Қавлаи таъолӣу аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳот ва эшон ки бгрўиднд ва некӣҳо карданд ло нклФ наФасо إлои вусъҳо бар кас нанаҳем магари тавон ӯ أўлӣки أсҳоб алҷнаҳ эшонанд ки биҳиштёнанд ҳам фӣҳо холдўн ( 42 ) ҷовидии ҷовидон дар он . Ва нзъно ва берун кашидем мо фии сдўрҳми ончӣ дар дилҳои эшон буд ман ғул аз норостӣ бо якдигару ноҳақи шиносии тҷрии ман тҳтҳм алأнҳор меравад зери эшон дар биҳишти ҷӯйҳои равону қолўои алҳмди ллаҳу сухани эшон дар биҳишт онаст ки гӯйанд : ҳамду ситоиши некӯи худоиро алзии ҳдонои лиҳозо ӯ ки роҳ намӯд моро бойени ҷойу бойени кору бойени рӯз ва мо кнои лнҳтдӣ ва на онеми мо ки бойени рӯзу бойени ҷой роҳ хостем донист ва тавонист луи лои أни ҳдонои аллоҳ агар на он будӣ ки роҳ намӯд аллоҳи моро лақади ҷоءти русули рбнои болҳқи фиристодагони худованди мо баростии бмо омада буданду нўдўо ва овоз диҳанд эшонро أни тлкми алҷнаҳ ки онки ин биҳишти أўрстмўҳои онро бшмо мирос доданд бмои кантами тъмлўн ( 43 ) бони кирдорҳои некӯ ки мекардед .

قوله تعالی وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و ایشان که بگرویدند و نیکیها کردند لا نُکَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها بر کس ننهیم مگر توان او أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ ایشانند که بهشتیان‌اند هُمْ فِیها خالِدُونَ (۴۲) جاویدی جاویدان در آن.وَ نَزَعْنا و بیرون کشیدیم ما فِی صُدُورِهِمْ آنچه در دلهای ایشان بود مِنْ غِلٍّ از ناراستی با یکدیگر و ناحق شناسی تَجْرِی مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ میرود زیر ایشان در بهشت جویهای روان وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ و سخن ایشان در بهشت آنست که گویند: حمد و ستایش نیکو خدای را الَّذِی هَدانا لِهذا او که راه نمود ما را باین جای و باین کار و باین روز وَ ما کُنَّا لِنَهْتَدِیَ و نه آنیم ما که باین روز و باین جای راه خواستیم دانست و توانست لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ اگر نه آن بودی که راه نمود اللَّه ما را لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ فرستادگان خداوند ما براستی بما آمده بودند وَ نُودُوا و آواز دهند ایشان را أَنْ تِلْکُمُ الْجَنَّةُ که آنک این بهشت أُورِثْتُمُوها آن را بشما میراث دادند بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (۴۳) بآن کردارهای نیکو که میکردید.

Ва нодаии أсҳоби алҷнаҳи أсҳоби алнор ва овоз диҳанд аҳли биҳишти аҳли оташро : أни қади вҷднои мо въднои рбнои ҳқо ки ончии худованди мо моро ваъда карда буд рост ёфтем Фҳли вҷдтми мо въди рбкми ҳқои ончии шуморо бон метаҳдид кард ва ваъда дод рост ёфтед ? қолўои нъм ҷавоб диҳанд ки оре , ёфтем Фأзни муаззини бинҳм то дарин сухан бошанд овоз диҳад овоздиҳандае ббонги баланд аз миёни эшон أни лаънаи аллоҳи алии алзолмин ( 44 ) ки лаънати худо ва рондани вай бар он ситамкорон бар худ .

وَ نادی‌ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ و آواز دهند اهل بهشت اهل آتش را: أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا که آنچه خداوند ما ما را وعده کرده بود راست یافتیم فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّکُمْ حَقًّا آنچه شما را بآن می‌تهدید کرد و وعده داد راست یافتید؟ قالُوا نَعَمْ جواب دهند که آری، یافتیم فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَیْنَهُمْ تا درین سخن باشند آواز دهد آواز دهنده‌ای ببانگ بلند از میان ایشان أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِینَ (۴۴) که لعنت خدا و راندن وی بر آن ستمکاران بر خود.

Аллазӣнаи исдўни ани сиблати аллоҳи эшон ки мебар гардониданд аз роҳи худоӣу ибғўнҳои ъўҷо ва онро айб меҷустанд ва дар он каҷӣ май биўсиднд ва ҳам болохраҳи коФрўн ( 45 ) ва эшон бурузи растохези кофарон .

الَّذِینَ یَصُدُّونَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ ایشان که می‌بر گردانیدند از راه خدای وَ یَبْغُونَها عِوَجاً و آن را عیب میجستند و در آن کجی می‌بیوسیدند وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ کافِرُونَ (۴۵) و ایشان بروز رستاخیز کافران.

Ва бинҳмои ҳиҷобу миёни аҳли оташу аҳли биҳишти парда Эйасту алии алأъроФи риҷол ва бар сари он сур бар конгрессҳо он мардонеанд иърФўн куллан бсимоҳм ки мешиносанд ҳам биҳиштёнро бсимои эшон , ва ҳам дӯзахёнро бсимои эшону нодавои أсҳоби алҷнаҳ ва овоз диҳанд аз он болои боҳилли биҳишти أни салом алайкум гӯйанд : салом бар шумо боди лами идхлўҳо дар нарафтаанд дар биҳишти аниз ва ҳам итмъўн ( 46 ) аммо умед медоранд .

وَ بَیْنَهُما حِجابٌ و میان اهل آتش و اهل بهشت پرده‌ای است وَ عَلَی الْأَعْرافِ رِجالٌ و بر سر آن سور بر کنگره‌ها آن مردانی‌اند یَعْرِفُونَ کُلًّا بِسِیماهُمْ که می‌شناسند هم بهشتیان را بسیمای ایشان، و هم دوزخیان را بسیمای ایشان وَ نادَوْا أَصْحابَ الْجَنَّةِ و آواز دهند از آن بالا باهل بهشت أَنْ سَلامٌ عَلَیْکُمْ گویند: سلام بر شما باد لَمْ یَدْخُلُوها در نرفته‌اند در بهشت انیز وَ هُمْ یَطْمَعُونَ (۴۶) اما امید میدارند.

Ва إзои сарфати أбсорҳм ва ҳар гоҳ ки чашмҳои эшон бгрдоннди тлқоءи أсҳоби алнори басӯии аҳли оташи қолўо рбно гӯйанд худованди мо ! лои тҷълнои маъаи алқўми алзолмин ( 47 ) моро бо ин ситамкорон макун .

وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ و هر گاه که چشمهای ایشان بگردانند تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ بسوی اهل آتش قالُوا رَبَّنا گویند خداوند ما! لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ (۴۷) ما را با این ستمکاران مکن.

Ва нодаии أсҳоби алأъроФ ва овоз диҳанд асҳоби аърофи рҷолои мардонеро аз аҳли оташи иърФўнҳми бсимоҳм ки май шиносади эшонро бнмўну осоءи эшон қолўои мо أғнии ънкм ҷмъкм гӯйанд : чаҳ бакор омад ва чаҳ суд дошт шуморо ҷамъи дунёии шумо ва мо кантами тсткбрўн ( 48 ) ва он гарданкашӣ ки мекардед аз пазируфтани ҳақ .

وَ نادی‌ أَصْحابُ الْأَعْرافِ و آواز دهند اصحاب اعراف رِجالًا مردانی را از اهل آتش یَعْرِفُونَهُمْ بِسِیماهُمْ که می‌شناسد ایشان را بنمون و آساء ایشان قالُوا ما أَغْنی‌ عَنْکُمْ جَمْعُکُمْ گویند: چه بکار آمد و چه سود داشت شما را جمع دنیای شما وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ (۴۸) و آن گردنکشی که می‌کردید از پذیرفتن حق.

أи ҳؤлоءи ӣнон ки дар биҳиштанд аллазӣнаи أқсмтм эшонанд ки савганди михўрднд дар дори дунёи лои инолҳми аллоҳи брҳмаҳ ки аллоҳи ҳаргизи бахшоиши хеш боишон нарасонад адхлўои алҷнаҳ эй асҳоби аъроф ! дар равед дар биҳишти лои хавфи алайкуму лои أнтми тҳзнўн ( 49 ) на бим бар шумо ва на ҳаргизи андўҳгни бед .

أَ هؤُلاءِ اینان که در بهشت‌اند الَّذِینَ أَقْسَمْتُمْ ایشان‌اند که سوگند میخوردند در دار دنیا لا یَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ که اللَّه هرگز بخشایش خویش بایشان نرساند ادْخُلُوا الْجَنَّةَ ای اصحاب اعراف! در روید در بهشت لا خَوْفٌ عَلَیْکُمْ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ (۴۹) نه بیم بر شما و نه هرگز اندوهگن بید.

Ва нодаии أсҳоби алнори أсҳоби алҷнаҳ ва овоз диҳанд дӯзахёни аҳли биҳиштро أни أФизўои ълинои ман алмоء ки бар мо резед ва моро диҳед лухтии азин оби биҳишт . أўи ммои рзқкми аллоҳ ва таом диҳед моро аз ончии аллоҳи шуморо рӯзӣ кард қолўо биҳиштён гӯйанд إни аллоҳи ҳрмҳмои алии алкоФрин ( 50 ) ки аллоҳ ҳаром кардааст таому шароби биҳишт бар кофарон .

وَ نادی‌ أَصْحابُ النَّارِ أَصْحابَ الْجَنَّةِ و آواز دهند دوزخیان اهل بهشت را أَنْ أَفِیضُوا عَلَیْنا مِنَ الْماءِ که بر ما ریزید و ما را دهید لختی ازین آب بهشت. أَوْ مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ و طعام دهید ما را از آنچه اللَّه شما را روزی کرد قالُوا بهشتیان گویند إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُما عَلَی الْکافِرِینَ (۵۰) که اللَّه حرام کرده است طعام و شراب بهشت بر کافران.

Аллазӣнаи атхзўои динҳми лҳўоу лъбои эшон ки дайни хеш ба бекорӣ ва бозӣ гирифтанду ғртҳми алҳёҳи алднёу зиндагонии ин ҷаҳони эшонро бФрҳиФт ва машғӯл дошт Фолиўми ннсоҳми имрӯзи он рӯзаст ки эшонро фурӯ гузорем дар оташ чун фаромӯши кардагони комаи нсўои лқоءи иўмҳми ҳозои чунон ки эшон фаромӯш карданд дидори ин рӯз ки эшонро буд фаромӯш ва мо конўои боётнои иҷҳдўн ( 51 )у бончаҳи бсхнони мо ҷҳўд овараданд ва ноустувор гирифтанд .

الَّذِینَ اتَّخَذُوا دِینَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً ایشان که دین خویش به بیکاری و بازی گرفتند وَ غَرَّتْهُمُ الْحَیاةُ الدُّنْیا و زندگانی این جهان ایشان را بفرهیفت و مشغول داشت فَالْیَوْمَ نَنْساهُمْ امروز آن روز است که ایشان را فرو گذاریم در آتش چون فراموش کردگان کَما نَسُوا لِقاءَ یَوْمِهِمْ هذا چنان که ایشان فراموش کردند دیدار این روز که ایشان را بود فراموش وَ ما کانُوا بِآیاتِنا یَجْحَدُونَ (۵۱) و بآنچه بسخنان ما جحود آوردند و نااستوار گرفتند.

Ва лақади ҷӣноҳми бктоб ва оварадем боишон номае Фслноаҳи алии илми онро тафсили додему равшан боз намудем бар донишии ҳудоу раҳмаи роҳнмўнӣу бахшоишии лқўми иؤмнўн ( 52 ) қавмиро ки устувори мигирнд ва мепазиранд .

وَ لَقَدْ جِئْناهُمْ بِکِتابٍ و آوردیم بایشان نامه‌ای فَصَّلْناهُ عَلی‌ عِلْمٍ آن را تفصیل دادیم و روشن باز نمودیم بر دانشی هُدیً وَ رَحْمَةً راهنمونی و بخشایشی لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ (۵۲) قومی را که استوار میگیرند و می‌پذیرند.

Ҳилли инзрўни чашми нмидорнди إлои таъвилаи магари пайдо шудани ҳақиқати онкии муроди аллоҳи бФрстодни ин китобаст явми иأтии таъвилаи он рӯз ки таъвили ин нома дар расад иқўли аллазӣнаи нсўаҳи ман қабл эшон ки он рӯз фаромӯш карданд , : қади ҷоءти русули рбнои болҳқи фиристодагони худованди мо баростӣ омада буданд Фҳли лнои ман шФъоء ҳаст моро бози хоҳандагон ? ФишФъўои лно то моро боз хоҳанд أў нарад ё боз гузоранд моро бо дунёи Фнъмли ғайри алзӣ кно наамал то ҷуз аз он кунем ки мекардем қади хсрўои أнФсҳм дар хештани зиёнкор ва навмед омаданду зли анҳуаму гуми гашту нопадид аз эшон мо конўои иФтрўн ( 53 ) онкии бдрўғи худоиро мехонданд .

هَلْ یَنْظُرُونَ چشم نمیدارند إِلَّا تَأْوِیلَهُ مگر پیدا شدن حقیقت آنکه مراد اللَّه بفرستادن این کتاب است یَوْمَ یَأْتِی تَأْوِیلُهُ آن روز که تأویل این نامه در رسد یَقُولُ الَّذِینَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ ایشان که آن روز فراموش کردند،: قَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ فرستادگان خداوند ما براستی آمده بودند فَهَلْ لَنا مِنْ شُفَعاءَ هست ما را باز خواهندگان؟ فَیَشْفَعُوا لَنا تا ما را باز خواهند أَوْ نُرَدُّ یا باز گذارند ما را با دنیا فَنَعْمَلَ غَیْرَ الَّذِی کُنَّا نَعْمَلُ تا جز از آن کنیم که می‌کردیم قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ در خویشتن زیانکار و نومید آمدند وَ ضَلَّ عَنْهُمْ و گم گشت و ناپدید از ایشان ما کانُوا یَفْتَرُونَ (۵۳) آنکه بدروغ خدای را میخواندند.