Қавлаи таъолӣ : إлои тнсрўаҳи Фқди насраи аллоҳи إзи أхрҷаҳи аллазӣнаи кФрўои сонии аснини إзи ҳумои фии алғори саодати бандагон дар аноятасту онҷо ки аноятаст пирӯзиро чаҳ ниҳоятаст . Кори ҷазба илоҳӣ дорад миғнотиси иззату кашиши аноят . Ҳар куҷои кашишӣ буд онҷои кӯшишӣ буд . Ҳар куҷои сидқӣ буд онҷои тасдиқӣ буд . Ва ҳар куҷои тасдиқ буд онҷои дилӣ буду онҷо ки дил буд фатҳӣ буду онҷо ки фатҳ буд саодат буд . Хунаки он банда ки аҳли ин қисса буд . Онки абӯи бикр бар хон қиссаи вай то аҷоиби бинӣ дар нигар дар бдоиту ниҳояти кори вай то ъз суҳбат бишносӣу ҳақиқати вилояти бадонеи бист сола буд ки бихоб намуданд ӯро ки моҳ аз осмон ҷудо шудӣ ва бар боми каъбаи се пора гаштед як пора аз он дар канори абӯ бикр афтодӣ . Абӯи бикри ин хоби ниҳони ҳмизошт аз ҷуҳудони Маккау ғайри эшон то он гуҳ ки бшом мерафт бтҷорт . Гуфто бар бҳироءи роҳиби расидам ва он хоб ӯро ҳикоят кардам гуфт бишорати боди туро ё أбои бикр ки расӯли охир алзмонро дар ҳаёт ӯ вазир бошӣу баъд аз вафоти ваии Халифа ӯ бошӣ . Абӯи бикр чун ин сухан бишунид аз шодӣ бигирист аз айни роФту раҳмат дар дили ваии моидаҳ Эй ниҳоданд . Сбоءи давлати дарди дайни бсинаҳи вай фурӯ кушоданд Мустафо аз ани дарди ин нишон боз дод ки мо Фзлкми абӯи бикри бксраҳи сиёму лои салоау локини бшии ءи вқри фии садра .

قوله تعالی: إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِینَ کَفَرُوا ثانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُما فِی الْغارِ سعادت بندگان در عنایت است و آنجا که عنایت است پیروزی را چه نهایت است. کار جذبه الهی دارد مغناطیس عزت و کشش عنایت. هر کجا کششی بود آنجا کوششی بود. هر کجا صدقی بود آنجا تصدیقی بود. و هر کجا تصدیق بود آنجا دلی بود و آنجا که دل بود فتحی بود و آنجا که فتح بود سعادت بود. خنک آن بنده که اهل این قصه بود. آنک ابو بکر بر خوان قصه وی تا عجایب بینی در نگر در بدایت و نهایت کار وی تا عز صحبت بشناسی و حقیقت ولایت بدانی بیست ساله بود که بخواب نمودند او را که ماه از آسمان جدا شدی و بر بام کعبه سه پاره گشتید یک پاره از آن در کنار ابو بکر افتادی. ابو بکر این خواب نهان همیذاشت از جهودان مکه و غیر ایشان تا آن گه که بشام میرفت بتجارت. گفتا بر بحیراء راهب رسیدم و آن خواب او را حکایت کردم گفت بشارت باد ترا یا أبا بکر که رسول آخر الزمان را در حیات او وزیر باشی و بعد از وفات وی خلیفه او باشی. ابو بکر چون این سخن بشنید از شادی بگریست از عین رافت و رحمت در دل وی مایده‌ای نهادند. صباء دولت درد دین بسینه وی فرو گشادند مصطفی از ان درد این نشان باز داد که ما فضلکم ابو بکر بکثرة صیام و لا صلاة و لکن بشی‌ء وقر فی صدره.

Пери тариқат : гуфт ки аз ҳоли вай нишон дода ки гуфт кримои ин сӯзи мо имрӯзи дард омезаст на тоқати басари бурдан ва на ҷой гурезаст . Сари вақти орифи теғӣ тезаст на ҷои ором ва на рӯй парҳезаст . ЛтиФои ин манзили мо чаро чунин давраст ҳамроҳони баргаштанд ки ин кор ғурурастгар манзили мо сарвараст ин интизор сураст вагар ҷузи мунтазир мусӣбат зада ист , номъзўрсти бист соли дигари абӯи бикри ин ҳадис пинҳон медошт то аз ҷаббори олам фармонамад бҷбрӣили амин ки ё Ҷабраили рӯ бо Муҳамад бигӯӣ ки вақт он омад ки бмнбри саодат бар шӯй ва бо халқ бигӯе ки лои илоҳи алои аллоҳи Муҳамади расӯли аллоҳи қул ҳўи аллоҳи аҳад чун ин пайғоми бгзорд Сайид гуфт бо Ҷабраил бо ки гӯям ки ҳамаи олами мункири ин ҳадис анд гуфт ё Муҳамад агар мункири набудандии бсъодти даъвати ту кӣ расидандӣ ё Муҳамади ҳеҷ каси бсъодти даъвати ту наздиктар аз бӯи бикри бӯ қҳоФаҳ нест наздики ваии рӯ ва ин ҳадис бо вай бигӯ Мустафои қадам аз ҳуҷраи худ бадари ниҳоду абӯи бикри ҳамон соъат аз хонаи хеш бадар омад . Чун дидаи садиқ бар ҷамол Сайид афтод миғнотиси набуввати Маҳмадии гавҳари сидқи абӯи бикрро бахуд кашид гуфт : ё أбои бикри ин чандини заъфу зардӣ рӯй ту аз баҳр чист гуфт ё Муҳамади чандин соласт ки оташии тез дар ботини худ май байнам ҳар рӯз ки бар ояд гармтар май байнами марҳамӣ ҳаме ҷӯям ки ин оташи буии фурӯи нишонам .

پیر طریقت: گفت که از حال وی نشان داده که گفت کریما این سوز ما امروز درد آمیز است نه طاقت بسر بردن و نه جای گریز است. سر وقت عارف تیغی تیز است نه جای آرام و نه روی پرهیز است. لطیفا این منزل ما چرا چنین دور است همراهان برگشتند که این کار غرور است گر منزل ما سرور است این انتظار سور است و گر جز منتظر مصیبت زده‌ایست، نامعذورست بیست سال دیگر ابو بکر این حدیث پنهان میداشت تا از جبار عالم فرمان امد بجبرئیل امین که یا جبرئیل رو با محمد بگوی که وقت آن آمد که بمنبر سعادت بر شوی و با خلق بگویی که لا اله الا اللَّه محمد رسول اللَّه قل هو اللَّه احد چون این پیغام بگزارد سید گفت با جبرئیل با که گویم که همه عالم منکر این حدیث‌اند گفت یا محمد اگر منکر نبودندی بسعادت دعوت تو کی رسیدندی یا محمد هیچ کس بسعادت دعوت تو نزدیکتر از بو بکر بو قحافه نیست نزدیک وی رو و این حدیث با وی بگو مصطفی قدم از حجره خود بدر نهاد و ابو بکر همان ساعت از خانه خویش بدر آمد. چون دیده صدیق بر جمال سید افتاد مغناطیس نبوت محمدی گوهر صدق ابو بکر را بخود کشید گفت: یا أبا بکر این چندین ضعف و زردی روی تو از بهر چیست گفت یا محمد چندین سال است که آتشی تیز در باطن خود می‌بینم هر روز که بر آید گرم‌تر می‌بینم مرهمی همی جویم که این آتش بوی فرو نشانم.

Мустафо донист ки абӯи бикри гирифтори дард дайнасту ташнаи шарбати тавҳид ҳақаст то аз он шароб ки аз хами хонаи қадами буи фиристодаанд ва дар он қорўраҳи таҳорати софӣ шуда ки أ лам нашарҳ лаки сдрки як қатра бар ҷигари сӯхтаи абӯи бикр резад гуфт : ё أбои бикр дар набуввату рисолати мо чаҳ гӯйии абӯи бикр боз намонад ва гуфт ростасту поки ҷоءи болсдқу сидқ ба гуфто навишт боди шароби меҳр аз ҷоми тавҳид .

مصطفی دانست که ابو بکر گرفتار درد دین است و تشنه شربت توحید حق است تا از آن شراب که از خم خانه قدم بوی فرستاده‌اند و در آن قاروره طهارت صافی شده که أَ لَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ یک قطره بر جگر سوخته ابو بکر ریزد گفت: یا أبا بکر در نبوت و رسالت ما چه گویی ابو بکر باز نماند و گفت راست است و پاک جاء بالصدق و صدق به گفتا نوشت باد شراب مهر از جام توحید.

Ва забони ҳоли абӯ бикр мегуяд илоҳӣ кашидем ончӣ кашидем ҳамаи нӯши гашт чун овоӣ қабул шунидем . Илоҳии доне ки ҳаргиз дар меҳр шикеб набудему баҳри кӯй ки раседем ҳалқа дар дӯстии гирифтему баҳри роҳ ки рафтем бар буии ту он роҳ буридем . Дил рафт мубораки боди вар ҷон баравад дарин роҳ писандидем .

و زبان حال ابو بکر میگوید الهی کشیدیم آنچه کشیدیم همه نوش گشت چون آوای قبول شنیدیم. الهی دانی که هرگز در مهر شکیبا نبودیم و بهر کوی که رسیدیم حلقه در دوستی گرفتیم و بهر راه که رفتیم بر بوی تو آن راه بریدیم. دل رفت مبارک باد ور جان برود درین راه پسندیدیم.