Қавлаи таъолӣ : ман ҷоءи болҳснаҳ ҳар ки некии оради фалаи ъушри أмсолҳо ӯроаст фардои даҳ чандон ва ман ҷоءи болсиӣаҳ ва ҳар ки бадии оради Флои иҷзии إлои мислҳо подош ндиҳанд ӯро магари ҳам чандон ва ҳам лои излмўн ( 160 ) ва бар ҳар ду аз мо ситам наёяд .

قوله تعالی: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ هر که نیکی آرد فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها او را است فردا ده چندان وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ و هر که بدی آرد فَلا یُجْزی‌ إِلَّا مِثْلَها پاداش ندهند او را مگر هم چندان وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ (۱۶۰) و بر هر دو از ما ستم نیاید.

Қул гӯй ё Муҳамад ! إннии ҳдонии рабии ман онам ки роҳ намӯд марои худованди ман إлии сироти мустақӣм бар роҳи рост . Динои қимои динии пояндаи рости млаҳи إброҳими кеши иброҳӣми ҳниФои он муваҳҳиди мухлиси пок ва мо кони ман алмшркин ( 161 )у иброҳӣм аз анбоз гирандагон набӯд бо худоӣ .

قُلْ گوی یا محمد! إِنَّنِی هَدانِی رَبِّی من آنم که راه نمود مرا خداوند من إِلی‌ صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ بر راه راست. دِیناً قِیَماً دینی پاینده راست مِلَّةَ إِبْراهِیمَ کیش ابراهیم حَنِیفاً آن موحد مخلص پاک وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۱۶۱) و ابراهیم از انباز گیرندگان نبود با خدای.

Қул إни слотии гӯии намози ману наскӣу суҷуди ману қурбони ману маҳёӣу мамотӣу зиндагонии ману маргии ман ллаҳи худоироаст раби Алъоламин ( 162 ) худованди ҷаҳонён .

قُلْ إِنَّ صَلاتِی گوی نماز من وَ نُسُکِی و سجود من و قربان من وَ مَحْیایَ وَ مَماتِی و زندگانی من و مرگی من لِلَّهِ خدای را است رَبِّ الْعالَمِینَ (۱۶۲) خداوند جهانیان.

Лои шарики ?ла бо вай анбоз несту бзлки أмрт ва бад-ӣн фармуданд мароу أнои أўли алмуслимӣн ( 163 ) ва ман аввали мусулмонам ки гардани ниҳоди вайро .

لا شَرِیکَ لَهُ با وی انباز نیست وَ بِذلِکَ أُمِرْتُ و بدین فرمودند مرا وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ (۱۶۳) و من اول مسلمانم که گردن نهاد وی را.

Қул أи ғайри аллоҳи أбғии рибои гӯии ҷуз аз аллоҳ худовандӣ ҷӯям ?у ҳўи раби кули шайъи ء ва ӯ худованди ҳама чизеасту лои тксби кули нафаси إлои алайҳо ва ҳеҷ кас чизе накунад магар бар хештану лои тзри возраҳ ва бар надорад ҳеҷ брдорндаҳ эй визр أхрӣ кард бади тании дигари сами إлии рбкми мрҷъкми он гуҳ бо худоӣаст бозгашти шумо Финбӣкм то хабар кунад шуморо бмои кантами фӣаи тхтлФўн ( 164 ) бончаҳ дар он будед аз ихтилоф ,у ҷзоҷз ки мигФтид .

قُلْ أَ غَیْرَ اللَّهِ أَبْغِی رَبًّا گوی جز از اللَّه خداوندی جویم؟ وَ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَیْ‌ءٍ و او خداوند همه چیزی است وَ لا تَکْسِبُ کُلُّ نَفْسٍ إِلَّا عَلَیْها و هیچ کس چیزی نکند مگر بر خویشتن وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ و بر ندارد هیچ بردارنده‌ای وِزْرَ أُخْری‌ کرد بد تنی دیگر ثُمَّ إِلی‌ رَبِّکُمْ مَرْجِعُکُمْ آن گه با خدای است بازگشت شما فَیُنَبِّئُکُمْ تا خبر کند شما را بِما کُنْتُمْ فِیهِ تَخْتَلِفُونَ (۱۶۴) بآنچه در آن بودید از اختلاف، و جذاجذ که میگفتید.

Ва ҳўи алзии ҷълкми хлоӣФи алأрз ӯ онаст ки шуморо кард хлиФтони замину рафъи бъзкми фавқи баъзи дараҷоту бардошти шуморо зери якдигари бпоиҳои афзӯнии либлўкми онро то биёзмоед шуморо фии мо отокм дар ончии шуморо дод , сипос дор ёбад ё носипоси إни рбки сариъи алъқоб ки худованди ту носипосонро зуд гирасту إнаҳи лғФўри раҳим ( 165 )у сипоси доронро омрзгору бахшоянда .

وَ هُوَ الَّذِی جَعَلَکُمْ خَلائِفَ الْأَرْضِ او آنست که شما را کرد خلیفتان زمین وَ رَفَعَ بَعْضَکُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ و برداشت شما را زیر یکدیگر بپایها افزونی لِیَبْلُوَکُمْ آن را تا بیازماید شما را فِی ما آتاکُمْ در آنچه شما را داد، سپاس دار یابد یا ناسپاس إِنَّ رَبَّکَ سَرِیعُ الْعِقابِ که خداوند تو ناسپاسان را زود گیر است وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۶۵) و سپاس داران را آمرزگار و بخشاینده.