Қавлаи таъолӣ : ва ман қавми Мӯсои أмаҳ аз қавми Мӯсо гуруҳеаст иҳдўни болҳқ ки бо ростии михўоннд ва ба иъдлўн ( 159 )у бон ростӣ мераванд .

قوله تعالی: وَ مِنْ قَوْمِ مُوسی‌ أُمَّةٌ از قوم موسی گروهی است یَهْدُونَ بِالْحَقِّ که با راستی میخوانند وَ بِهِ یَعْدِلُونَ (۱۵۹) و بآن راستی میروند.

Ва қтъноҳм ва эшонро гуруҳи гуруҳи бргсстими аснтии ъушраи أсботои дувоздаҳ гуруҳи أммои уммати уммати ҷўки ҷўк бо пайғомбари пайғомбару أўҳинои إлии Мӯсоу пайғоми додеми бмўсии إзи истисқоаи қавмаи он гуҳ ки оби хости азуи қавм ӯ أни азрби бъсоки алҳҷр ки бъсои ин сангро мезан Фонбҷст манеҳ аснтои ъушра айнан бикшод аз он дувоздаҳ чашмаи қади илми кули أноси мшрбҳм ҳар гуруҳе аз эшон мидонстнд ки обишхури эшон кадомасту зллнои алайҳими алғмоми эшонро меғ фиристодем то соя кардед бар эшону أнзлнои алайҳими алмну алслўӣ ва фурӯ фиристодем бар эшон таранҷибину мурғи селои клўои ман таййиботи мо рзқнокми гуфтеми михўриди азин хушҳо ки шуморо рӯзии додем ва мо злмўноу ситам на бар мо карданду локини конўои أнФсҳми излмўн ( 160 ) локини эшон ситам бар хештан карданд .

وَ قَطَّعْناهُمُ و ایشان را گروه گروه برگسستیم اثْنَتَیْ عَشْرَةَ أَسْباطاً دوازده گروه أُمَماً امّت امّت جوک جوک با پیغامبر پیغامبر وَ أَوْحَیْنا إِلی‌ مُوسی‌ و پیغام دادیم بموسی إِذِ اسْتَسْقاهُ قَوْمُهُ آن گه که آب خواست ازو قوم او أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْحَجَرَ که بعصا این سنگ را میزن فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَیْناً بگشاد از آن دوازده چشمه قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ هر گروهی از ایشان میدانستند که آبشخور ایشان کدام است وَ ظَلَّلْنا عَلَیْهِمُ الْغَمامَ ایشان را میغ فرستادیم تا سایه کردید بر ایشان وَ أَنْزَلْنا عَلَیْهِمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوی‌ و فرو فرستادیم بر ایشان ترنجبین و مرغ سلوی کُلُوا مِنْ طَیِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ گفتیم میخورید ازین خوشها که شما را روزی دادیم وَ ما ظَلَمُونا و ستم نه بر ما کردند وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ (۱۶۰) لکن ایشان ستم بر خویشتن کردند.

Ва إзи қили ?лаами аскнўои ҳзаҳи алқриаҳ ва эшонро гуфтанд ки дар замини байт алмуқаддас нишинед ва онро маскан гиреду клўои минҳои ҳайси шӣтму михўрид аз он ҳар ҷой ки хоҳеду қўлўои ҳтаҳ ва мегуед чун май дршўид : гуноҳони мо аз мо фурӯ нау адхлўои албоби сҷдоу пушт хам дода аз дар дар раведи нғФри лаками хтиӣоткм то биёмурзем шуморо гуноҳони шумо снзиди алмҳснин ( 161 ) ореи некӯкоронро бар пиўси биФзоӣим .

وَ إِذْ قِیلَ لَهُمُ اسْکُنُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ و ایشان را گفتند که در زمین بیت المقدس نشینید و آن را مسکن گیرید وَ کُلُوا مِنْها حَیْثُ شِئْتُمْ و میخورید از آن هر جای که خواهید وَ قُولُوا حِطَّةٌ و می‌گویید چون می‌درشوید: گناهان ما از ما فرو نه وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً و پشت خم داده از در در روید نَغْفِرْ لَکُمْ خَطِیئاتِکُمْ تا بیامرزیم شما را گناهان شما سَنَزِیدُ الْمُحْسِنِینَ (۱۶۱) آری نیکوکاران را بر پیوس بیفزائیم.

Фбдли аллазӣна злмўо манеҳам бадал карданд он ситамкорони он сухан ки гуфта буданд эшонро қўлои ғайри алзии қили ?лаам дигар гуфтанд ҷуз аз онкӣ эшон гуфта буданд , Фأрслнои алайҳими рҷзои ман алсмоء фурӯ кушодем бар эшон аз осмони азобии бмои конўои излмўн ( 162 ) бони ситам ки карданд .

فَبَدَّلَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ بدل کردند آن ستمکاران آن سخن که گفته بودند ایشان را قَوْلًا غَیْرَ الَّذِی قِیلَ لَهُمْ دیگر گفتند جز از آنکه ایشان گفته بودند، فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ فرو گشادیم بر ایشان از آسمان عذابی بِما کانُوا یَظْلِمُونَ (۱۶۲) بآن ستم که کردند.

Ва сӣлҳми ани алқриаҳ ва пресс эшонро аз он шаҳри алтии канти ҳозираи албҳри бнздики дарёи إзи иъдўни фии алсбт ки аз андоза дар мегузаштанду бшнбаҳ касб мекарданд إзи тأтиҳми ҳитонҳм ки боишон меомад моҳёни эшон явми сбтҳми он рӯз ки шанбе мекарданд шръо дар об бар рӯй оби равони ҳамвору явми лои исбтўни лои тأтиҳм ва он рӯз ки шанбе накардандӣ моҳӣ наомадӣ боишон кзлки нблўҳми эшонро чунон меозмудем бмои конўои иФсқўн ( 163 ) бонкаҳи қавмӣ фосиқ буданд ва аз тоъати дории берун .

وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَةِ و پرس ایشان را از آن شهر الَّتِی کانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ بنزدیک دریا إِذْ یَعْدُونَ فِی السَّبْتِ که از اندازه در میگذشتند و بشنبه کسب میکردند إِذْ تَأْتِیهِمْ حِیتانُهُمْ که بایشان میآمد ماهیان ایشان یَوْمَ سَبْتِهِمْ آن روز که شنبه میکردند شُرَّعاً در آب بر روی آب روان هموار وَ یَوْمَ لا یَسْبِتُونَ لا تَأْتِیهِمْ و آن روز که شنبه نکردندی ماهی نیامدی بایشان کَذلِکَ نَبْلُوهُمْ ایشان را چنان می‌آزمودیم بِما کانُوا یَفْسُقُونَ (۱۶۳) بآنکه قومی فاسق بودند و از طاعت داری بیرون.

Ва إзи қолат أмаҳ манеҳам гуруҳе гуфтанд аз эшон : лами тъзўни қўмо чаро мепанд диҳед қавмиро аллоҳи мҳлкҳм ки аллоҳи эшонро ҳалок мехоҳад ки кунад أўи мъзбҳми ъзобои шадидан ё мехоҳад ки эшонро азоб кунад азобии сахти қолўо ҷавоб доданд ва гуфтанд : мъзраҳи إлии рбкми узр моаст бнздики худо дар кори эшону лълҳми итқўн ( 164 ) ва то магари ҳам эшон бипарҳезанд .

وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ گروهی گفتند از ایشان: لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً چرا می‌پند دهید قومی را اللَّهُ مُهْلِکُهُمْ که اللَّه ایشان را هلاک میخواهد که کند أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِیداً یا میخواهد که ایشان را عذاب کند عذابی سخت قالُوا جواب دادند و گفتند: مَعْذِرَةً إِلی‌ رَبِّکُمْ عذر ما است بنزدیک خدا در کار ایشان وَ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ (۱۶۴) و تا مگر هم ایشان بپرهیزند.

Флмои нсўо чун бгзоштнди мо зкрўо ба панд гирифтани бони панд ки эшонро доданд أнҷинои аллазӣнаи инҳўни ани алсўءи рҳонидими эшонро ки мебоз задандӣ аз бадӣу أхзнои аллазӣнаи злмўоу фарои гирифтеми эшонро ки бар хештан ситам карданд бъзоби бӣиси бъзобии сахти бмои конўои иФсқўн ( 165 ) бон ки қавмӣ фосиқ буданд .

فَلَمَّا نَسُوا چون بگذاشتند ما ذُکِّرُوا بِهِ پند گرفتن بآن پند که ایشان را دادند أَنْجَیْنَا الَّذِینَ یَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ رهانیدیم ایشان را که می‌باز زدندی از بدی وَ أَخَذْنَا الَّذِینَ ظَلَمُوا و فرا گرفتیم ایشان را که بر خویشتن ستم کردند بِعَذابٍ بَئِیسٍ بعذابی سخت بِما کانُوا یَفْسُقُونَ (۱۶۵) بآن که قومی فاسق بودند.

Флмои ътўо чун нопокӣ карданд ва гардан кашиданд ан мо наҳаво анҳу аз ончии эшонро боз заданд аз он қлнои ?лаами эшонро гуфтеми кўнўои қрдаҳ копӣон гардид хосӣин ( 166 ) хор ва беузр ва бесухану навмед .

فَلَمَّا عَتَوْا چون ناپاکی کردند و گردن کشیدند عَنْ ما نُهُوا عَنْهُ از آنچه ایشان را باز زدند از آن قُلْنا لَهُمْ ایشان را گفتیم کُونُوا قِرَدَةً کپیان گردید خاسِئِینَ (۱۶۶) خوار و بی‌عذر و بی‌سخن و نومید.

Ва إзи тأзни рбк ва огоҳӣ бидод худованди ту либъсни алайҳим ки бар ҷуҳудон меангезанд إлии явми алқёмаҳ то бурузи растохези пайвастаи ман исўмҳми сӯъи алъзоб касе ки эшонро меранҷоанд ва азоб мечашонд إни рбки лсриъи алъқоби худованди ту зуд тавонаст уқубат карданроу إнаҳи лғФўри раҳим ( 167 )у омрзгор ва бахшояндааст тоӣбро .

وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکَ و آگاهی بداد خداوند تو لَیَبْعَثَنَّ عَلَیْهِمْ که بر جهودان می‌انگیزاند إِلی‌ یَوْمِ الْقِیامَةِ تا بروز رستاخیز پیوسته مَنْ یَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذابِ کسی که ایشان را می‌رنجاند و عذاب می‌چشاند إِنَّ رَبَّکَ لَسَرِیعُ الْعِقابِ خداوند تو زود توان است عقوبت کردن را وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۶۷) و آمرزگار و بخشاینده است تائب را.

Ва қтъноҳми фии алأрзи أммо ва эшонро пора пора кардем дар замини пуркандаи гуруҳ гуруҳ манеҳам алсолҳўн ҳаст аз эшон ки мусулмонанду некон ва манеҳам дуни злк ва ҳаст аз эшон ки фурӯд аз онанду ҷуз аз ону блўноҳму бёзмўдими эшонро болҳсноту алсиӣоти бникиҳо ва бадӣҳо лълҳми ирҷъўн ( 168 ) то магар боз оянд бтўбаҳ .

وَ قَطَّعْناهُمْ فِی الْأَرْضِ أُمَماً و ایشان را پاره پاره کردیم در زمین پرکنده گروه گروه مِنْهُمُ الصَّالِحُونَ هست از ایشان که مسلمان‌اند و نیکان وَ مِنْهُمْ دُونَ ذلِکَ و هست از ایشان که فرود از آن‌اند و جز از آن وَ بَلَوْناهُمْ و بیازمودیم ایشان را بِالْحَسَناتِ وَ السَّیِّئاتِ بنیکیها و بدیها لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ (۱۶۸) تا مگر باز آیند بتوبه.

ФхлФи ман бъдҳми халаф аз пас дар расед эшонро пас омадагони бади врсўои алкитоби тавроту илми он мироси бурданд аз пешинёни иأхзўни арзи ҳозои алأднии арзи ин ҷаҳони мигирнди бони илму иқўлўни сиғФри лно ва бо ӣнҳамаи мигўинд ки худованди мо моро бихоҳад омрзиду إни иأтҳми арз мислаи ва агар ояд боишон арзи ҳам чунон аз ҳароми иأхзўаҳи мигирнди онро . أи лами иؤхзи алайҳими мисоқи алкитоб на паймон дар номаи ман бар эшон гирифтаанд أни лои иқўлўои алии аллоҳи إло алҳақ ки бар аллоҳи ҷузи рости нгўинду дрсўои мо фӣау ончӣ дар тавротаст хондаанду донистау ?илдори алохраҳи хайру сарои охират ба ллзини итқўни эшонро ки аз хашму азоб ман мепарҳезанд أи Флои тъқлўн ( 169 ) дрнмии ёўнд ? ! . Ва аллазӣнаи имскўни болктоб ва эшон ки даст дар китоб заданду أқомўои алслоаҳу намоз бпоӣ доштанд إнои лои нзиъи أҷри алмслҳин ( 170 ) мо зойеъ накунем марди некӯкорон .

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ از پس در رسید ایشان را پس آمدگان بد وَرِثُوا الْکِتابَ تورات و علم آن میراث بردند از پیشینیان یَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنی‌ عرض این جهان میگیرند بآن علم وَ یَقُولُونَ سَیُغْفَرُ لَنا و با اینهمه میگویند که خداوند ما ما را بخواهد آمرزید وَ إِنْ یَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ و اگر آید بایشان عرض هم چنان از حرام یَأْخُذُوهُ میگیرند آن را. أَ لَمْ یُؤْخَذْ عَلَیْهِمْ مِیثاقُ الْکِتابِ نه پیمان در نامه من بر ایشان گرفته‌اند أَنْ لا یَقُولُوا عَلَی اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ که بر اللَّه جز راست نگویند وَ دَرَسُوا ما فِیهِ و آنچه در تورات است خوانده‌اند و دانسته وَ الدَّارُ الْآخِرَةُ خَیْرٌ و سرای آخرت به لِلَّذِینَ یَتَّقُونَ ایشان را که از خشم و عذاب من می‌پرهیزند أَ فَلا تَعْقِلُونَ (۱۶۹) درنمی‌یاوند؟!. وَ الَّذِینَ یُمَسِّکُونَ بِالْکِتابِ و ایشان که دست در کتاب زدند وَ أَقامُوا الصَّلاةَ و نماز بپای داشتند إِنَّا لا نُضِیعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِینَ (۱۷۰) ما ضایع نکنیم مرد نیکوکاران.

Ва إзи нтқнои алҷбли Фўқҳм ва ёд кун бар эшон он гуҳ ки мо кӯҳ бигусастем ва бҳўо барадем ва дар ҳавои паҳн боз доштем болои эшон кأнаҳи зиллаи гӯйии рости чатрӣ буду знўои أнаҳи воқеъи баҳами бдонстнд ки агар таврот напазиранд он бар сари эшон фурӯ уфтад хзўои мо отинокм бқўаҳ бустонед ин китоб ки бшмои додеми бқўаҳу азкрўои мо фӣа ва ёд кунед ончӣ дар онаст лълкми ттқўн ( 171 ) то магари прҳизидаҳи оӣид .

وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ و یاد کن بر ایشان آن گه که ما کوه بگسستیم و بهوا بردیم و در هوا پهن باز داشتیم بالای ایشان کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ گویی راست چتری بود وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ بدانستند که اگر تورات نپذیرند آن بر سر ایشان فرو افتد خُذُوا ما آتَیْناکُمْ بِقُوَّةٍ بستانید این کتاب که بشما دادیم بقوة وَ اذْکُرُوا ما فِیهِ و یاد کنید آنچه در آن است لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (۱۷۱) تا مگر پرهیزیده آئید.