Қавлаи таъолӣ : қул أмри рабии болқсти гӯй эй Муҳамад ! худованд ман бидод миФрмоиду أқимўои вҷўҳкм ва рӯй хешроу дили хешроу оҳанги хешро рост доред ъанд кули масҷиди бнздик ҳар намозу суҷуд ки кунеду адъўаҳ ва дар биму умед ӯро хонед мухлисин ?лаи аддӣни парастишу хондани вайро пок донед комаи бдأкми тъўдўн ки вай онаст ки шуморо нахуст ӯ офарид , ва кард ,у бохри бози фардои дигари бори падеди оӣиди чунон ки аввал кард , ва бон гардид ки хост

قوله تعالی: قُلْ أَمَرَ رَبِّی بِالْقِسْطِ گوی ای محمّد! خداوند من بداد میفرماید وَ أَقِیمُوا وُجُوهَکُمْ و روی خویش را و دل خویش را و آهنگ خویش را راست دارید عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ بنزدیک هر نماز و سجود که کنید وَ ادْعُوهُ و در بیم و امید او را خوانید مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ پرستش و خواندن وی را پاک دانید کَما بَدَأَکُمْ تَعُودُونَ که وی آنست که شما را نخست او آفرید، و کرد، و بآخر باز فردا دیگر بار پدید آئید چنان که اول کرد، و بآن گردید که خواست‌

0 Фриқои ҳудои гуруҳеро роҳ намӯду Фриқои ҳақи алайҳими алзлолаҳу гуруҳеро чунон кард ки бар эшон дар илми ваии залолати воҷиби гашт ки онро сазо буданд إнҳми атхзўои алшётини أўлёءи ман дуни аллоҳи эшон шаётинро фурӯд аз худои маъбудон ва ёрон гирифтанду иҳсбўни أнҳми мҳтдўн ( 30 ) ва мепиндоранд ки бар роҳ ростанд .

۰ فَرِیقاً هَدی‌ گروهی را راه نمود وَ فَرِیقاً حَقَّ عَلَیْهِمُ الضَّلالَةُ و گروهی را چنان کرد که بر ایشان در علم وی ضلالت واجب گشت که آن را سزا بودند إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّیاطِینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ایشان شیاطین را فرود از خدای معبودان و یاران گرفتند وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ (۳۰) و می‌پندارند که بر راه راست‌اند.

ё банӣ одам эй фарзандони одам ! хзўои зинткм ороиш гиреду ҷома пӯшед ъанд кули масҷиди наздик ҳар намозу суҷуду тавоф ки кунеду клўоу ашрбўоу михўриду миошомиду лои тсрФўоу бгзоФи ?марвиду андоза дар мгзрониди إнаҳи лои иҳби алмсрФин ( 31 ) ки ӯ дӯст надорад газофи коронро .

یا بَنِی آدَمَ ای فرزندان آدم! خُذُوا زِینَتَکُمْ آرایش گیرید و جامه پوشید عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ نزدیک هر نماز و سجود و طواف که کنید وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا و میخورید و میآشامید وَ لا تُسْرِفُوا و بگزاف مروید و اندازه در مگذرانید إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ (۳۱) که او دوست ندارد گزاف کاران را.

Қул ман ҳарами зинаи аллоҳи гӯй ки ҳаром кард ва дар банд оварад ороиши ин ҷаҳонӣ ? алтии أхрҷи лъбодаҳ ки аллоҳ берун оварад рҳигони хешроу алтиботи ман алрзқ ва ин ширинӣҳо ва хушӣҳо аз рӯзӣ ки сохт қул ҳаии ллзини омнўои фии алҳёҳи алднёи гӯии ин зинати дарин ҷаҳон мؤмнонроаст холисаи явми алқёмаҳу зинати он ҷаҳонии бози муъминонроаст танҳо беанбозон кзлк нафасл алоёти чунин ҳн май бози гшоӣими пайдоу равшани суханони хеши лқўми иълмўн ( 32 ) гуруҳеи доноёнро .

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللَّهِ گوی که حرام کرد و در بند آورد آرایش این جهانی؟ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبادِهِ که اللَّه بیرون آورد رهیگان خویش را وَ الطَّیِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ و این شیرینیها و خوشیها از روزی که ساخت قُلْ هِیَ لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا گوی این زینت درین جهان مؤمنانرا است خالِصَةً یَوْمَ الْقِیامَةِ و زینت آن جهانی باز مؤمنان را است تنها بی‌انبازان کَذلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ چنین هن می‌باز گشائیم پیدا و روشن سخنان خویش لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ (۳۲) گروهی دانایان را.

Қул إнмои ҳарами рабии алФўоҳши гӯй : худованди ман ҳаром кард зиштӣҳо мо зуҳри минҳо ва мо батни ончӣ аз он ошкороаст ,у ончӣ аз он пинҳонасту алإсму дурӯғу хиёнат ва бузҳоу албғии бғир алҳақу афзӯнӣ ҷустан беҳақу أни тшркўои биллоҳу онкӣ анбоз гиред бо худои мо лами инзл ба слтонои чизе ки аллоҳ дар он ҳеҷ касро узрӣ нафиристоду أни тқўлўои алии аллоҳи мо лои тълмўн ( 33 )у ончӣ бар худои он гўӣид ки ндонед .

قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ گوی: خداوند من حرام کرد زشتیها ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ آنچه از آن آشکارا است، و آنچه از آن پنهان است وَ الْإِثْمَ و دروغ و خیانت و بزها وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ و افزونی جستن بی‌حق وَ أَنْ تُشْرِکُوا بِاللَّهِ و آنکه انباز گیرید با خدای ما لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً چیزی که اللَّه در آن هیچ کس را عذری نفرستاد وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَی اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (۳۳) و آنچه بر خدای آن گوئید که ندانید.

Ва лкли أмаҳи أҷл ва ҳар умматиро дарин ҷаҳон дирангӣасту анҷомӣу андозае Фإзои ҷоءи أҷлҳм чун ҳангоми сари анҷоми эшон дар расед лои истأхрўни соъаҳу лои истқдмўн ( 34 ) на як соъат бо пас монанди на фарои пеши ?шуанд .

وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ و هر امتی را درین جهان درنگی است و انجامی و اندازه‌ای فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ چون هنگام سر انجام ایشان در رسید لا یَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا یَسْتَقْدِمُونَ (۳۴) نه یک ساعت با پس مانند نه فرا پیش شند.

ё банӣ одам эй фарзандони одам ! إмои иأтинкм агар бшмо ояд аз ман русули мнкми пайғоми расонони ҳам аз шумо иқсўни алайкуми оётӣ бар шумо михўоннди суханони ман Фмни атқӣ ҳар ки бози парҳезад аз азоби ману أслҳу дайни худу кирдори худ рост кунад Флои хавфи алайҳиму лои ҳам иҳзнўн ( 35 ) бар эшон бим нест ва на ҳаргиз андӯҳгин бошанд .

یا بَنِی آدَمَ ای فرزندان آدم! إِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ اگر بشما آید از من رُسُلٌ مِنْکُمْ پیغام رسانان هم از شما یَقُصُّونَ عَلَیْکُمْ آیاتِی بر شما میخوانند سخنان من فَمَنِ اتَّقی‌ هر که باز پرهیزد از عذاب من وَ أَصْلَحَ و دین خود و کردار خود راست کند فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ (۳۵) بر ایشان بیم نیست و نه هرگز اندوهگین باشند.

Ва аллазӣнаи кзбўои боётно ва эшон ки дурӯғ шимурданд суханони моу асткбрўои анҳо ва гардан кашиданд аз ниюшидан ва пазируфтан он أўлӣки أсҳоби алнори ҳам фӣҳо холдўн ( 36 ) эшонанд ки оташёнанд ҷовид дар онанд .

وَ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا و ایشان که دروغ شمردند سخنان ما وَ اسْتَکْبَرُوا عَنْها و گردن کشیدند از نیوشیدن و پذیرفتن آن أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِیها خالِدُونَ (۳۶) ایشان‌اند که آتشیان‌اند جاوید در آن‌اند.

Фмн أзлм кист ситамкортар бар хештани ммни аФтрии алии аллоҳи кзбо аз он кас ки дурӯғ созад бар худои أўи кизби боётаҳ ё дурӯғи шимурди суханон ӯ أўлӣки инолҳм эшонанд ки боишон расад нсибҳми ман алкитоби баҳраи эшон аз он таҳдид ки дар қуръон гуфтаам ҳатто إзои ҷоءтҳми рслно то онкӣ боишон ояд фиристодагони мо итўФўнҳм ки май мироннди эшонро қолўои эшонро гӯйанд : أини мо кантами тдъўни ман дун аллоҳ куҷоанд ончии худои михўондиди фурӯд аз аллоҳ ? қолўо гӯйанд эшон : злўои ънои гуми гаштанд аз моу шҳдўои алии أнФсҳм ва гувоҳӣ диҳанд бар танҳои худ أнҳми конўои кофарин ( 37 ) ки андарин ҷаҳон кофарон буданд .

فَمَنْ أَظْلَمُ کیست ستمکارتر بر خویشتن مِمَّنِ افْتَری‌ عَلَی اللَّهِ کَذِباً از آن کس که دروغ سازد بر خدای أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ یا دروغ شمرد سخنان او أُولئِکَ یَنالُهُمْ ایشان‌اند که بایشان رسد نَصِیبُهُمْ مِنَ الْکِتابِ بهره ایشان از آن تهدید که در قرآن گفته‌ام حَتَّی إِذا جاءَتْهُمْ رُسُلُنا تا آنکه بایشان آید فرستادگان ما یَتَوَفَّوْنَهُمْ که می‌میرانند ایشان را قالُوا ایشان را گویند: أَیْنَ ما کُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ کجااند آنچه خدای میخواندید فرود از اللَّه؟ قالُوا گویند ایشان: ضَلُّوا عَنَّا گم گشتند از ما وَ شَهِدُوا عَلی‌ أَنْفُسِهِمْ و گواهی دهند بر تنهای خود أَنَّهُمْ کانُوا کافِرِینَ (۳۷) که اندرین جهان کافران بودند.

Қоли адхлўои фии أмми эшонро гуяд аллоҳ ки : дар равед дар гуруҳонеи қади хулати ман қблкми ман алҷну алإнси фии алнор ки пеш аз шумо буданд аз парӣу одамӣ дар оташи клмои дахлати أмаҳ ҳар гуҳ дар равад гуруҳе дар оташи лаънати أхтҳо лаънат кунанд барҳоам феълон ваҳоам роҳони худ ки дар оташ бошанд ҳатто إзои адоркўои фӣҳо ҷмиъо то он гуҳ ки бо ҳам оянд ва фароҳам расанд дар оташи қолати أхроҳми лأўлоҳми пасинони пешинонро гӯйанд фарои худои ъзу ҷл : рбнои ҳؤлоءи أзлўнои худованди мо ӣнон эшонанд ки моро бероҳ карданд Фотҳми ъзобои зуъафои ман алнори эшонро азоби ду чандон кун ки моро қоли лкли заъф ҷавоб диҳанд эшонро ки ҳар якеро ҳам чандон ки чашид ҳаст , ва ҳар якеро чандон ки дигар роҳаст ҳасту локини лои тълмўн ( 38 ) локин ин намедонед .

قالَ ادْخُلُوا فِی أُمَمٍ ایشان را گوید اللَّه که: در روید در گروهانی قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِکُمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ فِی النَّارِ که پیش از شما بودند از پری و آدمی در آتش کُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ هر گه در رود گروهی در آتش لَعَنَتْ أُخْتَها لعنت کنند بر هام فعلان و هام راهان خود که در آتش باشند حَتَّی إِذَا ادَّارَکُوا فِیها جَمِیعاً تا آن گه که با هم آیند و فراهم رسند در آتش قالَتْ أُخْراهُمْ لِأُولاهُمْ پسینان پیشینان را گویند فرا خدای عز و جل: رَبَّنا هؤُلاءِ أَضَلُّونا خداوند ما اینان ایشان‌اند که ما را بی‌راه کردند فَآتِهِمْ عَذاباً ضِعْفاً مِنَ النَّارِ ایشان را عذاب دو چندان کن که ما را قالَ لِکُلٍّ ضِعْفٌ جواب دهند ایشان را که هر یکی را هم چندان که چشید هست، و هر یکی را چندان که دیگر راهست هست وَ لکِنْ لا تَعْلَمُونَ (۳۸) لکن این نمی‌دانید.

Ва қолати أўлоҳми лأхроҳм ва пешинон гӯйанд пасинонро : Фмои кони лаками ълинои ман фазл на шуморо бар мо афзӯнӣаст Фзўқўои алъзоби бмои кантами тксбўн ( 39 ) азоб мечашид бончаҳ мекардед .

وَ قالَتْ أُولاهُمْ لِأُخْراهُمْ و پیشینان گویند پسینان را: فَما کانَ لَکُمْ عَلَیْنا مِنْ فَضْلٍ نه شما را بر ما افزونی است فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ (۳۹) عذاب می‌چشید بآنچه میکردید.

إни аллазӣнаи кзбўои боётно ва эшон ки дурӯғ шимурданд суханони моу асткбрўои анҳо ва гардан кашиданд аз ниюшидан он лои тФтҳи ?лаами أбўоби алсмоءи дарҳои осмони эшонро бози нгшоинду лои идхлўни алҷнаҳ ва дар биҳишт нашаванд ҳатто илҷи алҷмли фии сами алхёт то он гуҳ ки шутур дар сӯрохи сӯзани даргузараду кзлки нҷзии алмҷрмин ва чунин подош кунем муҷримонро .

إِنَّ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا و ایشان که دروغ شمردند سخنان ما وَ اسْتَکْبَرُوا عَنْها و گردن کشیدند از نیوشیدن آن لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ درهای آسمان ایشان را باز نگشایند وَ لا یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ و در بهشت نشوند حَتَّی یَلِجَ الْجَمَلُ فِی سَمِّ الْخِیاطِ تا آن گه که شتر در سوراخ سوزن درگذرد وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُجْرِمِینَ و چنین پاداش کنیم مجرمان را.

?лаами ман ҷаҳаннами мҳоди эшонро аз дӯзахи тобутҳои оташинаст биҷои бистар ва ман Фўқҳми ғўош ва аз болои эшон тибқҳо аз оташу кзлки нҷзии алзолмину подоши ситамкорон бар хештан , чунин кунем .

لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ ایشان را از دوزخ تابوتهای آتشین است بجای بستر وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ و از بالای ایشان طبقها از آتش وَ کَذلِکَ نَجْزِی الظَّالِمِینَ و پاداش ستمکاران بر خویشتن، چنین کنیم.