсмоўоту алأрзи ончӣ аз нишонҳои подшоҳӣ моаст дар осмону замину ликўни ман алмўқнин ( 75 ) ва то буд аз бегумонон .

وَ کَذلِکَ نُرِی إِبْراهِیمَ هم چنان که هست با ابراهیم نمودیم‌ مَلَکُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ آنچه از نشانهای پادشاهی ما است در آسمان و زمین وَ لِیَکُونَ مِنَ الْمُوقِنِینَ (۷۵) و تا بود از بی‌گمانان.

Флмои ҷини алайҳи аллил чун шаб даромад бар вай ва ӯ май худованди хеши ҷуст аз зибри раъии кўкбои ситора Эй дид то бони қоли ҳозо рабӣ гуфт ки худоӣ ман инаст Флмои أФл чун нишеб гирифт ситора қол гуфт иброҳӣми лои أҳби алоФлин ( 76 ) зеринонроу нишеби гирифтагонро дӯст надорам .

فَلَمَّا جَنَّ عَلَیْهِ اللَّیْلُ چون شب درآمد بر وی و او می‌خداوند خویش جست از زبر رَأی‌ کَوْکَباً ستاره‌ای دید تا بان قالَ هذا رَبِّی گفت که خدای من اینست فَلَمَّا أَفَلَ چون نشیب گرفت ستاره قالَ گفت ابراهیم لا أُحِبُّ الْآفِلِینَ (۷۶) زیرینان را و نشیب گرفتگان را دوست ندارم.

Флмои раъии алқмри бозғо чун моҳро дид баромадаи равшани қоли ҳозо рабӣ гуфт инаст худои ман Флмои أФл чун моҳ нишеб гирифт қоли лӣни лами иҳднӣ рабӣ гуфт агар роҳ нанамояд марои худованди ман лأкўнни ман алқўми алзолин ( 77 ) ман ночора аз гуруҳ бироҳон бошам .

فَلَمَّا رَأَی الْقَمَرَ بازِغاً چون ماه را دید برآمده روشن قالَ هذا رَبِّی گفت اینست خدای من فَلَمَّا أَفَلَ چون ماه نشیب گرفت قالَ لَئِنْ لَمْ یَهْدِنِی رَبِّی گفت اگر راه ننماید مرا خداوند من لَأَکُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّینَ (۷۷) من ناچاره از گروه بیراهان باشم.

Флмои раъии алшмси бозғаҳ чун хуршед дид баромадаи тобони қоли ҳозо рабӣ гуфт инаст худои ман ҳозои أкбр ки ин мааст аз ситорау моҳи Флмои أФлт чун хуршед нишеб гирифт қол ё қавм гуфт эй қавм ! إнии барии ءи ммои тшркўн ( 78 ) ман безорам аз ончӣ шумо бонабозӣ мегиред бо худоӣ .

فَلَمَّا رَأَی الشَّمْسَ بازِغَةً چون خورشید دید برآمده تابان قالَ هذا رَبِّی گفت اینست خدای من هذا أَکْبَرُ که این مه است از ستاره و ماه فَلَمَّا أَفَلَتْ چون خورشید نشیب گرفت قالَ یا قَوْمِ گفت ای قوم! إِنِّی بَرِی‌ءٌ مِمَّا تُشْرِکُونَ (۷۸) من بیزارم از آنچه شما بانبازی میگیرید با خدای.

إнии ваҷҳати ваҷҳеи ман дайну кирдори хеш пок кардам ва рӯй дили хеш фаро додам ллзии Фитри алсмоўоту алأрзи фарои он худоӣ ки бёФриди осмонҳоро ва заминҳоро ҳниФо ва ман мусулмони поки дайн ва мо أнои ман алмшркин ( 79 ) ва ман аз анбоз гирон нестам бо аллоҳ .

إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ من دین و کردار خویش پاک کردم و روی دل خویش فرا دادم لِلَّذِی فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فرا آن خدای که بیافرید آسمانها را و زمینها را حَنِیفاً و من مسلمان پاک دین وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۷۹) و من از انباز گیران نیستم با اللَّه.

Ва ҳоҷаи қавмау ҳуҷҷати ҷусти қавми вай бар вай дар пайкору даъвии ҳақ кардани қоли أи тҳоҷўнии фии аллоҳ иброҳӣм гуфт : бо ман ҳуҷҷати миҷўӣид , ва хусумат созед , ва бар ман ғалабаи биўсиди баҳақ дар худоӣу қади ҳдону марои роҳи фарои дайн ҳақ намӯду лои أхоФи мо тшркўн ба ва ман наме тарсам аз ончӣ меанбоз гиред бо ӯ إлои أни ишоءи рабии шиӣои магар ки худои худ бмн чизе хоҳад аз газанди вусъи рабии кули шайъи ءи уламои худованди ман расидааст баҳамаи чизу баҳр бӯдании бадонаши хеши أи Флои ттзкрўн ( 80 ) дар нёўид ки ман натарсам аз он чиз ки шумо кунед ва тарошед ва он гуҳи онро худоӣ хонед !

وَ حاجَّهُ قَوْمُهُ و حجّت جست قوم وی بر وی در پیکار و دعوی حقّ کردن قالَ أَ تُحاجُّونِّی فِی اللَّهِ ابراهیم گفت: با من حجّت میجوئید، و خصومت سازید، و بر من غلبه بیوسید بحق در خدای وَ قَدْ هَدانِ و مرا راه فرا دین حق نمود وَ لا أَخافُ ما تُشْرِکُونَ بِهِ و من نمی‌ترسم از آنچه می‌انباز گیرید با او إِلَّا أَنْ یَشاءَ رَبِّی شَیْئاً مگر که خدای خود بمن چیزی خواهد از گزند وَسِعَ رَبِّی کُلَّ شَیْ‌ءٍ عِلْماً خداوند من رسیده است بهمه چیز و بهر بودنی بدانش خویش أَ فَلا تَتَذَکَّرُونَ (۸۰) در نیاوید که من نترسم از آن چیز که شما کنید و تراشید و آن گه آن را خدای خوانید!

Ва Киеви أхоФи мо أшрктм ва чун тарсам аз он чиз ки шумо бонабозӣ гиред бо аллоҳу лои тхоФўн ва шумо наметарсид أнкми أшрктми биллоҳ ки меанбоз гиред бо аллоҳи мо лами инзл ба алайкуми слтонои чизе ки аллоҳ дар парастиши он шуморо на узр фиристод на онро сазоӣ худоӣ дод Фأии алФриқини أҳқи болأмн аз мо ду гуруҳ кист сазовортар боЯманӣ ва бе бимии إни кантами тълмўн ( 81 ) маро посух кунед агар донед .

وَ کَیْفَ أَخافُ ما أَشْرَکْتُمْ و چون ترسم از آن چیز که شما بانبازی گیرید با اللَّه وَ لا تَخافُونَ و شما نمی‌ترسید أَنَّکُمْ أَشْرَکْتُمْ بِاللَّهِ که می‌انباز گیرید با اللَّه ما لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ عَلَیْکُمْ سُلْطاناً چیزی که اللَّه در پرستش آن شما را نه عذر فرستاد نه آن را سزای خدایی داد فَأَیُّ الْفَرِیقَیْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ از ما دو گروه کیست سزاوارتر بایمنی و بی‌بیمی إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۸۱) مرا پاسخ کنید اگر دانید.

Аллазӣнаи омнўои эшон ки бгрўиднду лами илбсўои إимонҳми бзлму имони худ бнёмихтнди бшрки أўлӣки ?лаам алأмн эшонанд ки бе бимии эшонроаст ва ҳам мҳтдўн ( 82 ) ва эшонанд ки бар роҳ ростанд .

الَّذِینَ آمَنُوا ایشان که بگرویدند وَ لَمْ یَلْبِسُوا إِیمانَهُمْ بِظُلْمٍ و ایمان خود بنیامیختند بشرک أُولئِکَ لَهُمُ الْأَمْنُ ایشانند که بی‌بیمی ایشان را است وَ هُمْ مُهْتَدُونَ (۸۲) و ایشانند که بر راه راست‌اند.