Қавлаи таъолӣ :у зрўои зоҳири алإсм ва ботина гузоред ошкорои ҳарому бузау ниҳони он إни аллазӣнаи иксбўни алإсми эшон ки кор бо буза мекунанд сиҷзўни бад подош диҳанд эшонро бмои конўои иқтрФўн ( 120 ) бончаҳ мекарданд .

قوله تعالی: وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ گذارید آشکارای حرام و بزه و نهان آن إِنَّ الَّذِینَ یَکْسِبُونَ الْإِثْمَ ایشان که کار با بزه میکنند سَیُجْزَوْنَ بد پاداش دهند ایشان را بِما کانُوا یَقْتَرِفُونَ (۱۲۰) بآنچه میکردند.

Ва лои тأклўо ва махӯред ммои лами изкри исми аллоҳи алайҳ аз он чиз ки худоиро ном ёд накарданд бар куштани ону إнаҳи лФсқ ки хӯрдан он ҳаромаст ва берун шуд аз тоъати дорӣу إни алшётину девони лиўҳўни إлии أўлёӣҳми суханони оростаи каж май аўкннди бадалҳо ва гӯшҳои дӯстони хеши лиҷодлўкм то бон бо шумо пайкор кунанду إни أтътмўҳм ва агар шумо эшонро фармон бурид ва боишон пай бурид إнкми лмшркўн ( 121 ) шумо ҳамчун эшон бо ман анбоз гирандагонед .

وَ لا تَأْکُلُوا و مخورید مِمَّا لَمْ یُذْکَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ از آن چیز که خدای را نام یاد نکردند بر کشتن آن وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ که خوردن آن حرام است و بیرون شد از طاعت داری وَ إِنَّ الشَّیاطِینَ و دیوان لَیُوحُونَ إِلی‌ أَوْلِیائِهِمْ سخنان آراسته کژ می‌اوکنند بدلها و گوشهای دوستان خویش لِیُجادِلُوکُمْ تا بآن با شما پیکار کنند وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ و اگر شما ایشان را فرمان برید و بایشان پی برید إِنَّکُمْ لَمُشْرِکُونَ (۱۲۱) شما همچون ایشان با من انباز گیرندگان‌اید.

أ ва ман кон мето бош он кас ки мурдори дил буд бмрги бегонагии Фأҳииноаҳи мо зинда кардем вайро бзндгонии имону ҷълнои ?лаи нурои вайро равшанои додеми имшӣ ба фии аннос то меравад бон дар миёни мардумони кмн мислаи фии алзлмот ӯ чунон касаст ки ҳар чаҳ аз вай боз гӯйанд , ва ҳар чаҳ азу нишон диҳанд ҳамаи торик .

أَ وَ مَنْ کانَ مَیْتاً باش آن کس که مردار دل بود بمرگ بیگانگی فَأَحْیَیْناهُ ما زنده کردیم وی را بزندگانی ایمان وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً وی را روشنایی دادیم یَمْشِی بِهِ فِی النَّاسِ تا میرود بآن در میان مردمان کَمَنْ مَثَلُهُ فِی الظُّلُماتِ او چنان کس است که هر چه از وی باز گویند، و هر چه ازو نشان دهند همه تاریک.

Лӣси бхорҷи минҳо ки ҳаргиз аз он торикии берун омаданӣ нест кзлк ҳамчунин зини ллкоФрин ороста намуданд кофаронро мо конўои иъмлўн ( 122 ) ончӣ мекунанд .

لَیْسَ بِخارِجٍ مِنْها که هرگز از آن تاریکی بیرون آمدنی نیست کَذلِکَ همچنین زُیِّنَ لِلْکافِرِینَ آراسته نمودند کافران را ما کانُوا یَعْمَلُونَ (۱۲۲) آنچه میکنند.

Ва кзлки ҷълно ва ҳамчунин кардем фии кули қария дар ҳар шаҳрии أкобри мҳинони он дар мол ва дар ном мҷрмиҳо бидону бадкорони эшон лимкрўо фӣҳо хостем то эшон дар он бад кунанду бади созанд ва мо имкрўни إлои бأнФсҳму нмисознди он бадҳо магари бхўиштн ва мо ишърўн ( 123 )у нмидоннд .

وَ کَذلِکَ جَعَلْنا و همچنین کردیم فِی کُلِّ قَرْیَةٍ در هر شهری أَکابِرَ مهینان آن در مال و در نام مُجْرِمِیها بدان و بدکاران ایشان لِیَمْکُرُوا فِیها خواستیم تا ایشان در آن بد کنند و بد سازند وَ ما یَمْکُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ و نمیسازند آن بدها مگر بخویشتن وَ ما یَشْعُرُونَ (۱۲۳) و نمیدانند.

Ва إзои ҷоءтҳми оя ва ҳар гуҳ ки боишон ояд пайғомӣу оятӣ аз қуръони қолўои лн нؤмн гӯйанд бнгрўим ҳатто нؤтӣ то он гуҳ ки моро диҳанд аз мӯъҷизот мисли мо أўтии русули аллоҳи ҳам чунон ки расӯлони худоиро доданд аз пеши аллоҳи أълми аллоҳи донотар ҳайси иҷъли рисолатаи онҷо ки пайғомҳои хеш май наад сисиби аллазӣнаи أҷрмўо оре расад боишон ки кофар шуданду бҷрми маин муҷрим омаданд сғор ъанд аллоҳи фурӯдӣу гмӣӣу кмӣӣ ва бе обеи бнздики аллоҳу азоби шадиди бмои конўои имкрўн ( 124 )у азобии сахт бончаҳ мекунанд аз бад , ва май сголнд аз он .

وَ إِذا جاءَتْهُمْ آیَةٌ و هر گه که بایشان آید پیغامی و آیتی از قرآن قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ گویند بنگرویم حَتَّی نُؤْتی‌ تا آن گه که ما را دهند از معجزات مِثْلَ ما أُوتِیَ رُسُلُ اللَّهِ هم چنان که رسولان خدای را دادند از پیش اللَّهُ أَعْلَمُ اللَّه داناتر حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ آنجا که پیغامهای خویش می‌نهد سَیُصِیبُ الَّذِینَ أَجْرَمُوا آری رسد بایشان که کافر شدند و بجرم مهین مجرم آمدند صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ فرودی و گمئی و کمئی و بی‌آبیی بنزدیک اللَّه وَ عَذابٌ شَدِیدٌ بِما کانُوا یَمْکُرُونَ (۱۲۴) و عذابی سخت بآنچه میکنند از بد، و می‌سگالند از آن.

Фмни ирди аллоҳи أни иҳдиаҳ ҳар ки аллоҳ хоҳад ки вайро роҳи намояди ишрҳи садраи бози кушояди дили ваии ллإсломи тасдиқу таслимро ва ман ирди أни излаҳ ва ҳар ки хоҳад ки вайро аз роҳ гум кунад иҷъли садраи зиқои дили вайро танг гирданд ҳрҷои сахти танги кأнмои исъди фии алсмоءи гӯйии босмон мебоз нишинад кзлк ҳамчунин иҷъли аллоҳи алрҷси аллоҳи таъолии кажӣу нопокӣу бадсозӣ минҳди алии аллазӣнаи лои иؤмнўн ( 125 ) бар эшон ки нагиравидаанд .

فَمَنْ یُرِدِ اللَّهُ أَنْ یَهْدِیَهُ هر که اللَّه خواهد که وی را راه نماید یَشْرَحْ صَدْرَهُ باز گشاید دل وی لِلْإِسْلامِ تصدیق و تسلیم را وَ مَنْ یُرِدْ أَنْ یُضِلَّهُ و هر که خواهد که وی را از راه گم کند یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَیِّقاً دل وی را تنگ گرداند حَرَجاً سخت تنگ کَأَنَّما یَصَّعَّدُ فِی السَّماءِ گویی بآسمان می‌باز نشیند کَذلِکَ همچنین یَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ اللَّه تعالی کژی و ناپاکی و بد سازی مینهد عَلَی الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ (۱۲۵) بر ایشان که نگرویده‌اند.

Ва ҳозои сироти рбки ин номаи роҳи худованд туаст ки дар он буии раванд ва буи расанд мустақиман роҳи рости дурусти пояндаи бози кушодаи қади Фслнои алоёт пайдо кардем ин суханони худро лқўми изкрўн ( 126 ) қавмиро ки панд мепазиранд ,у ҳақро дар ёд медоранд .

وَ هذا صِراطُ رَبِّکَ این نامه راه خداوند تو است که در آن بوی روند و بوی رسند مُسْتَقِیماً راه راست درست پاینده باز گشاده قَدْ فَصَّلْنَا الْآیاتِ پیدا کردیم این سخنان خود را لِقَوْمٍ یَذَّکَّرُونَ (۱۲۶) قومی را که پند می‌پذیرند، و حق را در یاد میدارند.

?лаами дори ассаломи аишонрости сарои рустагӣу озодӣу тан осонӣ ъанд рбҳми бнздики худованди эшону ҳўи влиҳми бмои конўои иъмлўну ваии ёри эшон бончаҳ мекарданд .

لَهُمْ دارُ السَّلامِ ایشانراست سرای رستگی و آزادی و تن آسانی عِنْدَ رَبِّهِمْ بنزدیک خداوند ایشان وَ هُوَ وَلِیُّهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ و وی یار ایشان بآنچه می‌کردند.