Қавлаи таъолӣу тақаддус : إзи тстғисўни рбкм . Астғости се қисмаст : яке аз ҳақи бхлқ , нишон бегонагӣаст ва аз иҷобати навмидии яке аз халқи баҳақ , роҳ мусулмонӣасту шарти бандагии яке аз ҳақи баҳақи всилт дӯстӣасту иҷобати дастурӣ . ӯ ки аз ҳақ бхлқ нолад дард афзоед , ӯ ки аз халқ баҳақ нолад дармон ёбад , ӯ ки аз ҳақ баҳақ нолад ҳақ бинад .

قوله تعالی و تقدس: إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّکُمْ. استغاثت سه قسم است: یکی از حق بخلق، نشان بیگانگی است و از اجابت نومیدی یکی از خلق بحق، راه مسلمانی است و شرط بندگی یکی از حق بحق وسیلت دوستی است و اجابت دستوری. او که از حق بخلق نالد درد افزاید، او که از خلق بحق نالد درمان یابد، او که از حق بحق نالد حق بیند.

Пери тариқати шблии раҳмаи аллоҳи алайҳ дар манозилоти хеши бнъти ҳайрат аз рӯй астғост азу ъзи субҳонаи ҳам бова ъзи ҷалолаи ин калимот мегуфт : илоҳии ани тлбтки трдтнӣу ани трктки тлбтнӣ . Флои мъки қарору лои мнки фирор , алмстғоси мнки алик ! илоҳӣ ! арат бихонам бароне , вар биравам бихонӣ , пас ман чаҳ кунам бад-ӣни ҳайронӣ ? на бо ту марои ором , на бе ту корами басомон , на ҷой баридан , на умед расӣдан ! фарёд аз ту ки ин ҷонҳо ҳамаи шайдои ту ва ин дилҳо ҳамаи ҳайрони ту !

پیر طریقت شبلی رحمة اللَّه علیه در منازلات خویش بنعت حیرت از روی استغاثت از و عز سبحانه هم باو عز جلاله این کلمات میگفت: الهی ان طلبتک طردتنی و ان ترکتک طلبتنی. فلا معک قرار و لا منک فرار، المستغاث منک الیک! الهی! ارت بخوانم برانی، ور بروم بخوانی، پس من چه کنم بدین حیرانی؟ نه با تو مرا آرام، نه بی تو کارم بسامان، نه جای بریدن، نه امید رسیدن! فریاد از تو که این جانها همه شیدای تو و این دلها همه حیران تو!

Илоҳӣ ! ин сӯзи мо имрӯзи дард омезаст , на тоқати басари бурдан ва на ҷой гурезаст .

الهی! این سوز ما امروز درد آمیز است، نه طاقت بسر بردن و نه جای گریز است.

Сари вақти орифи теғӣ тезаст . На ҷои ором ва на рӯй парҳезаст .

سرّ وقت عارف تیغی تیز است. نه جای آرام و نه روی پرهیز است.

إзи иғшикми алнъос أмнаҳ манеҳ раби Алъоламин , чун хост ки эшонро нусрат диҳад нахусти эшонро дар хоб кард дар он маърака , то аз ҳавлу қӯти хеши мтбрии гаштанд ва аз буд хеш ноогоҳ шуданд , то бидонанд ки нусрат аз каромат ҳақаст на аз қӯту ҷаллодти эшон . Ва инзли алайкуми ман алсмоءи моءи литҳркм ба аз осмони борони Фрўгшоднд то аз ҳдсу ҷанобат пок шуданд . Ва аз чашмаи маърифати оби яқин дар дил эшон кушоданд то аз всоўси шайтону ҳўоҷси нафаси безори гаштанд .

إِذْ یُغَشِّیکُمُ النُّعاسَ أَمَنَةً مِنْهُ رب العالمین، چون خواست که ایشان را نصرت دهد نخست ایشان را در خواب کرد در آن معرکه، تا از حول و قوت خویش متبری گشتند و از بود خویش ناآگاه شدند، تا بدانند که نصرت از کرامت حق است نه از قوت و جلادت ایشان. وَ یُنَزِّلُ عَلَیْکُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً لِیُطَهِّرَکُمْ بِهِ از آسمان باران فروگشادند تا از حدث و جنابت پاک شدند. و از چشمه معرفت آب یقین در دل ایشان گشادند تا از وساوس شیطان و هواجس نفس بیزار گشتند.

Ва лирбти алии қлўбкму исбт ба алأқдоми рабтаи исмат бар дили эшон бастанд ,у бқиди тасбити ботинҳои эшон устувор карданд ,у бшмъи анояти сарҳошони биФрўхтнд то бмқсўди расиданд .

وَ لِیَرْبِطَ عَلی‌ قُلُوبِکُمْ وَ یُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدامَ ربطه عصمت بر دل ایشان بستند، و بقید تثبیت باطنهای ایشان استوار کردند، و بشمع عنایت سرهاشان بیفروختند تا بمقصود رسیدند.

Ва мо Ромяти إзи Ромяту локини аллоҳи Ромии ази Ромят фарқаст ,у локини аллоҳи Ромӣ ҷамъаст .

وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمی‌ اذ رمیت فرق است، و لکن اللَّه رمی جمع است.

Фарқи сифат убудийятасту ҷамъи наъти рубубият . Фарқ беҷамъ бакор несту ҷамъ бефарқ рост нест . Фарқи маҳз бе ҷамъи муътақид қадарёнаст , ҷамъи маҳз бе фарқи дайн ҷабрёнаст , фарқу ҷамъ ҳар ду баҳами роҳ синёнаст ва ҳақ онаст . Қадарён эшонанд ки худро иститоат ва ихтиёр ниҳанд ва аз худ қадами фаро пеш наниҳанд , ҷабрён эшонанд ки дар сиёсати ҷабарути дасту пои хеш гум кунанд , сабаб на бенанд ва худро ихтиёр наниҳанд , синён эшонанд ки бо эшон гӯйанд бар даргоҳ إёк наабд мебошед бмъомлт , ва дар дил бар даргоҳи إёки нстъини хоҳишу зорӣ ва дуо кунед . Ва мо Ромяти إзи Ромяту локини аллоҳи Ромии ишорати бҳқиқт афродасту тариқи иттиҳод . Мегуяд муродони дигар ҳама бигзор , гирифтори меҳри моро бо ғайри мо чаҳ кор ? ё Муҳамади бикрдори худ бар мо миннат манеҳ тавфиқи мо байн , биёади худ мнози талқини мо байн , аз нишон худ бигурез , якборагии меҳри мо байн . Тариқи иттиҳод ягонагӣаст , ва бо худ бегонагӣаст , аз ман ва мо нишон додан дугонагӣаст ,у дугонагии далел бегонагӣаст . Дугонагӣ онҷост ки имрӯз ва фардост . Муваҳҳид аз имрӯз ва фардо ҷудост . То муваҳҳиди сояи хуршед вуҷӯд наёфт аз худ вонрст , ва то аз худ вонрсти ҳақро наёфт . إзи Ромяти сифат мурӣдаст бар роҳ тлўин нишаста ва аз ҳақ бо худ менигарад . Ва локини аллоҳи Ромӣ наът муродаст аз хештани бархеста тамкин ёфта ва аз ҳақ баҳақ менигарад .

فرق صفت عبودیت است و جمع نعت ربوبیت. فرق بی جمع بکار نیست و جمع بی‌فرق راست نیست. فرق محض بی‌جمع معتقد قدریان است، جمع محض بی‌فرق دین جبریان است، فرق و جمع هر دو بهم راه سنّیان است و حق آنست. قدریان ایشانند که خود را استطاعت و اختیار نهند و از خود قدم فرا پیش ننهند، جبریان ایشانند که در سیاست جبروت دست و پای خویش گم کنند، سبب نه بینند و خود را اختیار ننهند، سنیان ایشانند که با ایشان گویند بر درگاه إِیَّاکَ نَعْبُدُ می‌باشید بمعاملت، و در دل بر درگاه إِیَّاکَ نَسْتَعِینُ خواهش و زاری و دعا کنید. وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمی‌ اشارت بحقیقت افراد است و طریق اتحاد. میگوید مرادان دیگر همه بگذار، گرفتار مهر ما را با غیر ما چه کار؟ یا محمد بکردار خود بر ما منت منه توفیق ما بین، بیاد خود مناز تلقین ما بین، از نشان خود بگریز، یکبارگی مهر ما بین. طریق اتحاد یگانگی است، و با خود بیگانگی است، از من و ما نشان دادن دوگانگی است، و دوگانگی دلیل بیگانگی است. دوگانگی آنجاست که امروز و فرداست. موحد از امروز و فردا جداست. تا موحد سایه خورشید وجود نیافت از خود وانرست، و تا از خود وانرست حق را نیافت. إِذْ رَمَیْتَ صفت مرید است بر راه تلوین نشسته و از حق با خود می‌نگرد. وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمی‌ نعت مرادست از خویشتن برخاسته تمکین یافته و از حق بحق می‌نگرد.

Пер тариқат гуфт : мухлиси ҳама азу бинад , орифи ҳама бова бинад , муваҳҳиди ҳама ӯ бинад , ҳар ҳаст ки ном баранд ориятӣаст , ҳаст ҳақиқӣ ӯст , дигар тӯҳматӣаст , мурӣд муздураст ,у муроди ҳамон меҳмон , музди муздур дар хур муздураст ва назул меҳмон дар хури мизбон , меҳмон баста корӣаст ки дар сар онаст дида ӯ дар дидаи варӣ аёнаст , ҷон ӯ дар сари меҳр ӯ товонаст , ҷон ӯ ҳамаи чашми сар ӯ ҳама забонаст , он чашму забон дар нур аён нотавонаст .

پیر طریقت گفت: مخلص همه ازو بیند، عارف همه باو بیند، موحّد همه او بیند، هر هست که نام برند عاریتی است، هست حقیقی اوست، دیگر تهمتی است، مرید مزدور است، و مراد همان مهمان، مزد مزدور در خور مزدور است و نزل مهمان در خور میزبان، مهمان بسته کاریست که در سر آنست دیده او در دیده‌وری عیان است، جان او در سر مهر او تاوان است، جان او همه چشم سرّ او همه زبان است، آن چشم و زبان در نور عیان ناتوانست.

Ва либлӣ алмؤмнин манеҳ блоءи ҳуснои алблоءи алҳсни тавфиқи алшкри фии алмнҳаҳу таҳқиқи алсбри фии алмҳнаҳ , ва мо иФъл алҳақ Фҳўи ҳасани ман алҳақ , лони ?лаи ани иФълаҳу ҳозои ҳқиқаҳи алҳсну ҳўи мо ллФоъли ани иФълаҳ . Ҳар кро корӣ расад ва он кор ӯро сазад он аз вай накӯаст . Ҳар чаҳ аз ҳақ ояд ва бар банда хеш ронад , аз неъмат ё меҳнати роҳат ё шиддат , ҳама некӯаст , ки худованд ҳама ӯст . Касро бар вай чаро ва чун нест ,у ончӣ вай кунад ба офарӣдаи хеш аз вай ситам нест . Ва Фллаҳи алҳҷаҳи алболғаҳ , дар ҳар чаҳ аллоҳ кунад вайро ҳуҷҷат тамомаст ки офаридагору кирдигори ҷаҳон ва ҷаҳонёнаст , аз нест ҳасткунандау падеди оварандау подшоҳ бар банда .

وَ لِیُبْلِیَ الْمُؤْمِنِینَ مِنْهُ بَلاءً حَسَناً البلاء الحسن توفیق الشکر فی المنحة و تحقیق الصبر فی المحنة، و ما یفعل الحق فهو حسن من الحق، لان له ان یفعله و هذا حقیقة الحسن و هو ما للفاعل ان یفعله. هر کرا کاری رسد و آن کار او را سزد آن از وی نکوست. هر چه از حق آید و بر بنده خویش راند، از نعمت یا محنت راحت یا شدت، همه نیکوست، که خداوند همه اوست. کس را بر وی چرا و چون نیست، و آنچه وی کند به آفریده خویش از وی ستم نیست. و فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ، در هر چه اللَّه کند وی را حجت تمام است که آفریدگار و کردگار جهان و جهانیان است، از نیست هست کننده و پدید آورنده و پادشاه بر بنده.

إни тстФтҳўои Фқди ҷоءкми алФтҳи як қавл онаст ки ин хитоб бо муъминонаст , ва аз худои миннат бар эшонаст . Мегуяд : нусрат хостед бар душман нусрат додам , кори фурӯи баста бар шумо бикшодам . Дуо кардед ниўшидм , ато хостед бахшедам , кирдори шуморо писандидам , ва айбҳо пӯшедам . Ҳамонаст ки дар он асар биёмад нодитмўнии Флбиткм , сأлтмўнии Фоътиткм , борзтмўнии Фомҳлткм , трктмўнии Фръиткм , ъситмўнии Фстрткм , Форҷъткми илои қблткм ,у ани адбртми ании антзрткм , анои акрами алокрмину арҳми алроҳмин .

إِنْ تَسْتَفْتِحُوا فَقَدْ جاءَکُمُ الْفَتْحُ یک قول آنست که این خطاب با مؤمنان است، و از خدا منت بر ایشان است. میگوید: نصرت خواستید بر دشمن نصرت دادم، کار فرو بسته بر شما بگشادم. دعا کردید نیوشیدم، عطا خواستید بخشیدم، کردار شما را پسندیدم، و عیبها پوشیدم. همانست که در آن اثر بیامد نادیتمونی فلبیتکم، سألتمونی فاعطیتکم، بارزتمونی فامهلتکم، ترکتمونی فرعیتکم، عصیتمونی فسترتکم، فارجعتکم الی قبلتکم، و ان ادبرتم عنی انتظرتکم، انا اکرم الاکرمین و ارحم الراحمین.

Ва луи илми аллоҳи Фиҳми хирои лأсмъҳми алоиаҳ . . . Ман ақстаҳи савобиқи алқсмаҳи лами тднаҳи лўоҳқи алхдмаҳи луи конўои ман мтноўлоти алрҳмаҳи лолбсҳми сдори алъсмаҳу локини сабақи болҳрмони ҳкмҳми Фхтми болзлоли амрҳм . Оҳ аз қисматӣ дар азали рафта , қисматӣ на фузуда на коста , яке рондау ҳаблаши гусаста , яке шастау кирдор ӯ шоиста , ин боиста ва он нобоистаҳ ! чаҳ тавон қозӣ дар азали чунин хоста ! ? оҳ аз фардои рӯз ки нобоистаҳро дарахти навмидӣ бабр ояд ,у ашхоси безорӣ бадар ояд , ва аз ҳдми адли гирди нўоист бар ояд . Онат Фзиҳту расвоӣ , мотами бегонагӣ ,у мусӣбати ҷудоӣ , ва ин шодии он рӯзи безорӣ ки боистаро офтоби давлат бар ояд ,у моҳ рӯй каромат дар ояд , кор ӯ аз ҳар кас некӯтар ояд , дарахти умед бабр ояд , ашхоси фазл бадар ояд , шаби ҷудоӣ фурӯ шаваду рӯзи васл бар ояд , ӯро бъноит бар ороед ,у бФзл бор диҳад ,у бмҳр халъат бапушанду бикрам дидор диҳад , гоҳи меҳр парда бардорад , то раҳе бъён менозад , гоҳи ғайрати парда фурӯ гузорад , то раҳе дар орзӯии аён май зорад ва мегуяд : кримогар зорам дар ту зоридн хушаст ! вари нозами бФзли ту но?зидан хушаст ! ҳар хонае ки ҳади он во туаст ободонаст . Ҳар дил ки дар он меҳри тест шодонаст . Озоди он нафас ки биёади ту ёзонаст , шоди он дилӣ ки бмҳри ту нозонаст !

وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِیهِمْ خَیْراً لَأَسْمَعَهُمْ الایة... من اقصته سوابق القسمة لم تدنه لواحق الخدمة لو کانوا من متناولات الرحمة لالبسهم صدار العصمة و لکن سبق بالحرمان حکمهم فختم بالضلال امرهم. آه از قسمتی در ازل رفته، قسمتی نه فزوده نه کاسته، یکی رانده و حبلش گسسته، یکی شسته و کردار او شایسته، این بایسته و آن نابایسته! چه توان قاضی در ازل چنین خواسته!؟ آه از فردا روز که نابایسته را درخت نومیدی ببر آید، و اشخاص بیزاری بدر آید، و از هدم عدل گرد نوایست بر آید. آنت فضیحت و رسوایی، ماتم بیگانگی، و مصیبت جدایی، و این شادی آن روز بیزاری که بایسته را آفتاب دولت بر آید، و ماه روی کرامت در آید، کار او از هر کس نیکوتر آید، درخت امید ببر آید، اشخاص فضل بدر آید، شب جدایی فرو شود و روز وصل بر آید، او را بعنایت بر آراید، و بفضل بار دهد، و بمهر خلعت بپوشاند و بکرم دیدار دهد، گاه مهر پرده بردارد، تا رهی بعیان می‌نازد، گاه غیرت پرده فرو گذارد، تا رهی در آرزوی عیان می‌زارد و میگوید: کریما گر زارم در تو زاریدن خوش است! ور نازم بفضل تو نازیدن خوش است! هر خانه‌ای که حد آن وا تو است آبادان است. هر دل که در آن مهر تست شادان است. آزاد آن نفس که بیاد تو یازان است، شاد آن دلی که بمهر تو نازان است!