Қавлаи таъолӣ :у тлки ҳҷтно ва он ҷавоб ки иброҳӣм дод ҳуҷҷат ҷустан эшонро отиноҳои إброҳими алии қавмаи мо талқин кардем иброҳӣмро бар қавм хеш нарафъ дараҷоти ман ншоء мебардорем дрҷтҳои онро ки хоҳеми إни рбки ҳакими алӣам ( 83 ) ки худованди ту доноӣаст рости дон .

قوله تعالی: وَ تِلْکَ حُجَّتُنا و آن جواب که ابراهیم داد حجّت جستن ایشان را آتَیْناها إِبْراهِیمَ عَلی‌ قَوْمِهِ ما تلقین کردیم ابراهیم را بر قوم خویش نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ می‌برداریم درجتهای آن را که خواهیم إِنَّ رَبَّکَ حَکِیمٌ عَلِیمٌ (۸۳) که خداوند تو دانایی است راست دان.

Ва вҳбнои ?лау бахшидеми иброҳӣмро إсҳоқу ёқӯб куллан ҳдинои ҳамаро роҳ намудем боямону нўҳои ҳдинои ман қаблу Нӯҳро ҳидояти додем аз пеши Фо , ва ман зритаҳ ва аз фарзандони Нӯҳи Довӯду сулаймону أиўбу Юсуфу Мӯсоу ҳорӯну кзлки нҷзии алмҳснин ( 84 ) ва ҳам чунон некӯкоронро ҷазои диҳем .

وَ وَهَبْنا لَهُ و بخشیدیم ابراهیم را إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ کُلًّا هَدَیْنا همه را راه نمودیم بایمان وَ نُوحاً هَدَیْنا مِنْ قَبْلُ و نوح را هدایت دادیم از پیش فا، وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ و از فرزندان نوح داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی‌ وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ (۸۴) و هم چنان نیکوکاران را جزا دهیم.

Ва закариёу яҳёу исоу إлёси кули ман алсолҳин ( 85 ) ҳамаи неки мардон шоистагонанд . Ва إсмоъилу алисъу Юнусу лўто ва куллан Фзлнои алии Алъоламин ( 86 )у ҳамаро афзӯнии додем дар набувват бар ҷину инс .

وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی‌ وَ عِیسی‌ وَ إِلْیاسَ کُلٌّ مِنَ الصَّالِحِینَ (۸۵) همه نیک مردان شایستگان‌اند. وَ إِسْماعِیلَ وَ الْیَسَعَ وَ یُونُسَ وَ لُوطاً وَ کلًّا فَضَّلْنا عَلَی الْعالَمِینَ (۸۶) و همه را افزونی دادیم در نبوّت بر جنّ و انس.

Ва ман обоӣҳму падарони эшону зрётҳму фарзандони эшону إхўонҳму бародарони эшон ва аҷтбиноҳм баргузедем эшонроу ҳдиноҳм ва роҳ намудем эшонро إлии сироти мустақӣм ( 87 ) сӯии роҳи рости дуруст .

وَ مِنْ آبائِهِمْ و پدران ایشان وَ ذُرِّیَّاتِهِمْ و فرزندان ایشان وَ إِخْوانِهِمْ و برادران ایشان وَ اجْتَبَیْناهُمْ برگزیدیم ایشان را وَ هَدَیْناهُمْ و راه نمودیم ایشان را إِلی‌ صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ (۸۷) سوی راه راست درست.

Злки ҳудои аллоҳи он роҳи нмўнӣ аллоҳаст иҳдӣ ба роҳ май намояди бони ман ишоءи ман ибода ӯро ки хоҳад аз бандагони хешу луи أшркўо ва агар анбоз гирифтандӣ чизеро бо худои лҳбти анҳуам аз эшон ночизу табоҳ ва нест гаштии мо конўои иъмлўн ( 88 ) ончӣ мекарданд аз ҷаҳдҳо ва ибодатҳои некӯи бузурги пок .

ذلِکَ هُدَی اللَّهِ آن راه نمونی اللَّه است یَهْدِی بِهِ راه می‌نماید بآن مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ او را که خواهد از بندگان خویش وَ لَوْ أَشْرَکُوا و اگر انباز گرفتندی چیزی را با خدای لَحَبِطَ عَنْهُمْ از ایشان ناچیز و تباه و نیست گشتی ما کانُوا یَعْمَلُونَ (۸۸) آنچه می‌کردند از جهدها و عبادتهای نیکو بزرگ پاک.

أўлӣки ин пайғомбарон ки ном барадему онон ки ном набардем аллазӣнаи отиноҳм алкитоб онанд ки додеми эшонро номау алҳкму алнбўаҳу дайну пайғоми Фإни икФри баҳо агар кофар мешуд бон « ҳؤлоء » ӣнон ки мушрикон Қурайшанд Фқди вклнои баҳои қўмои бргмоштим бар пазируфтан ону устувор гирифтани бони гуруҳеи дигари лисўои баҳои бкоФрин ( 89 ) эшон ки бон кофар нестанд .

أُولئِکَ این پیغامبران که نام بردیم و آنان که نام نبردیم الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ آنند که دادیم ایشان را نامه وَ الْحُکْمَ وَ النُّبُوَّةَ و دین و پیغام فَإِنْ یَکْفُرْ بِها اگر کافر می‌شد بآن «هؤُلاءِ» اینان که مشرکان قریش‌اند فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً برگماشتیم بر پذیرفتن آن و استوار گرفتن بآن گروهی دیگر لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ (۸۹) ایشان که بآن کافر نیستند.

أўлӣки аллазӣнаи ҳудои аллоҳ эшон онанд ки аллоҳ роҳ намӯд эшонро Фбҳдоҳм ақтдаҳ барост роҳии эшон пай бар , ва пас рӯй гири қул лои أсӣлкм гӯй намехоҳам аз шумо алайҳ бар пайғоми расонӣдану огоҳ кардани أҷро муздӣ намехоҳам худро إн ҳў нест инки аз ман мешунавед إлои зикрии ллъолмин ( 90 ) магари пандии ҷаҳонёнро .

أُولئِکَ الَّذِینَ هَدَی اللَّهُ ایشان آنند که اللَّه راه نمود ایشان را فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ براست راهی ایشان پی بر، و پس روی گیر قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ گوی نمی‌خواهم از شما عَلَیْهِ بر پیغام رسانیدن و آگاه کردن أَجْراً مزدی نمی‌خواهم خود را إِنْ هُوَ نیست اینکه از من میشنوید إِلَّا ذِکْری‌ لِلْعالَمِینَ (۹۰) مگر پندی جهانیان را.

Ва мо қдрўои аллоҳи ҳақи қадараи худоиро нашнохтанд сазоӣ шинохтани вай ,у бузургӣ вай надонистанд إзи қолўо ки бар вай далерӣ карданд ва гуфтанд мо أнзли аллоҳ фурӯ нафиристод аллоҳи ҳаргизи алии башари ман шайъи ء бар ҳеҷ мардуми ҳеҷ чизи қул ман أнзли алкитоби расӯли ман ! гӯй ки он кист ки фурӯ фиристод ин нома ? алзии ҷоء ба Мӯсо ки Мӯсо оварад нуроу ҳудои ллноси равшаноӣу нишони роҳи мардумонро тҷълўнаҳи қротиси онро дар коғазҳо менависед тбдўнҳои баъзе аз он ошкоро мекунеду тхФўни ксироу фаровонӣ аз он пинҳон медореду ълмтм ва он кист ки дар шумо омухти мо лами тълмўои أнтм ончӣ надонистед шумоу лои обоؤкм ва на падарони шумо қул аллоҳи гӯии он фиристандаи таврот ва он дар омӯзанда худоӣаст сами зарраами пас эшонро гузори фии хўзҳми илъбўн ( 91 ) то дар бозии хеши фарох май раванд .

وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ خدای را نشناختند سزای شناختن وی، و بزرگی‌ وی ندانستند إِذْ قالُوا که بر وی دلیری کردند و گفتند ما أَنْزَلَ اللَّهُ فرو نفرستاد اللَّه هرگز عَلی‌ بَشَرٍ مِنْ شَیْ‌ءٍ بر هیچ مردم هیچ چیز قُلْ مَنْ أَنْزَلَ الْکِتابَ رسول من! گوی که آن کیست که فرو فرستاد این نامه؟ الَّذِی جاءَ بِهِ مُوسی‌ که موسی آورد نُوراً وَ هُدیً لِلنَّاسِ روشنایی و نشان راه مردمان را تَجْعَلُونَهُ قَراطِیسَ آن را در کاغذها می‌نویسید تُبْدُونَها بعضی از آن آشکارا میکنید وَ تُخْفُونَ کَثِیراً و فراوانی از آن پنهان می‌دارید وَ عُلِّمْتُمْ و آن کیست که در شما آموخت ما لَمْ تَعْلَمُوا أَنْتُمْ آنچه ندانستید شما وَ لا آباؤُکُمْ و نه پدران شما قُلِ اللَّهُ گوی آن فرستنده تورات و آن در آموزنده خدای است ثُمَّ ذَرْهُمْ پس ایشان را گذار فِی خَوْضِهِمْ یَلْعَبُونَ (۹۱) تا در بازی خویش فراخ می‌روند.

Ва ҳозои китоб ва ин қуръони номаи исти أнзлноаҳи мо фурӯ фиристодем онро муборак баракат карда дар ону офарини Мусаддиқи алзии байни идиаҳи гувоҳу устувори гири он номаро ки пеш аз он Фо буду лтнзр ва то бими намое ва огоҳ кунӣ أми алқрии мардумони Маккаро ва ман ҳавлҳо ва ҳар ки гирд бар гирди ону аллазӣнаи иؤмнўни болохраҳ ва эшон ки гиравидаанд бурузи растохези иؤмнўн ба мегараванд бойени нома ва ҳам алии слотҳми иҳоФзўн ва эшонанд ки бар ҳангоми намозҳои худ бростод мекунанд ва ҳангомҳои он микўшнд .

وَ هذا کِتابٌ و این قرآن نامه‌ایست أَنْزَلْناهُ ما فرو فرستادیم آن را مُبارَکٌ برکت کرده در آن و آفرین مُصَدِّقُ الَّذِی بَیْنَ یَدَیْهِ گواه و استوار گیر آن نامه را که پیش از آن فا بود وَ لِتُنْذِرَ و تا بیم نمایی و آگاه کنی أُمَّ الْقُری‌ مردمان مکه را وَ مَنْ حَوْلَها و هر که گرد بر گرد آن وَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ و ایشان که گرویده‌اند بروز رستاخیز یؤمنون به می‌گروند باین نامه وَ هُمْ عَلی‌ صَلاتِهِمْ یُحافِظُونَ و ایشانند که بر هنگام نمازهای خود براستاد میکنند و هنگامهای آن میکوشند.