Қавлаи таъолӣ :у ҷълўои ллаҳи шуракоу худоиро анбозон гуфтанд алҷни Фриштгону хлқҳму Фриштгонро аллоҳи офариду хрқўои ?лау бдрўғ ва аФтъол бирав бастанди Бенин ва бенот писарону духтарони бғири илм бе ҳеҷ дониши субҳонау таъолӣ чун покаст ӯу бартари ъмои исФўн ( 100 ) аз он сифат ки эшон мекунанд .

قوله تعالی: وَ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَکاءَ و خدای را انبازان گفتند الْجِنَّ فریشتگان وَ خَلَقَهُمْ و فریشتگان را اللَّه آفرید وَ خَرَقُوا لَهُ و بدروغ و افتعال برو بستند بَنِینَ وَ بَناتٍ پسران و دختران بِغَیْرِ عِلْمٍ بی‌هیچ دانش سُبْحانَهُ وَ تَعالی‌ چون پاک است او و برتر عَمَّا یَصِفُونَ (۱۰۰) از آن صفت که ایشان می‌کنند.

Бадеъи алсмоўоту алأрзи нўбоўаҳи оварандаи осмонҳо ва заминҳо أнии икўни ?лаи валад чун тавонад буд ӯро фарзандӣ !у лами ткни ?лаи соҳиба ва ӯро ҳаргиз ҷуфт набӯду халқи кули шайъи ءу бёФрид ҳар чизроу ҳўи бакули шайъи ءи алӣам ( 101 ) ва ӯ баҳамаи чизи доно .

بَدِیعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ نوباوه آورنده آسمانها و زمینها أَنَّی یَکُونُ لَهُ وَلَدٌ چون تواند بود او را فرزندی! وَ لَمْ تَکُنْ لَهُ صاحِبَةٌ و او را هرگز جفت نبود وَ خَلَقَ کُلَّ شَیْ‌ءٍ و بیافرید هر چیز را وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ (۱۰۱) و او بهمه چیز دانا.

Злкми аллоҳи рбкми он аллоҳи худованди шумо лои إлаҳи إло ҳў нест худои ҷуз аз ӯ холиқи кули шайъи ءи офаридагор ҳар чизи Фоъбдўаҳ ӯро парастеду ҳўи алии кули шайъи ءи вакил ( 102 ) ва ӯ бар ҳамаи чиз тавоноасту коррон .

ذلِکُمُ اللَّهُ رَبُّکُمْ آن اللَّه خداوند شما لا إِلهَ إِلَّا هُوَ نیست خدا جز از او خالِقُ کُلِّ شَیْ‌ءٍ آفریدگار هر چیز فَاعْبُدُوهُ او را پرستید وَ هُوَ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ وَکِیلٌ (۱۰۲) و او بر همه چیز توانا است و کارران.

Лои тдркаҳи алأбсори чашмҳо дарин ҷаҳон ӯро дар наёбад ва хирадҳо дарав нарасаду ҳўи идрки алأбсор ва ӯ баҳама мерасаду ҳамаро медарёбаду ҳўи аллтиФ ва ӯ расидаи баҳамаи чизи бадонашу огоҳии алхбир ( 103 ) огоҳ аз ҳар чизи бдоноиӣ .

لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ چشمها درین جهان او را در نیابد و خردها درو نرسد وَ هُوَ یُدْرِکُ الْأَبْصارَ و او بهمه میرسد و همه را می‌دریابد وَ هُوَ اللَّطِیفُ و او رسیده بهمه چیز بدانش و آگاهی الْخَبِیرُ (۱۰۳) آگاه از هر چیز بدانایی.

Қади ҷоءкми бсоӣри ман рбкм омад бшмои нишонҳои равшани пайдо аз худованди шумо Фмни أбср ҳар ки бидонад ва дарёбад ФлнФсаҳи худро бинад ва дарёбад ва ман ъмӣ ва ҳар ки дрнёбду нобӣно дил шавад феълӣҳо бар вай барояд ва мо أнои алайкуми бҳФиз ( 104 ) ва ман бар шумо гўшўон наам .

قَدْ جاءَکُمْ بَصائِرُ مِنْ رَبِّکُمْ آمد بشما نشانهای روشن پیدا از خداوند شما فَمَنْ أَبْصَرَ هر که بداند و دریابد فَلِنَفْسِهِ خود را بیند و دریابد وَ مَنْ عَمِیَ و هر که درنیابد و نابینا دل شود فَعَلَیْها بر وی برآید وَ ما أَنَا عَلَیْکُمْ بِحَفِیظٍ (۱۰۴) و من بر شما گوشوان نه‌ام.

Ва кзлк ва ҳамчунин насарф алоёти мигрдоними суханони хеш аз рӯй биравӣу лиқўлўо ва хостем то гӯйанд дурусти ин суханон рост кардае бо худу лнбинаҳ ва то онро пайдо кунем лқўми иълмўн ( 105 ) қавмиро ки медонанд .

وَ کَذلِکَ و همچنین نُصَرِّفُ الْآیاتِ میگردانیم سخنان خویش از روی بروی وَ لِیَقُولُوا و خواستیم تا گویند دَرَسْتَ این سخنان راست کرده‌ای با خود وَ لِنُبَیِّنَهُ و تا آن را پیدا کنیم لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ (۱۰۵) قومی را که می‌دانند.

Атбъи мо أўҳии إлики ман рбк бар паии он рӯ ки фиристода меояд бар ту аз худованди ту лои إлаҳи إло ҳў нест худои ҷуз ӯу أързи ани алмшркин ( 106 ) ва рӯй гардон ва май Фрогзор аз анбози гирандагон бо ман .

اتَّبِعْ ما أُوحِیَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ بر پی آن رو که فرستاده می‌آید بر تو از خداوند تو لا إِلهَ إِلَّا هُوَ نیست خدایی جز او وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ (۱۰۶) و روی گردان و می‌فراگذار از انباز گیرندگان با من.

Ва луи шоءи аллоҳ ва агар аллоҳи хостӣ ки бо ӯ анбоз нагиранд мо أшркўои нгрФтндии анбоз ва мо ҷълноки алайҳими ҳФизо ва ту ки Маҳмадӣ бар эшон гўшўон нае , ки эшонро аз ширки нигаҳи дорӣ ва мо أнти алайҳими бўкил ( 107 )у кори эшон бтў супурда нест , ва бар эшон вакил нае .

وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ و اگر اللَّه خواستی که با او انباز نگیرند ما أَشْرَکُوا نگرفتندی انباز وَ ما جَعَلْناکَ عَلَیْهِمْ حَفِیظاً و تو که محمدی بر ایشان گوشوان نه‌ای، که ایشان را از شرک نگه داری وَ ما أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِوَکِیلٍ (۱۰۷) و کار ایشان بتو سپرده نیست، و بر ایشان وکیل نه‌ای.

Ва лои тсбўои аллазӣнаи идъўни ман дуни аллоҳу дашноми мдҳиди эшонро ки мепарастанд фурӯд аз аллоҳи Фисбўои аллоҳ ки эшон худоиро дашном гӯйанд ъдўои бнодонӣу шухӣу далерии бғири илм ба бе илмии кзлки ?зинаи ҳам чунон мо броростим ва некӯ намудем лкли أмаҳ ҳар умматӣ ва ҳар гуруҳеро ъмлҳми кирдори эшон сами إлии рбҳми мрҷъҳми пас он гуҳ бо худованд эшонаст бозгашти эшон Финбӣҳми бмои конўои иъмлўн ( 108 ) то хабар кунад эшонро аз ончӣ мекарданд .

وَ لا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ و دشنام مدهید ایشان را که می‌پرستند فرود از اللَّه فَیَسُبُّوا اللَّهَ که ایشان خدای را دشنام گویند عَدْواً بنادانی و شوخی و دلیری بِغَیْرِ عِلْمٍ به بی‌علمی کَذلِکَ زَیَّنَّا هم چنان ما برآراستیم و نیکو نمودیم لِکُلِّ أُمَّةٍ هر امتی و هر گروهی را عَمَلَهُمْ کردار ایشان ثُمَّ إِلی‌ رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ پس آن گه با خداوند ایشان است بازگشت ایشان فَیُنَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ (۱۰۸) تا خبر کند ایشان را از آنچه میکردند.

Ва أқсмўои биллоҳ ва савгандон хӯрданд бхдои ҷаҳди أимонҳми баҳри савганд ки шинохтанд лӣни ҷоءтҳми оя агар бо эшон ояд аз осмони оятии лиؤмнни баҳои бгрўнди бони лои маҳола . Қул гӯй ё Муҳамад : إнмо алоёт ъанд аллоҳи ин оёту мӯъҷизоти бнздик аллоҳаст ва мо ишъркм ва чаҳ чизи шуморо донои нгрФтндид . Кард ки муъминонед أнҳои إзои ҷоءти лои иؤмнўн ( 109 ) ки эшон чун ояти бенанди бнгрўнд .

وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ و سوگندان خوردند بخدای جَهْدَ أَیْمانِهِمْ بهر سوگند که شناختند لَئِنْ جاءَتْهُمْ آیَةٌ اگر با ایشان آید از آسمان آیتی لَیُؤْمِنُنَّ بِها بگروند بآن لا محاله. قُلْ گوی یا محمد: إِنَّمَا الْآیاتُ عِنْدَ اللَّهِ این آیات و معجزات بنزدیک اللَّه است وَ ما یُشْعِرُکُمْ و چه چیز شما را دانا نگرفتندید. کرد که مؤمنان‌اید أَنَّها إِذا جاءَتْ لا یُؤْمِنُونَ (۱۰۹) که ایشان چون آیت بینند بنگروند.

Ва нақалб أФӣдтҳм ва баргардонем дилҳои эшону أбсорҳм ва дидҳои дили эшону хиради эшон комаи лами иؤмнўо ба أўли мараи чунон ки гӯйии эшон он наанд ки рӯз арз гуфтанд : балӣ ,у нзрҳм ва гузорем эшонро фии тғёнҳм дар афзӯнӣ гуфту афзӯнии ҷусту афсори гусастани эшон иъмҳўн ( 110 ) то бесомон дар гумроҳӣ мераванд .

وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ و برگردانیم دلهای ایشان وَ أَبْصارَهُمْ و دیدهای دل ایشان و خرد ایشان کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ چنان که گویی ایشان آن نه‌اند که روز عرض گفتند: بلی، وَ نَذَرُهُمْ و گذاریم ایشان را فِی طُغْیانِهِمْ در افزونی گفت و افزونی جست و افسار گسستن ایشان یَعْمَهُونَ (۱۱۰) تا بی‌سامان در گمراهی میروند.