Ва ктбнои ?лаи фии алأлўоҳи нбштими Мӯсоро дар таҳтаҳо ман кули шайъи ءи мавъиза аз ҳамаи чизеи пандӣу тФсилои лкли шайъи ءу тафсил додан ҳар чиз аз ҳалолу ҳароми Фхзҳои бқўаҳи гири онро бзўру أмри қўмку фармои қавми хешро иأхзўои бأҳснҳо то бигиранд бникўтри фармон ки дар онанд сأрикми дори алФосқин ( 145 ) ореи намоями шуморо фардои саройу манзили эшон ки аз фармону тоъат берун шуданд .

وَ کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ نبشتیم موسی را در تخته‌ها مِنْ کُلِّ شَیْ‌ءٍ مَوْعِظَةً از همه چیزی پندی وَ تَفْصِیلًا لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ و تفصیل دادن هر چیز از حلال و حرام فَخُذْها بِقُوَّةٍ گیر آن را بزور وَ أْمُرْ قَوْمَکَ و فرمای قوم خویش را یَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها تا بگیرند بنیکوتر فرمان که در آن‌اند سَأُرِیکُمْ دارَ الْفاسِقِینَ (۱۴۵) آری نمایم شما را فردا سرای و منزل ایشان که از فرمان و طاعت بیرون شدند.

СأсрФи ани оётии ореи бози гардонам аз суханони хеши аллазӣнаи иткбрўни фии алأрзи эшонро ки гардан мекашанд дар замини бғир алҳақ ббии ҳақу إни ирўои кули оя ва агар бенанд ҳар нишоне ки нмоӣими лои иؤмнўои баҳои бнгрўнди бону إни ирўои сиблати алршд ва агар роҳи ростии бенанди лои итхзўаҳи сбилои онро роҳ нагиранду إни ирўои сиблати Улуғӣ ва агар роҳ бе роҳии бенанди итхзўаҳи сбилои онро роҳ гиранд злки бأнҳми кзбўои боётнои он бонаст ки эшон суханони мо дурӯғ шимурданду конўои анҳо ғофилин ( 146 ) ва аз он чу ноогоҳон ғофил нишастанд .

سَأَصْرِفُ عَنْ آیاتِیَ آری باز گردانم از سخنان خویش الَّذِینَ یَتَکَبَّرُونَ فِی الْأَرْضِ ایشان را که گردن میکشند در زمین بِغَیْرِ الْحَقِّ ببی حق وَ إِنْ یَرَوْا کُلَّ آیَةٍ و اگر بینند هر نشانی که نمائیم لا یُؤْمِنُوا بِها بنگروند بآن وَ إِنْ یَرَوْا سَبِیلَ الرُّشْدِ و اگر راه راستی بینند لا یَتَّخِذُوهُ سَبِیلًا آن را راه نگیرند وَ إِنْ یَرَوْا سَبِیلَ الغَیِّ و اگر راه بی‌راهی بینند یَتَّخِذُوهُ سَبِیلًا آن را راه گیرند ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کَذَّبُوا بِآیاتِنا آن بآن است که ایشان سخنان ما دروغ شمردند وَ کانُوا عَنْها غافِلِینَ (۱۴۶) و از آن چو ناآگاهان غافل نشستند.

Ва аллазӣнаи кзбўои боётно ва эшон ки суханони мо дурӯғ шимурданду бони дурӯғ зан гирифтанду лқоءи алохраҳу бадӣдори охират кофар шуданд ҳбтти أъмолҳми табоҳи гашти кирдори эшон ки дарин ҷаҳон карданд ҳилли иҷзўни إлои мо конўои иъмлўн ( 147 ) ва подош диҳанд эшонро магар ончӣ мекарданд ?

وَ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا و ایشان که سخنان ما دروغ شمردند و بآن دروغ زن گرفتند وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ و بدیدار آخرت کافر شدند حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ تباه گشت کردار ایشان که درین جهان کردند هَلْ یُجْزَوْنَ إِلَّا ما کانُوا یَعْمَلُونَ (۱۴۷) و پاداش دهند ایشان را مگر آنچه میکردند؟

Ва атхзи қавми Мӯсоу қавм Мӯсо сохтанд ва карданд ман баъда аз пас ғоӣб шудани Мӯсо ба таври ман ҳлиҳм аз он перояҳои эшон ки аз оли фиръавни бъорит хоста буданд ъҷлои гӯсолае ҷсдои колбудии биҷонии ?лаи хори бонгии дарави أи лами ирўои أнаҳи лои иклмҳм наме бенанд ки ӯ бо эшон сухани нмигўид ?у лои иҳдиҳми сбило ва эшонро бҳичи роҳ наме намояд ? атхзўаҳу конўои золимин ( 148 ) бхдоиӣ гирифтанд онро ва дар он ситамкор буданд бар худ .

وَ اتَّخَذَ قَوْمُ مُوسی‌ و قوم موسی ساختند و کردند مِنْ بَعْدِهِ از پس غائب شدن موسی به طور مِنْ حُلِیِّهِمْ از آن پیرایه‌های ایشان که از آل فرعون بعاریت خواسته بودند عِجْلًا گوساله‌ای جَسَداً کالبدی بیجانی لَهُ خُوارٌ بانگی درو أَ لَمْ یَرَوْا أَنَّهُ لا یُکَلِّمُهُمْ نمی‌بینند که او با ایشان سخن نمیگوید؟ وَ لا یَهْدِیهِمْ سَبِیلًا و ایشان را بهیچ راه نمی‌نماید؟ اتَّخَذُوهُ وَ کانُوا ظالِمِینَ (۱۴۸) بخدایی گرفتند آن را و در آن ستمکار بودند بر خود.

Ва лмои сиқти фии أидиҳм ва чун пушаймони гаштанд аз парастидани гӯсолау рأўои أнҳми қади злўоу диданд ки аз роҳи бироаҳи гаштанд қолўо гуфтанд : лӣни лами ирҳмнои рбноу иғФри лно агар нбхшоид бар мо худованди моу нёмрзди моро лнкўнни ман алхосрин ( 149 ) ночор ки аз зиёнкорон бошем ва аз нави майдон .

وَ لَمَّا سُقِطَ فِی أَیْدِیهِمْ و چون پشیمان گشتند از پرستیدن گوساله وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا و دیدند که از راه بیراه گشتند قالُوا گفتند: لَئِنْ لَمْ یَرْحَمْنا رَبُّنا وَ یَغْفِرْ لَنا اگر نبخشاید بر ما خداوند ما و نیامرزد ما را لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ (۱۴۹) ناچار که از زیانکاران باشیم و از نو میدان.

Ва лмои рҷъи Мӯсои إлии қавма ва чун Мӯсо аз тавр бо қавм хеш омад ғазабони أсФоу ваии хашмгину бғоити андўҳгн қол гуфт : бӣсмои хлФтмўнии ман баъдии бад хлиФтон будед маро аз пас ғайбати ман ! أи ъҷлтми أмри рбкм дайр омад шуморо ваъдае ки худованди шумо ниҳода буд шумороу أлқии алأлўоҳу таҳта ҳо бияфканаду أхзи брأси أхиаҳи иҷраҳи إлиаҳ ӯро фаро худ кашид мӯӣу маҳосини гирифта қол гуфт : ибни أм эй писари модари ман ! إни алқўми астзъФўнии қавми марои бечорау андаки диданд ва бечора гирифтанду кодўои иқтлўннӣу костндии марои бкштндии Флои тшмт бе алأъдоءи душманони бмн шод макуну лои тҷълнии маъаи алқўми алзолмин ( 150 )у маро дар ъдод муҷримон манеҳ ва бо гуноҳкорон яксон макун .

وَ لَمَّا رَجَعَ مُوسی‌ إِلی‌ قَوْمِهِ و چون موسی از طور با قوم خویش آمد غَضْبانَ أَسِفاً و وی خشمگین و بغایت اندوهگن قالَ گفت: بِئْسَما خَلَفْتُمُونِی مِنْ بَعْدِی بد خلیفتان بودید مرا از پس غیبت من! أَ عَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّکُمْ دیر آمد شما را وعده‌ای که خداوند شما نهاده بود شما را وَ أَلْقَی الْأَلْواحَ و تخته‌ها بیفکند وَ أَخَذَ بِرَأْسِ أَخِیهِ یَجُرُّهُ إِلَیْهِ او را فرا خود کشید موی و محاسن گرفته قالَ گفت: ابْنَ أُمَّ ای پسر مادر من! إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِی قوم مرا بیچاره و اندک دیدند و بیچاره گرفتند وَ کادُوا یَقْتُلُونَنِی و کاستندی مرا بکشتندی فَلا تُشْمِتْ بِیَ الْأَعْداءَ دشمنان بمن شاد مکن وَ لا تَجْعَلْنِی مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ (۱۵۰) و مرا در عداد مجرمان منه و با گناهکاران یکسان مکن.

Қоли раби ағФри лӣ ва лأхӣ гуфт : худованди ман ! биёмурз мароу бародари мароу أдхлнои фии рҳмтку дрори моро дар бахшоиши хешу أнти أрҳми алроҳмин ( 151 ) ва ту меҳрбонтар меҳрбононе .

قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِی وَ لِأَخِی گفت: خداوند من! بیامرز مرا و برادر مرا وَ أَدْخِلْنا فِی رَحْمَتِکَ و درآر ما را در بخشایش خویش وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ (۱۵۱) و تو مهربانتر مهربانانی.

إни аллазӣнаи атхзўои алъҷли эшон ки гӯсоларо худоӣ гирифтанд синолҳми оре боишон расад ғазаби ман рбҳми хашмӣ аз худованди эшону злаҳи фии алҳёҳи алднёу хории дарин ҷаҳону кзлки нҷзии алмФтрин ( 152 ) ва ҳамчунин подоши диҳеми нави оварандагонро дар дайни расӯли пас марг ӯ .

إِنَّ الَّذِینَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ ایشان که گوساله را خدای گرفتند سَیَنالُهُمْ آری بایشان رسد غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ خشمی از خداوند ایشان وَ ذِلَّةٌ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا و خواری درین جهان وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُفْتَرِینَ (۱۵۲) و همچنین پاداش دهیم نو آورندگان را در دین رسول پس مرگ او.

Ва аллазӣнаи ъмлўои алсиӣот ва эшон ки гуноҳон карданд сами тобўои ман баъдҳоу бози гаштанди пас аз ону омнўоу бгрўиднди إни рбки худованди ту ман баъдҳо пас гуноҳони эшон лғФўри раҳим ( 153 ) ҳқо ки омрзгорасту бахшоянда

وَ الَّذِینَ عَمِلُوا السَّیِّئاتِ و ایشان که گناهان کردند ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها و باز گشتند پس از آن وَ آمَنُوا و بگرویدند إِنَّ رَبَّکَ خداوند تو مِنْ بَعْدِها پس گناهان ایشان لَغَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۵۳) حقّا که آمرزگار است و بخشاینده‌

Ва лмои скти ани Мӯсои алғзб ва чун хомӯши истод аз Мӯсои хашму бёромиди أхзи алأлўоҳи таҳта ҳо барграфту фии нсхтҳои ҳудоу раҳма ва дар насахт он роҳнмўнӣасту бахшоишии ллзини ҳам лрбҳми ирҳбўн ( 154 ) эшонро ки аз худованди хеши митрснд .

وَ لَمَّا سَکَتَ عَنْ مُوسَی الْغَضَبُ و چون خاموش ایستاد از موسی خشم و بیارامید أَخَذَ الْأَلْواحَ تخته‌ها برگرفت وَ فِی نُسْخَتِها هُدیً وَ رَحْمَةٌ و در نسخت آن راهنمونی است و بخشایشی لِلَّذِینَ هُمْ لِرَبِّهِمْ یَرْهَبُونَ (۱۵۴) ایشان را که از خداوند خویش میترسند.