Қавлаи таъолӣ : ва ё одами искани أнту зўҷки алҷнаҳ эй одам ! ороми гир ва биншин туу ҷуфти ту дар биҳишти Фклои ман ҳайси шӣтмоу михўрид ҳар ду аз ҳар ҷое ки хоҳеду лои тқрбои ҳзаҳи алшҷраҳу наздики ин як дарахти мгрдиди Фткўнои ман алзолмин ( 19 ) ки он гуҳ аз ситамкорони бед бар худ .

قوله تعالی: وَ یا آدَمُ اسْکُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ ای آدم! آرام گیر و بنشین تو و جفت تو در بهشت فَکُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما و میخورید هر دو از هر جایی که خواهید وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ و نزدیک این یک درخت مگردید فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ (۱۹) که آن گه از ستمکاران بید بر خود.

Фўсўси лҳмои алшитон дар дил дод эшонро дев ва боист гашт дар эшон ва бар истод кард бар андешаи эшон либдии лҳмо то эшонро бон рӯз оварад ки пайдо кард эшонро мо вўрии ънҳмои ман сўотҳмои ончии пӯшида буд аз уратҳои эшону қол ва гуфт Иблиси эшонро ҳар ду мо нҳокмои рбкмои боз назд худованди шумо ани ҳзаҳи алшҷраҳ аз хӯрдан ин дарахти إлои أни ткўнои маликин магар ки то шумо ду Фриштаҳ набед ки маргӣ начишед أўи ткўнои ман алхолдин ( 20 ) ва эдар ҷовид набед .

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّیْطانُ در دل داد ایشان را دیو و بایست گشت در ایشان و بر ایستاد کرد بر اندیشه ایشان لِیُبْدِیَ لَهُما تا ایشان را بآن روز آورد که پیدا کرد ایشان را ما وُورِیَ عَنْهُما مِنْ سَوْآتِهِما آنچه پوشیده بود از عورتهای ایشان وَ قالَ و گفت ابلیس ایشان را هر دو ما نَهاکُما رَبُّکُما باز نزد خداوند شما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ از خوردن این درخت إِلَّا أَنْ تَکُونا مَلَکَیْنِ مگر که تا شما دو فریشته نبید که مرگی نچشید أَوْ تَکُونا مِنَ الْخالِدِینَ (۲۰) و ایدر جاوید نبید.

Ва қосмҳмо ва савганд хӯрд эшонро ҳар ду إнии лкмои лмни алносҳин ( 21 ) ки ман шуморо аз неки хоҳонам .

وَ قاسَمَهُما و سوگند خورد ایشان را هر دو إِنِّی لَکُما لَمِنَ النَّاصِحِینَ (۲۱) که من شما را از نیک خواهانم.

Фдлоҳмои бғрўри фурӯи ҳашт эшонро аз болои биҳишт дар замини бФрҳиби Флмои зоқои алшҷраҳ чун бчшиднд аз дарахти бадати лҳмои сўотҳмо падед омад эшонро уратҳои эшону тФқои ихсФони ъалиҳумо ман варақи алҷнаҳ ва дар истоданд ва бар ҳам мениҳоданд бар урати хеш аз барги дарахти биҳишту нодоҳмои рбҳмо боз хонд аллоҳи эшонро : أи лами أнҳкмо на шуморо боз задам ани тлкмои алшҷраҳ аз он як дарахту أқли лкмо ва гуфтам шуморо إни алшитони лкмои адуи мубин ( 22 ) ки деви шуморо душманӣаст ошкоро ? !

فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ فرو هشت ایشان را از بالای بهشت در زمین بفرهیب فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ چون بچشیدند از درخت بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما پدید آمد ایشان را عورتهای ایشان وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ و در ایستادند و بر هم می‌نهادند بر عورت خویش از برگ درخت بهشت وَ ناداهُما رَبُّهُما باز خواند اللَّه ایشان را: أَ لَمْ أَنْهَکُما نه شما را باز زدم عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ از آن یک درخت وَ أَقُلْ لَکُما و گفتم شما را إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبِینٌ (۲۲) که دیو شما را دشمنی است آشکارا؟!

Қоло гуфтанд ҳар ду одаму ҳавво : рбнои худованди мо ! злмнои أнФсно ситам кардем бар худу إни лами тғФри лно ва агар нёмрзии мороу трҳмно ва ба нбхшоиӣ бар мо лнкўнни ман алхосрин ( 23 ) ночора аз зиёни корони бим .

قالا گفتند هر دو آدم و حوا: رَبَّنا خداوند ما! ظَلَمْنا أَنْفُسَنا ستم کردیم بر خود وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا و اگر نیامرزی ما را وَ تَرْحَمْنا و به نبخشایی بر ما لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ (۲۳) ناچاره از زیان کاران بیم.

Қоли аҳбтўо аллоҳ гуфт фурӯи равед аз осмони бъзкми лбъзи адуи якдигарро душману лаками фии алأрзи мустақар ва шуморо дар замини оромшгоҳӣ ва рӯзгор гузоштӣу матоъи إлии ҳайн ( 34 )у бархӯрдорӣ то рӯзи растохез .

قالَ اهْبِطُوا اللَّه گفت فرو روید از آسمان بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ یکدیگر را دشمن وَ لَکُمْ فِی الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ و شما را در زمین آرامشگاهی و روزگار گذاشتی وَ مَتاعٌ إِلی‌ حِینٍ (۳۴) و برخورداری تا روز رستاخیز.

Қоли фӣҳо тҳиўн гуфт дар замини зинда май бед ва фӣҳо тмўтўн ва дар замин мемейреду минҳои тхрҷўн ( 25 ) ва шуморо аз замини беруни оранд .

قالَ فِیها تَحْیَوْنَ گفت در زمین زنده می‌بید وَ فِیها تَمُوتُونَ و در زمین می‌میرید وَ مِنْها تُخْرَجُونَ (۲۵) و شما را از زمین بیرون آرند.

ё банӣ одам эй фарзандони одам ! қади أнзлнои алайкуми лбосо бар шумо фурӯ фиристодем пӯшидании иўории сўоткм ки пӯшида дорад уратҳои шумоу ришоу ҷомае ки осоӣ ҳар кас бон бидонанду либоси алтқўии злки хайру либоси парҳез аз ҳамаи либосҳо ба , злки ман оёти аллоҳи ин аз нишонҳои неки худоӣ худоаст , лълҳми изкрўн ( 26 ) то магари дрёўнди худои вай ва панд пазиранд аз вай .

یا بَنِی آدَمَ ای فرزندان آدم! قَدْ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمْ لِباساً بر شما فرو فرستادیم پوشیدنی یُوارِی سَوْآتِکُمْ که پوشیده دارد عورتهای شما وَ رِیشاً و جامه‌ای که آسای هر کس بآن بدانند وَ لِباسُ التَّقْوی‌ ذلِکَ خَیْرٌ و لباس پرهیز از همه لباسها به، ذلِکَ مِنْ آیاتِ اللَّهِ این از نشانهای نیک خدایی خدا است، لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ (۲۶) تا مگر دریاوند خدایی وی و پند پذیرند از وی.

ё банӣ одам эй фарзандони одам ! лои иФтннкми алшитони шуморо фитнаи мкноди дев ,у табоҳии миФкноди комаи أхрҷи أбўикми ман алҷнаҳи чунон ки падару модари шуморо берун оварад аз биҳишти инзъи ънҳмо лбосҳмо мебаркашид бар сари эшон ҷомаи эшон лириҳмои сўотҳмо то боишон намояди уратҳои эшон إнаҳи ирокми ҳўу қабӣла дев мебинад шуморо , ӯу гуруҳ ӯ ман ҳайси лои трўнҳм аз он ҷой ки намебайнед шумо ӯроу ҷўг ӯро إнои ҷълнои алшётини мо шаётинро кардем أўлёءи ллзини лои иؤмнўн ( 27 )ҳоам корону ёрону дӯстони эшон ки намегараванд .

یا بَنِی آدَمَ ای فرزندان آدم! لا یَفْتِنَنَّکُمُ الشَّیْطانُ شما را فتنه مکناد دیو، و تباهی میفکناد کَما أَخْرَجَ أَبَوَیْکُمْ مِنَ الْجَنَّةِ چنان که پدر و مادر شما را بیرون آورد از بهشت یَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما می‌برکشید بر سر ایشان جامه ایشان لِیُرِیَهُما سَوْآتِهِما تا بایشان نماید عورتهای ایشان إِنَّهُ یَراکُمْ هُوَ وَ قَبِیلُهُ دیو می‌بیند شما را، او و گروه او مِنْ حَیْثُ لا تَرَوْنَهُمْ از آن جای که نمی‌بینید شما او را و جوگ او را إِنَّا جَعَلْنَا الشَّیاطِینَ ما شیاطین را کردیم أَوْلِیاءَ لِلَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ (۲۷) هام کاران و یاران و دوستان ایشان که نمی‌گروند.

Ва إзои Фълўои фоҳиша ва чун бадӣ кунанд қолўои вҷднои алайҳо обоءно гӯйанд ки падарони худро барин ёфтему аллоҳи أмрнои баҳоу аллоҳи моро барин фармуд қул إни аллоҳи лои иأмри болФҳшоءи гӯии аллоҳи бҳичи зишт ва нописанд нафармоед أи тқўлўни алии аллоҳи мо лои тълмўн ( 28 ) чизе мегуед бар аллоҳ ки ндонед ? !

وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً و چون بدی کنند قالُوا وَجَدْنا عَلَیْها آباءَنا گویند که پدران خود را برین یافتیم وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها و اللَّه ما را برین فرمود قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا یَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ گوی اللَّه بهیچ زشت و ناپسند نفرماید أَ تَقُولُونَ عَلَی اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (۲۸) چیزی می‌گویید بر اللَّه که ندانید؟!