Қавлаи таъолӣ :у ллаҳи алأсмоءи алҳснии Фодъўаҳи баҳои худоиро ҷли ҷалола номҳоаст , ва он номҳо ӯро сифотаст , бони номҳо номвару сутӯдау шинохта , номҳои пурофарин , ва бар дилҳо ширин , назми пок ва гуфт пок аз худованди пок . Назми бсзо ва гуфт зебо аз худованди якто . Ойини забону чароғи ҷону сноءи ҷовдон . Худ мегуяд ҷли ҷалолау ъзи кбрёؤаҳ : нурии ҳдоӣ ,у лои илоҳи алои аллоҳи клмтӣ ,у أнои ҳў . Банда ки роҳ ёфт бнўр ман ёфт , пай ки баради бчроғи ман барад , чароғи суннат , чароғи маърифат , чароғи муҳаббат . Чароғи суннат дар дилаш афрӯхтем , чароғи маърифат дар сараш афрӯхтем , чароғи муҳаббат дар ҷонаш афрӯхтем . эй шоди боди бандае ки миёни ин се чароғ равонаст ! азизтар азу кист ки нури аъзам дар дилаш тобонаст ?

قوله تعالی: وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنی‌ فَادْعُوهُ بِها خدای را جلّ جلاله نامها است، و آن نامها او را صفات است، بآن نامها نامور و ستوده و شناخته، نامهای پرآفرین، و بر دلها شیرین، نظم پاک و گفت پاک از خداوند پاک. نظم بسزا و گفت زیبا از خداوند یکتا. آئین زبان و چراغ جان و ثناء جاودان. خود میگوید جلّ جلاله و عزّ کبریاؤه: نوری هدای، و لا اله الّا اللَّه کلمتی، و أنا هو. بنده که راه یافت بنور من یافت، پی که برد بچراغ من برد، چراغ سنّت، چراغ معرفت، چراغ محبّت. چراغ سنت در دلش افروختیم، چراغ معرفت در سرش افروختیم، چراغ محبّت در جانش افروختیم. ای شاد باد بنده‌ای که میان این سه چراغ روان است! عزیزتر ازو کیست که نور اعظم در دلش تابان است؟

Ва дидаи варии дӯсти дил ӯро аёнаст ? он гуҳ гуфт ҷли ҷалола : лои илоҳи ало аллоҳ гуфт манасту сифат манаст ,у аллоҳи ном манаст , ва ман он номам ки ҳастам , ки номами дёну меҳрбон ,у худои ҳамагон , дорандаи ҷаҳон ,у навбати сози ҷаҳонён .

و دیده وری دوست دل او را عیان است؟ آن گه گفت جلّ جلاله: لا اله الا اللَّه گفت من است و صفت من است، و اللَّه نام من است، و من آن نامم که هستم، که نامم دیّان و مهربان، و خدای همگان، دارنده جهان، و نوبت ساز جهانیان.

Пери тариқати калимае чанд гуфта лоӣқи ин мавзе , гуфт : эй сазовори санои хеш ! эй шукркунанда ътоءи хеш ! эй ширини намояндаи блоءи хеш ! раҳеи бзоти худ аз сноءи ту оҷиз ,у бъқли худ аз шинохти миннати ту оҷиз , ва битавон худ аз сазои ту оҷиз , кримо ! гирифтори он дардам ки ту давои онӣ . Бандаи он сноом ки ту сазои онӣ . Ман дар ту чаҳ донам ту доне ! ту онӣ ки худ гуфтӣ , ва чунон ки худ гуфтӣ онӣ . Ҳамонаст ки Мустафо ( с ) гуфт : « лои аҳсии сноءи алейк анати комаи аснити алии нФск » .

پیر طریقت کلمه‌ای چند گفته لائق این موضع، گفت: ای سزاوار ثنای خویش! ای شکر کننده عطاء خویش! ای شیرین نماینده بلاء خویش! رهی بذات خود از ثناء تو عاجز، و بعقل خود از شناخت منّت تو عاجز، و بتوان خود از سزای تو عاجز، کریما! گرفتار آن دردم که تو دوای آنی. بنده آن ثناام که تو سزای آنی. من در تو چه دانم تو دانی! تو آنی که خود گفتی، و چنان که خود گفتی آنی. همانست که مصطفی (ص) گفت: «لا احصی ثناء علیک انت کما اثنیت علی نفسک».

Ва зрўои аллазӣнаи илҳдўни фии أсмоӣаҳи илҳод дар номҳои аллоҳ аз роҳи ростӣу савоб баргаштанаст , ва ин бар ду ваҷҳаст : ё зиёдати орад дар он ё нуқсон . Номӣу сифатӣ ки аллоҳи худро нагуфт бигӯед , ё ончии худро гуфт нагӯяд . Он тамсиласт ва ин таътил . Аҳли алтмсили зодўои Фأлҳдўо ,у аҳли алтътили нқсўои Фأлҳдўо .

وَ ذَرُوا الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی أَسْمائِهِ الحاد در نامهای اللَّه از راه راستی و صواب برگشتن است، و این بر دو وجه است: یا زیادت آرد در آن یا نقصان. نامی و صفتی که اللَّه خود را نگفت بگوید، یا آنچه خود را گفت نگوید. آن تمثیل است و این تعطیل. اهل التّمثیل زادوا فألحدوا، و اهل التعطیل نقصوا فألحدوا.

Шайхи алислом Ансорӣ гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : ончии аллоҳ аз худ нишон дод онаст ,у сифати вай чунонаст . Аллоҳ аз худ бар баёнаст ,у Мустафои азу бар аёнаст , худро мегуяд : « Фсӣл ба хбиро , »у Мустафоро мегуяд : ва мо интқи ани алҳўӣ . Аллоҳро сифати исбот кардан нишоед бхўиштн , ва на тнзиаҳ кардани бхўиштн . Гӯши фарои китобу суннати дор , ончӣ гуяд ту бигӯӣ ки онаст . Аллоҳ гуфт ки сифат ҳаст , ва ном ҳаст , ту он мегӯй ки ҳаст , ончӣ нагуфт ки нест ту магӯӣ ки нест . Аллоҳ нагуфт ки ман чунам , агар бигуфтӣ ки чунам мо бгФтимӣ . Аллоҳ гуфт ки ҳастам чунӣ бнгФт , ту ҳаст мегӯй чунӣ магӯӣ . Ҳар киро ду оят аз қуръони маълуми гашт аз ташбеҳ бараст : أи Фмни ихлқи кмни лои ихлқ ? лӣси кмслаҳи шайъи ءу ҳўи алсмиъи албсир . Исботи исм на ташбеҳаст ,у тақдис дар нафии мазҳаб Иблисаст , ӯ ки меташбеҳ кунад аз ҳзираҳи ислом берунаст , ва ӯ ки сифат рад мекунад зиндиқаст .

شیخ الاسلام انصاری گفت قدّس اللَّه روحه: آنچه اللَّه از خود نشان داد آنست، و صفت وی چنان است. اللَّه از خود بر بیان است، و مصطفی ازو بر عیان است، خود را میگوید: «فَسْئَلْ بِهِ خَبِیراً،» و مصطفی را میگوید: وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی‌. اللَّه را صفت اثبات کردن نشاید بخویشتن، و نه تنزیه کردن بخویشتن. گوش فرا کتاب و سنت دار، آنچه گوید تو بگوی که آنست. اللَّه گفت که صفت هست، و نام هست، تو آن میگوی که هست، آنچه نگفت که نیست تو مگوی که نیست. اللَّه نگفت که من چونم، اگر بگفتی که چونم ما بگفتیمی. اللَّه گفت که هستم چونی بنگفت، تو هست میگوی چونی مگوی. هر که را دو آیت از قرآن معلوم گشت از تشبیه برست: أَ فَمَنْ یَخْلُقُ کَمَنْ لا یَخْلُقُ؟ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ. اثبات اسم نه تشبیه است، و تقدیس در نفی مذهب ابلیس است، او که می‌تشبیه کند از حظیره اسلام بیرون است، و او که صفت رد میکند زندیق است.

Ва бидон ки холиқро ҷли ҷалола номҳоасту махлуқро номҳо . Ҳар чаҳ номҳои махлуқаст он маснӯъаст ориятӣу сохтау маҷозӣ ,у ончии номҳои холиқаст ҳама қадиманду азалӣ ,у бсзоӣ ӯу ҳақиқӣ . Ҳеҷ ном аз номҳои ӯ муҳаддис нест . Қавмӣ гуфтанд : махлуқ бояд то холиқ буд , мрзўқ бояд то розиқ буд . Ва на чунонаст ки эшон гуфтанд , ки ҳеҷ ҳдсро бо номи аллоҳ роҳ нест , ки ҳеҷ махлуқ набӯду худованди мо холиқ буд . Ҳеҷ мрзўқ набӯду худованди мо розиқ буд . Аллоҳро навад ва на номаст ки бони номҳо номвараст , ва на бмўсўмот мсмӣаст , ки худ мтсмӣаст бозул . Дар осмон ва замин ӯст , ки чунон ки дар аввал охираст дар охир авваласт , на авҳомро мадрак , на аФҳомро илал . Ҳўи мъли алошёءу лои иътл .

و بدان که خالق را جلّ جلاله نامها است و مخلوق را نامها. هر چه نامهای مخلوق است آن مصنوع است عاریتی و ساخته و مجازی، و آنچه نامهای خالق است همه قدیم‌اند و ازلی، و بسزای او و حقیقی. هیچ نام از نامهای او محدث نیست. قومی گفتند: مخلوق باید تا خالق بود، مرزوق باید تا رازق بود. و نه چنان است که ایشان گفتند، که هیچ حدث را با نام اللَّه راه نیست، که هیچ مخلوق نبود و خداوند ما خالق بود. هیچ مرزوق نبود و خداوند ما رازق بود. اللَّه را نود و نه نام است که بآن نامها نامور است، و نه بموسومات مسمّی است، که خود متسمی است بازل. در آسمان و زمین اوست، که چنان که در اوّل آخر است در آخر اوّل است، نه اوهام را مدرک، نه افهام را علل. هو معلّ الاشیاء و لا یعتلّ.

Дар чароовкунанда ҳар чиз , ва худ дар чаро ноед . Пас ҳар ки дар чаро ва чун шуд аз туруқи суннат берун шуд , аз онкии раби алъзаҳ на мтҳоӣласт дар знўн , на муҳот дар аФҳом , на мтқсм дар уқул , на мадрак дар авҳом . Шинохтааст аммо бсФту ном . Ҳамаи азу бар нишонанд ва бар пайғом .

در چرا افکننده هر چیز، و خود در چرا ناید. پس هر که در چرا و چون شد از طرق سنت بیرون شد، از آنکه ربّ العزّة نه متحائل است در ظنون، نه محاط در افهام، نه متقسم در عقول، نه مدرک در اوهام. شناخته است امّا بصفت و نام. همه ازو بر نشانند و بر پیغام.

Бнўри маърифату китобу суннату илҳом .

بنور معرفت و کتاب و سنت و الهام.

Ва ммни хлқнои أмаҳи иҳдўни болҳқи сифату наът дӯстонаст ,у аллазӣнаи кзбўои боётнои снстдрҷҳми ман ҳайси лои иълмўни ҳосили кор бегонагонаст . Эшон навохтагон фазланд ,у ӣнони рондагони адл . Зомин эшон худост , Мустафои пешво ,у аллоҳ раҳнамоӣаст . Зомини ӣнон ройаст ,у Иблиси пешво ,у дӯзахи сарой . Мазҳаби эшон « ва мо интқи ани алҳўӣ » ,у мазҳаби ӣнон « мо أрикми إлои мо أрӣ » . Эшонро мегуяд : иҳдўни болҳқ ва ба иъдлўн ,у ӣнонро мегуяд : снстдрҷҳми ман ҳайси лои иълмўн . Бингар то чанд фарқаст . Миёни ин ду Фриқ ? Фриқои ҳудоу Фриқои ҳақи алайҳими алзлолаҳ .

وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ یَهْدُونَ بِالْحَقِّ صفت و نعت دوستان است، وَ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لا یَعْلَمُونَ حاصل کار بیگانگان است. ایشان نواختگان فضل‌اند، و اینان راندگان عدل. ضامن ایشان خداست، مصطفی پیشوا، و اللَّه رهنمای است. ضامن اینان رای است، و ابلیس پیشوا، و دوزخ سرای. مذهب ایشان «وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی‌»، و مذهب اینان «ما أُرِیکُمْ إِلَّا ما أَری‌». ایشان را میگوید: یَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ یَعْدِلُونَ، و اینان را میگوید: سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لا یَعْلَمُونَ. بنگر تا چند فرق است. میان این دو فریق؟ فَرِیقاً هَدی‌ وَ فَرِیقاً حَقَّ عَلَیْهِمُ الضَّلالَةُ.

أу лами итФкрўои мо бсоҳбҳми ман ҷина чаро дидаи фикрат боз накунанд ,у андешаи ақли брнгморнд дар кори Муҳамад ( с ) , ва таъаммул накунанд дар мӯъҷизоту длоӣли набувват ва дар шоҳиди хилқату камоли халқ ӯ , то бидонанд ки вай девона нест ва коҳин нест ва шоир нест . Фармон омад ки ё Муҳамад ! ту хомӯш бош , ва эшонро ҷавоби мада ки манзалати ту бнздики мо бартар аз онаст ки турои бахуд боз гузорем , ё фурӯ гузорем . Мо худ эшонро ҷавоби диҳем ,у туро ниёбат дорем : мо أнти бнъмаҳи рбки бмҷнўн , мо ҳўи бқўли шоири қлилои мо тؤмнўну лои бқўли коҳин , ва мо ълмноаҳи алшър ва мо инбғии ?ла , мо зли соҳбкм ва мо ғўӣ . Ва мо интқи ани алҳўӣ , Фмои أнти бнъмаҳи рбки бкоҳну лои маҷнӯн . Туро чаҳ зиён эй Муҳамад ! ки бӯи ҷаҳлу бӯи лҳбу Утба ва шеба гӯйанд ту девонае ! ман ки маликами туро май писандам ва мегӯям : мо أнти бнъмаҳи рбки бмҷнўн . Дӯсти писанд бояд на шаҳри писанд . эй Муҳамад ! ту девона нае , ту зини олимӣ , Сайиди валади одамӣ , расӯли кунину соҳиби қоби қўсинӣ . Исломро сафойӣ , шариъатро Бақоӣ , расӯли худоӣ . Ин ъзи турои бас ки мо он ту , ту он мое , ислом роҳ манаст , ту даллоли он роҳӣ . Уммати ту сипоҳи даргоҳ мананд , ту солори он сипоҳӣ . Ҷумлаи хилоиқ ҷаҳон лашкаранд , ту он лашкарро шаҳаншоҳӣ . Дар ному насаби Муҳамади бен абди аллоҳ эй . Дар ъзу мартабати Муҳамади расӯли аллоҳ эй . Бони мангар ки душмани туро соҳир гуяду девона , бони нигар ки ман мегӯям :у сроҷои мниро , бшироу нзиро ,у кафии брбки ҳодёу нсиро ,у инсрки аллоҳи нсрои ъзизои إни фазлаи кони алейк кбиро .

أَ وَ لَمْ یَتَفَکَّرُوا ما بِصاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ چرا دیده فکرت باز نکنند، و اندیشه عقل برنگمارند در کار محمّد (ص)، و تأمل نکنند در معجزات و دلائل نبوّت و در شاهد خلقت و کمال خلق او، تا بدانند که وی دیوانه نیست و کاهن نیست و شاعر نیست. فرمان آمد که یا محمّد! تو خاموش باش، و ایشان را جواب مده که منزلت تو بنزدیک ما برتر از آن است که ترا بخود باز گذاریم، یا فرو گذاریم. ما خود ایشان را جواب دهیم، و ترا نیابت داریم: ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ، ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ قَلِیلًا ما تُؤْمِنُونَ وَ لا بِقَوْلِ کاهِنٍ، وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما یَنْبَغِی لَهُ، ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ وَ ما غَوی‌. وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی‌، فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِکاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ. ترا چه زیان ای محمّد! که بو جهل و بو لهب و عتبه و شیبه گویند تو دیوانه‌ای! من که ملکم ترا می‌پسندم و میگویم: ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ‌. دوست پسند باید نه شهر پسند. ای محمد! تو دیوانه نه‌ای، تو زین عالمی، سیّد ولد آدمی، رسول کونین و صاحب قاب قوسینی. اسلام را صفایی، شریعت را بقایی، رسول خدایی. این عزّ ترا بس که ما آن تو، تو آن مایی، اسلام راه منست، تو دلال آن راهی. امت تو سپاه درگاه من‌اند، تو سالار آن سپاهی. جمله خلایق جهان لشکراند، تو آن لشکر را شهنشاهی. در نام و نسب محمّد بن عبد اللَّه ای. در عزّ و مرتبت محمد رسول اللّه‌ای. بآن منگر که دشمن ترا ساحر گوید و دیوانه، بآن نگر که من میگویم: وَ سِراجاً مُنِیراً، بَشِیراً وَ نَذِیراً، وَ کَفی‌ بِرَبِّکَ هادِیاً وَ نَصِیراً، وَ یَنْصُرَکَ اللَّهُ نَصْراً عَزِیزاً إِنَّ فَضْلَهُ کانَ عَلَیْکَ کَبِیراً.

أу лами инзрўои фии малакӯти алсмоўоту алأрзи атлъи аллоҳи субҳонаи ақмори алоёт ,у أмоти ани зиёҳо саҳоби алшбҳот , Фмни астзоءи баҳои тараққии илои шуҳуди алтқдир , ва ман лами иърҷи фии аўтони алтқсири анзлтаҳи мавокиби уссайри бсоҳоти алтҳқиқ .

أَ وَ لَمْ یَنْظُرُوا فِی مَلَکُوتِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ اطّلع اللَّه سبحانه اقمار الآیات، و أمات عن ضیاءها سحاب الشبهات، فمن استضاء بها ترقی الی شهود التقدیر، و من لم یعرج فی اوطان التقصیر انزلته مواکب السّیر بساحات التحقیق.