Қавлаи таъолӣ :у أўрснои алқўми аллазӣнаи конўои истзъФўну мироси додеми бони мустазъафон ки эшонро забун мегирифтанд мшорқи алأрзу мғорбҳои машриқҳои замин ва мағрибҳои он алтии боркнои фӣҳо он замин ки дар он баракат кардему темати клмти рбки алҳснӣ ва тамом шуд он ваъдаи некӯии худованди ту алӣ банӣ إсроӣил бар банӣ Исроили бмои сбрўои бонкаҳ шикебе карданду дмрно ва табоҳ кардем мо кони иснъи фиръавну қавмаи ончӣ фиръавн мекард ва месохту қавм ӯ ва мо конўои иършўн ( 137 ) ва онкӣ месохтанд аз ҷуфтаи рузону соя ваон . Ва ҷоўзноу Фрўгзоронидими ббнии إсроӣили албҳр банӣ Исроилро бдрёи Фأтўои алии қавми бргзштнд бар қавмии иъкФўни алии أсноми ?лаам ки бар бутоне аз он хеш муқӣм нишаста буданд қолўо ё Мӯсо гуфтанд : эй Мӯсои аҷъли лнои إлҳои моро худоӣ кун комаи ?лаами ?алааи чунон ки эшонро худоёнанд қоли إнкми қавми тҷҳлўн ( 138 ) Мӯсо гуфт шумо қавмӣед ки ҳеҷ ндонед .

قوله تعالی: وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِینَ کانُوا یُسْتَضْعَفُونَ و میراث دادیم بآن مستضعفان که ایشان را زبون میگرفتند مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا مشرقهای زمین و مغربهای آن الَّتِی بارَکْنا فِیها آن زمین که در آن برکت کردیم وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ الْحُسْنی‌ و تمام شد آن وعده نیکوی خداوند تو عَلی‌ بَنِی إِسْرائِیلَ بر بنی اسرائیل بِما صَبَرُوا بآنکه شکیبایی کردند وَ دَمَّرْنا و تباه کردیم ما کانَ یَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ آنچه فرعون میکرد و میساخت و قوم او وَ ما کانُوا یَعْرِشُونَ (۱۳۷) و آنکه می‌ساختند از جفته رزان و سایه‌وان. وَ جاوَزْنا و فروگذارانیدیم بِبَنِی إِسْرائِیلَ الْبَحْرَ بنی اسرائیل را بدریا فَأَتَوْا عَلی‌ قَوْمٍ برگذشتند بر قومی یَعْکُفُونَ عَلی‌ أَصْنامٍ لَهُمْ که بر بتانی از آن خویش مقیم نشسته بودند قالُوا یا مُوسَی گفتند: ای موسی اجْعَلْ لَنا إِلهاً ما را خدایی کن کَما لَهُمْ آلِهَةٌ چنان که ایشان را خدایان‌اند قالَ إِنَّکُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ (۱۳۸) موسی گفت شما قومی‌اید که هیچ ندانید.

إни ҳؤлоءи мтбри ӣнони ҳн табоҳ кардаанд ва наФарида мо ҳам фӣаи он кор ки эшон дар онанду ботили мо конўои иъмлўн ( 139 ) ва нокарданӣаст онкӣ мекунанд , ва кажаст ончӣ дар онанд . Қоли أи ғайри аллоҳи أбғикми إлҳо Мӯсо гуфт : шуморо биҷузи аллоҳ худоӣ ҷӯям ?у ҳўи Фзлкми алии Алъоламин ( 140 ) ва ӯст ки шуморо фузӯнӣ дод дар навохт бар ҷаҳонёни рӯзгори шумо . Ва إзи أнҷинокми ман оли фиръавн ва ёд кунед он низ ки шуморо рҳонидим аз касони фиръавни исўмўнкми сӯъи алъзоби бшмо май расониданди азоби иқтлўни أбноءкми микштнди писарони шумоу истҳиўни нсоءкм ва зинда мегузоштанд занони шумоу фии злкми блоءи ман рбкми азим ( 141 ) ва дар он озмоишӣ буд аз худованди шумо озмоишии бузург . Ва воъднои Мӯсои слосини лайлау ваъдаи додеми Мӯсоро сӣ шабу أтммноҳои бъшр ва он ваъда сипарӣ кардем бидиҳ шаби дигари Фтм то сипарӣ шуд миқоти рабаи أрбъини лайлаи он ҳангом ном зад карда худовандии чиҳил шабу қоли Мӯсои лأхиаҳи ҳорӯн ва Мӯсо гуфт бародари худро ҳорӯни ахлФнии фии қавмӣ хлиФт бош маро дар қавми ману أслҳ ва нек куну лои татаббуъи сиблати алмФсдин ( 142 )у роҳи табоҳи коронро пай мабар .

إِنَّ هؤُلاءِ مُتَبَّرٌ اینان هن تباه کرده‌اند و نفریده ما هُمْ فِیهِ آن کار که ایشان در آن‌اند وَ باطِلٌ ما کانُوا یَعْمَلُونَ (۱۳۹) و ناکردنی است آنکه میکنند، و کژ است آنچه در آن‌اند. قالَ أَ غَیْرَ اللَّهِ أَبْغِیکُمْ إِلهاً موسی گفت: شما را بجز اللَّه خدایی جویم؟ وَ هُوَ فَضَّلَکُمْ عَلَی الْعالَمِینَ (۱۴۰) و اوست که شما را فزونی داد در نواخت بر جهانیان روزگار شما. وَ إِذْ أَنْجَیْناکُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ و یاد کنید آن نیز که شما را رهانیدیم از کسان فرعون یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذابِ بشما می‌رسانیدند عذاب یُقَتِّلُونَ أَبْناءَکُمْ میکشتند پسران شما وَ یَسْتَحْیُونَ نِساءَکُمْ و زنده میگذاشتند زنان شما وَ فِی ذلِکُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَظِیمٌ (۱۴۱) و در آن آزمایشی بود از خداوند شما آزمایشی بزرگ. وَ واعَدْنا مُوسی‌ ثَلاثِینَ لَیْلَةً و وعده دادیم موسی را سی شب وَ أَتْمَمْناها بِعَشْرٍ و آن وعده سپری کردیم بده شب دیگر فَتَمَّ تا سپری شد مِیقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِینَ لَیْلَةً آن هنگام نام زد کرده خداوندی چهل شب وَ قالَ مُوسی‌ لِأَخِیهِ هارُونَ و موسی گفت برادر خود را هارون اخْلُفْنِی فِی قَوْمِی خلیفت باش مرا در قوم من وَ أَصْلِحْ و نیک کن وَ لا تَتَّبِعْ سَبِیلَ الْمُفْسِدِینَ (۱۴۲) و راه تباه کاران را پی مبر.

Ва лмои ҷоءи Мӯсо ва чун Мӯсо омад лмиқотнои ҳангомиро ки ном зад карда будему калимаи раба ва сухан гуфт худоӣ ӯ бо ӯ қоли раб Мӯсо гуфт : худованди ман ! أрнии أнзри إлик бо ман намой то нагарм қоли лнтароне худованд гуфт акнӯн на бинии мароу локини анзри إлии алҷбли локини бкўаҳи нигари Фإни астқри макона агар кӯҳ орамида бимонад бар ҷои хеши ФсўФтароне пас он гуҳи марои бинии Флмои таҷаллии рабаи ллҷбл чун пайдо шуд худованд ӯ кӯҳро ҷаълаи дкои кӯҳро хирад карду хари Мӯсои съқоу Мӯсои биФтоди биҳуши Флмои أФоқ чун бо ҳуш худ омад қол сбҳонк гуфт : покӣ ва бе айбии турои таббати إлики ман бтўи бози гаштаму أнои أўли алмؤмнин ( 143 ) ва ман нахустин грўидгонм .

وَ لَمَّا جاءَ مُوسی‌ و چون موسی آمد لِمِیقاتِنا هنگامی را که نام زد کرده بودیم وَ کَلَّمَهُ رَبُّهُ و سخن گفت خدای او با او قالَ رَبِّ موسی گفت: خداوند من! أَرِنِی أَنْظُرْ إِلَیْکَ با من نمای تا نگرم قالَ لَنْ تَرانِی خداوند گفت اکنون نه بینی مرا وَ لکِنِ انْظُرْ إِلَی الْجَبَلِ لکن بکوه نگر فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَکانَهُ اگر کوه آرمیده بماند بر جای خویش فَسَوْفَ تَرانِی پس آن گه مرا بینی فَلَمَّا تَجَلَّی رَبُّهُ لِلْجَبَلِ چون پیدا شد خداوند او کوه را جَعَلَهُ دَکًّا کوه را خرد کرد وَ خَرَّ مُوسی‌ صَعِقاً و موسی بیفتاد بیهوش فَلَمَّا أَفاقَ چون با هوش خود آمد قالَ سُبْحانَکَ گفت: پاکی و بی‌عیبی ترا تُبْتُ إِلَیْکَ من بتو باز گشتم وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِینَ (۱۴۳) و من نخستین گرویدگانم.

Қол ё Мӯсо аллоҳ гуфт эй Мӯсои إнии астФитки алии анноси ман баргузедами туро бар мардумони брсолотӣу бкломии бпиғоми хешу сухани гуфтани хеш бо ту Фхзи мо отитки гири ин ки туро додам ва кун ман алшокрин ( 144 ) ва аз спосдорон бош .

قالَ یا مُوسی‌ اللَّه گفت ای موسی إِنِّی اصْطَفَیْتُکَ عَلَی النَّاسِ من برگزیدم ترا بر مردمان بِرِسالاتِی وَ بِکَلامِی بپیغام خویش و سخن گفتن خویش با تو فَخُذْ ما آتَیْتُکَ گیر این که ترا دادم وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرِینَ (۱۴۴) و از سپاسداران باش.