Қавлаи таъолӣ :у лўтои إзи қоли лқўмаҳи أи тأтўни алФоҳшаҳи алоиаҳи фоҳиша ҳар каси лоиқи рӯзгору аҳвол вайаст . Бингар ки мақоми мард дар роҳ бурдан куҷост ? фоҳишаи вай бақадр башарияти ваии ҳам аз онҷост .

قوله تعالی: وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ الایة فاحشه هر کس لایق روزگار و احوال وی است. بنگر که مقام مرد در راه بردن کجاست؟ فاحشه وی بقدر بشریت وی هم از آنجاست.

Халқи олами се гуруҳ беш наанд : оманд ва хосанду хос алхосанд . Фоҳиша ом онаст ки забони шариъати онро баён карду ҳади он падед кард : аммо алҷлд ва аммо алрҷм ,у фоҳишаи хоси бзбон кашф бичишам сар нгрстнаст бмлозу шаҳавоти дунё ,у тнъму зинати он дидану бахуди роҳ додан , агар чаҳ ҳалоласт ва аз шабаҳати давр , ки офати ҳалол аз Наими дунё дар ҳақи хавос беш аз онаст ки офати ҳаром дар ҳақи авом ,у ҳади ин фоҳиша аз забони соҳиби шаръи салавоти аллоҳу салома алайҳ онаст ки гуфт : ғзўои абсоркму кФўои аидикм ,у фоҳишаи хос алхос онаст ки бондишаҳи дили берун аз ҳақ бо ғайриӣ накард , ва аз ҳақи ҷли ҷалолаи ин хитоб меояд ки : қул аллоҳи сами зарраам . Мегуяд : бандаи ман ! худро мангар , ҳамаи феъли мо байн . Бикради худ миннат бар мо манеҳ , тавфиқи мо байн . Аз нишон худ бигурез , якборагии меҳри мо байн . Гирифтори меҳр ӯро бо ғайр ӯ чаҳ кор ! дили восўӣ ӯ дору ғайр ӯ бигзор :

خلق عالم سه گروه بیش نه‌اند: عام‌اند و خاص‌اند و خاص الخاص‌اند. فاحشه عام آنست که زبان شریعت آن را بیان کرد و حدّ آن پدید کرد: امّا الجلد و امّا الرّجم، و فاحشه خاص بزبان کشف بچشم سر نگرستن است بملاذّ و شهوات دنیا، و تنعم و زینت آن دیدن و بخود راه دادن، اگر چه حلالست و از شبهت دور، که آفت حلال از نعیم دنیا در حقّ خواص بیش از آن است که آفت حرام در حق عوام، و حد این فاحشه از زبان صاحب شرع صلوات اللَّه و سلامه علیه آنست که گفت: غضوا ابصارکم و کفوا ایدیکم، و فاحشه خاص الخاص آنست که باندیشه دل بیرون از حق با غیری نکرد، و از حق جلّ جلاله این خطاب می‌آید که: قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ. میگوید: بنده من! خود را منگر، همه فعل ما بین. بکرد خود منت بر ما منه، توفیق ما بین. از نشان خود بگریز، یکبارگی مهر ما بین. گرفتار مهر او را با غیر او چه کار! دل واسوی او دار و غیر او بگذار:

Иқўли аллоҳи таъолӣ : аҷабо лмни омн бе Киеви иткли алӣ ғайриӣ ? ! луи нзрўои илои лтоӣФи барии мо ъбдўо ғайриӣ .

یقول اللَّه تعالی: عجبا لمن آمن بی کیف یتّکل علی غیری؟! لو نظروا الی لطائف برّی ما عبدوا غیری.

Ва إлии мадин أхоҳми шъибои алоиаҳи дуни ҳиммат ва беҳосил қавмӣ буданд қавми Шуайб ки дар муҳақароти паймонау тарозуи бойени ҳуботу зарроти андозаи фармони ҳақи дргзоштнд , ва аз ҳади ростии бнъти мухолифати қадам берун ниҳоданд то он блоءи азим ва азоб ?илем басари эшон фурӯ омад . Авоми халқ мисли ин гуноҳ бкўчк доранд , ва он кучак нест ки на эътибори бъин гуноҳаст балки эътибори бмхолФту маъсияти худованд ҷаббораст , ва беҳурматӣ бар шаръи муқаддас овардан ,у андозау ҳудӯди он дар гузоштан ,у тҳсбўнаҳи ҳино ва ҳў ъанд аллоҳи азим .

وَ إِلی‌ مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً الایة دون همّت و بی‌حاصل قومی بودند قوم شعیب که در محقرات پیمانه و ترازو باین حبّات و ذرّات اندازه فرمان حق درگذاشتند، و از حد راستی بنعت مخالفت قدم بیرون نهادند تا آن بلاء عظیم و عذاب الیم بسر ایشان فرو آمد. عوام خلق مثل این گناه بکوچک دارند، و آن کوچک نیست که نه اعتبار بعین گناه است بلکه اعتبار بمخالفت و معصیت خداوند جبّار است، و بی‌حرمتی بر شرع مقدّس آوردن، و اندازه و حدود آن در گذاشتن، و تحسبونه هیّنا و هو عند اللَّه عظیم.

Ин таъзими ҷалоли шариъату тўқири ҷамол ҳақиқат корӣаст ки уммати Муҳамадро биёмада ,у давлатӣ ки аз роҳи тавфиқ рӯй боишон ниҳода , то дқоӣқ вараъ дарёфтанд ,у андозаҳои шариъату хурдаҳои диёнати бҳкми фармон бузург доштанд , ва аз он қадам фаротар наниҳоданд .

این تعظیم جلال شریعت و توقیر جمال حقیقت کاریست که امت محمّد را بیامده، و دولتی که از راه توفیق روی بایشان نهاده، تا دقائق ورع دریافتند، و اندازه‌های شریعت و خرده‌های دیانت بحکم فرمان بزرگ داشتند، و از آن قدم فراتر ننهادند.

Абди аллоҳи муборак дар унфувони шабоб ки толиби илм буд дар Марв ҳадис менавишт . Қаламии бъорити хост аз донишмандӣ ,у бони ҳадиси набшат . Пас дар мқлмаҳи ниҳод ва фаромӯш кард .

عبد اللَّه مبارک در عنفوان شباب که طالب علم بود در مرو حدیث می‌نوشت. قلمی‌ بعاریت خواست از دانشمندی، و بآن حدیث نبشت. پس در مقلمه نهاد و فراموش کرد.

Аз онҷои бъроқ риҳлат кард , чун бъроқ расед қалами ориятӣ дар мқлмаҳ ёфт ва дилтанг шуд ва дар ваии асар азим кард , то аз онҷои бмрўи бозгашт ва он қалами бсоҳб боз дод . Он гуҳи бъроқ боз шуд .

از آنجا بعراق رحلت کرد، چون بعراق رسید قلم عاریتی در مقلمه یافت و دلتنگ شد و در وی اثر عظیم کرد، تا از آنجا بمرو بازگشت و آن قلم بصاحب باز داد. آن گه بعراق باز شد.

Бӯи абди аллоҳ кҳмс гуфт : вақте гуноҳӣ кардам , акнӯн чиҳил соласт то бидон мигрим . Гуфтанд : эй шайх ! он чаҳ гуноҳаст ? гуфт дӯстии бзёрт ман омад . Бдонгии сим ӯро моҳии бирёни харидам . Чун хост ки даст шавед аз девори ҳамсояи порае гул бигирифтам то вай бидон даст шавед . Акнӯн чиҳил соласт то бидон мзлмаҳи мигрим ва он мард намонда то аз вай ҳалолӣ бихоҳам .

بو عبد اللَّه کهمس گفت: وقتی گناهی کردم، اکنون چهل سال است تا بدان میگریم. گفتند: ای شیخ! آن چه گناه است؟ گفت دوستی بزیارت من آمد. بدانگی سیم او را ماهی بریان خریدم. چون خواست که دست شوید از دیوار همسایه پاره‌ای گل بگرفتم تا وی بدان دست شوید. اکنون چهل سالست تا بدان مظلمه میگریم و آن مرد نمانده تا از وی حلالی بخواهم.

Ва ҳусайни бен алии бен абии толиб ( ъ ) рӯзии як хурмо аз моли садақа дар даҳани ниҳоди расӯли худои салавоти аллоҳи алайҳи ҳозир буду ҳусайни кӯдак буд , расӯл гуфт : « алқҳо ё ҳусайн ? »

و حسین بن علی بن ابی طالب (ع) روزی یک خرما از مال صدقه در دهن نهاد رسول خدا صلوات اللَّه علیه حاضر بود و حسین کودک بود، رسول گفت: «القها یا حسین؟»

Биндоз эй ҳусайн ! ки ин мол садақааст .

بینداز ای حسین! که این مال صدقه است.

Ва умри бен абди алъзизи Халифаи рӯзгор буд . Вақте мол ғанимат оварда буданд ва дар миёни он машк буд , бинии хеш устувор бигирифт ва гуфт : манфиати машк дар буиаст , ва ин ҳақ мусулмононаст . Ҳар чанд ки ин қадар дар шаръи бмҳл мсомҳтаст аммо дар камоли вараъи равои нмидоштнд ,у таъзими фармони шаръро ин андак ббзрг медоштанд , аз онкии бедор ва ҳушёр буданд ,у шариъату ҳақиқат гиромӣ доштанд , ва бичишам таъзиму тўқир дар он нгрстнд , лои ҷурми бархӯрдори гаштанду бсъодти абади расиданд .

و عمر بن عبد العزیز خلیفه روزگار بود. وقتی مال غنیمت آورده بودند و در میان آن مشک بود، بینی خویش استوار بگرفت و گفت: منفعت مشک در بوی است، و این حق مسلمانان است. هر چند که این قدر در شرع بمحل مسامحت است امّا در کمال ورع روا نمیداشتند، و تعظیم فرمان شرع را این اندک ببزرگ میداشتند، از آنکه بیدار و هشیار بودند، و شریعت و حقیقت گرامی داشتند، و بچشم تعظیم و توقیر در آن نگرستند، لا جرم برخوردار گشتند و بسعادت ابد رسیدند.