Қавлаи таъолӣ : إни тсбки ҳасана агар бтў расад некуӣ , тсؤҳми эшонро андўҳгн кунад ,у إни тсбки мсибаҳ ва агар бтў расад афтодӣ ё зӣоне ё ҳазиматӣ , иқўлўо гӯйанд , қади أхзнои أмрнои ман қабл аз он буд ки даст бон задем пеши азин ва боз нишастем ,у итўлўо ва ҳам Фрҳўн . ( 50 ) ва баргарданд шодону нозон .

قوله تعالی: إِنْ تُصِبْکَ حَسَنَةٌ اگر بتو رسد نیکویی، تَسُؤْهُمْ ایشان را اندوهگن کند، وَ إِنْ تُصِبْکَ مُصِیبَةٌ و اگر بتو رسد افتادی یا زیانی یا هزیمتی، یَقُولُوا گویند، قَدْ أَخَذْنا أَمْرَنا مِنْ قَبْلُ از آن بود که دست بآن زدیم پیش ازین و باز نشستیم، وَ یَتَوَلَّوْا وَ هُمْ فَرِحُونَ. (۵۰) و برگردند شادان و نازان.

Қул гӯй , лн исибно нарасад бмо , إлои мо кутуби аллоҳи лнои магари ончӣ худоӣ навишт моро аз расӣданӣ , ҳў мавлоно ӯст ёри моу худованди мо ,у алии аллоҳи Флитўкли алмؤмнўн . ( 51 ) ва айдун бодо ки пуштӣ додани муъминони бхдои бодо .

قُلْ گوی، لَنْ یُصِیبَنا نرسد بما، إِلَّا ما کَتَبَ اللَّهُ لَنا مگر آنچه خدای نوشت ما را از رسیدنی، هُوَ مَوْلانا اوست یار ما و خداوند ما، وَ عَلَی اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ. (۵۱) و ایدون بادا که پشتی دادن مؤمنان بخدای بادا.

Қул ҳилли трбсўни баннои гӯии чашм бар чизе медоред ки расад бмо , إлои إҳдии алҳсниини ҷузи яке аз ду некӣ ,у нҳни нтрбси бкм ва мо чашм медорем бшмо , أни исибкми аллоҳ ки бирасонад худои бшмо , бъзоби ман ъндаҳи أўи бأидинои яке аз ду бадии азобӣ аз назд худоӣ ё азобии бадасти мо , Фтрбсўои пас чашм медоред , إнои мъкми мтрбсўн . ( 52 ) ки мо бо шумо чашм дорандагонем .

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا گوی چشم بر چیزی میدارید که رسد بما، إِلَّا إِحْدَی الْحُسْنَیَیْنِ جز یکی از دو نیکی، وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِکُمْ و ما چشم میداریم بشما، أَنْ یُصِیبَکُمُ اللَّهُ که برساند خدای بشما، بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَیْدِینا یکی از دو بدی عذابی از نزد خدای یا عذابی بدست ما، فَتَرَبَّصُوا پس چشم میدارید، إِنَّا مَعَکُمْ مُتَرَبِّصُونَ. (۵۲) که ما با شما چشم دارندگانیم.

Қул أнФқўо бигӯӣ пайғомбари ман нафақа мекунед , тўъои أўи карҳо хуши маниш ё ноком , лни итқбл мнкм нахоҳанд пазируфт аз шумо , إнкми кантами қўмои фосиқин . ( 53 )

قُلْ أَنْفِقُوا بگوی پیغامبر من نفقه میکنید، طَوْعاً أَوْ کَرْهاً خوش منش یا ناکام، لَنْ یُتَقَبَّلَ مِنْکُمْ نخواهند پذیرفت از شما، إِنَّکُمْ کُنْتُمْ قَوْماً فاسِقِینَ. (۵۳)

Ки шумо гуруҳеед аз фармон бурдорӣ берун .

که شما گروهی‌اید از فرمان برداری بیرون.

Ва мо мнъҳми أн тақаббул манеҳам нФқотҳм боз надошт кирдори эшонроу нФқоти эшонро аз пзирФторӣ , إлои أнҳми кФрўои биллоҳу брсўлаҳи магари ончии эшон кофар шуданд дар ниҳони бхдоу расӯл ,у лои иأтўни алслоаҳи إло ва ҳам ксолӣу бҷмоъти нёинди магари бкслонӣ ,у лои инФқўни إло ва ҳам корҳўн . ( 54 ) ва зкоаҳ ндиҳанд магари бдшўорӣ .

وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ باز نداشت کردار ایشان را و نفقات ایشان را از پذیرفتاری، إِلَّا أَنَّهُمْ کَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ مگر آنچه ایشان کافر شدند در نهان بخدا و رسول، وَ لا یَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ کُسالی‌ و بجماعت نیایند مگر بکسلانی، وَ لا یُنْفِقُونَ إِلَّا وَ هُمْ کارِهُونَ. (۵۴) و زکاة ندهند مگر بدشواری.

Флои тъҷбки أмўолҳми хуши мбоёди туроу некӯ , молҳои эшон ,у лои أўлодҳм ва на фарзандони эшон , إнмои ириди аллоҳи лиъзбҳм баҳо мехоҳад худоӣ ки эшонро бъзоб медорад , фии алҳёҳи алднёи дарин ҷаҳон ,у тзҳқи أнФсҳму ҷони эшон бар ояд , ва ҳам коФрўн . ( 55 ) ва эшон бар кофарӣ .

فَلا تُعْجِبْکَ أَمْوالُهُمْ خوش مبایاد ترا و نیکو، مالهای ایشان، وَ لا أَوْلادُهُمْ و نه فرزندان ایشان، إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ بِها میخواهد خدای که ایشان را بعذاب میدارد، فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا درین جهان، وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ و جان ایشان بر آید، وَ هُمْ کافِرُونَ. (۵۵) و ایشان بر کافری.

Ва иҳлФўни биллоҳи савганди михўрнди бхдоӣ , إнҳми лмнкм ки эшон аз шумоанд ва аз аҳл дайн шумоанд , ва мо ҳам мнкм ва эшон аз аҳли дайн шумо нестанд ,у лкнҳми қавми иФрқўн . ( 56 ) локини эшон қавмӣанд ки аз ду сӯй метарсанд .

وَ یَحْلِفُونَ بِاللَّهِ سوگند میخورند بخدای، إِنَّهُمْ لَمِنْکُمْ که ایشان از شمااند و از اهل دین شمااند، وَ ما هُمْ مِنْکُمْ و ایشان از اهل دین شما نیستند، وَ لکِنَّهُمْ قَوْمٌ یَفْرَقُونَ. (۵۶) لکن ایشان قومی‌اند که از دو سوی می‌ترسند.

Луи иҷдўни млҷأ агар эшон паноҳ гоҳе меёбанд , أўи мағорот ё мутаворӣ гоҳе , أўи мдхло ё ниҳон ҷое , лўлўои إлиаҳ рӯй бон додандед , ва ҳам иҷмҳўн . ( 57 ) ва эшон шитобону давон .

لَوْ یَجِدُونَ مَلْجَأً اگر ایشان پناه گاهی می‌یابند، أَوْ مَغاراتٍ یا متواری گاهی، أَوْ مُدَّخَلًا یا نهان جایی، لَوَلَّوْا إِلَیْهِ روی بآن دادندید، وَ هُمْ یَجْمَحُونَ. (۵۷) و ایشان شتابان و دوان.

Ва манеҳам ман илмзк ва аз эшон касаст ки туро ба бедодгарӣ боз хонд , фии алсдқот дар сидқот ки диҳӣ , Фإни أътўои минҳои рзўо агар эшонро диҳанд аз он хушнӯд бошанд ва хурсанд ,у إни лами иътўои минҳо ва агар эшонро ндиҳанд аз он .

وَ مِنْهُمْ مَنْ یَلْمِزُکَ و از ایشان کس است که ترا به بیدادگری باز خواند، فِی الصَّدَقاتِ در صدقات که دهی، فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا اگر ایشان را دهند از آن خشنود باشند و خرسند، وَ إِنْ لَمْ یُعْطَوْا مِنْها و اگر ایشان را ندهند از آن.

إзои ҳам исхтўн . ( 58 ) бахшам мебошанд ва нохурсанд .

إِذا هُمْ یَسْخَطُونَ. (۵۸) بخشم می‌باشند و ناخرسند.

Ва луи أнҳми рзўо ва агар эшон хушнӯд будандӣ ва хурсанд , мо отоҳми аллоҳу расӯлаи бончаҳи худои эшонро доду расӯл ӯ ,у қолўои ҳсбнои аллоҳ ва гуфтандӣ басандааст моро худоӣу ончӣ вай бахшад ва гузинад ва созад , сиؤтинои аллоҳи ман фазлаи худои моро аз фазли хеш худ диҳад ,у расӯлау расӯли ваии расонад , إнои إлии аллоҳи роғбўн . ( 59 ) мо бнёзу ҳоҷати хости худ бо худоӣ худ мегирдем .

وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا و اگر ایشان خشنود بودندی و خرسند، ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ بآنچه خدای ایشان را داد و رسول او، وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ و گفتندی بسنده است ما را خدای و آنچه وی بخشد و گزیند و سازد، سَیُؤْتِینَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ خدای ما را از فضل خویش خود دهد، وَ رَسُولُهُ و رسول وی رساند، إِنَّا إِلَی اللَّهِ راغِبُونَ. (۵۹) ما بنیاز و حاجت خواست خود با خدای خود می‌گردیم.