Қавлаи таъолӣ : аллазӣнаи илмзўни алмтўъини ман алмؤмнини фии алсдқот . . Асҳоб шариъат дигаранду асҳоби ҳақиқати дигар , ходимони роҳ шаръ ҷудоанд , хилватёни қурбу мшоҳдти ҷудо , аҳли шариъат аз ҳар дивист дирами панҷ дирам бидоданду рзоءи ҳақ дар он биҷустанд то бинозу Наими хулди расиданд . Фармон бурдоронанду ҳақи шаръ гузоронанд ва писандидагонанд локин на чун аҳли хилвату мшоҳдт ва на чун худовандон ёфту суҳбат ки халили вор , дасти таваккул аз остини ризо берун карданд ва бар рӯй асбобу ълоӣқ боз заданд ҳар чаҳ доштанд аз ин ҳтоми дунё базл карданд ва дар сиблати худои ҷону дил дар маърази бало ва меҳнат ниҳоданд ва дар изҳори дайни ислому аълоъи калимаи ҳақ бо душмани бкўшиднд ва низ худро дар роҳи ҳақи муқассири диданди лои ҷурм ҳар соъат аз ҷаноби ҷабаруту даргоҳи иззати илоҳяти бнъти рأФту раҳмати эшонро нави ташрифӣ ва тахсӣсӣ меояд , он мунофиқони дуни ҳиммати мухтасари дидаи як соъи хурмои бӯи Ақил мухтасар доштанду муҳақар ва бидон танз карданд чаҳ зиён дорад вайро ин таъни мунофиқон ,у раби Алъоламин ӯро май навозад ва мегуяд :у аллазӣнаи лои иҷдўни إлои ҷҳдҳм ,у Мустафои тасаллии дили вайро он садақа аз ваии пазируфта ва икромӣ карда ва бар сари ҳамаи садақаҳо рехта ва ин хабар берун дода ки : афзали алсдқаҳи ҷаҳди алмқл .

قوله تعالی: الَّذِینَ یَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِینَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فِی الصَّدَقاتِ.. اصحاب شریعت دیگراند و اصحاب حقیقت دیگر، خادمان راه شرع جدااند، خلوتیان قرب و مشاهدت جدا، اهل شریعت از هر دویست درم پنج درم بدادند و رضاء حق در آن بجستند تا بناز و نعیم خلد رسیدند. فرمان برداران‌اند و حق شرع گزاران‌اند و پسندیدگان‌اند لکن نه چون اهل خلوت و مشاهدت و نه چون خداوندان یافت و صحبت که خلیل وار، دست توکّل از آستین رضا بیرون کردند و بر روی اسباب و علائق باز زدند هر چه داشتند از این حطام دنیا بذل کردند و در سبیل خدا جان و دل در معرض بلا و محنت نهادند و در اظهار دین اسلام و اعلاء کلمه حق با دشمن بکوشیدند و نیز خود را در راه حق مقصر دیدند لا جرم هر ساعت از جناب جبروت و درگاه عزت الهیت بنعت رأفت و رحمت ایشان را نو تشریفی و تخصیصی می‌آید، آن منافقان دون همت مختصر دیده یک صاع خرمای بو عقیل مختصر داشتند و محقر و بدان طنز کردند چه زیان دارد وی را این طعن منافقان، و رب العالمین او را می‌نوازد و میگوید: وَ الَّذِینَ لا یَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ، و مصطفی تسلی دل وی را آن صدقه از وی پذیرفته و اکرامی کرده و بر سر همه صدقه‌ها ریخته و این خبر بیرون داده که: افضل الصدقة جهد المقلّ.

Он садақаҳо ҳама некӯаст локини базли мҷҳўди дарвеш аз ҳамаи фозилтару бузурги вортар ки бо ваии дард ишқӣасту сӯзӣу ниёзӣ ки бо дигарон несту вазнӣ ки ҳаст он сӯз ва он дарди рост на айни молу касрати садақаро ва то соҳиб давлатӣ набошад дили ваии маҳали сӯзу ниёзу дарди ишқ дайн нагардад пас дилӣ бояд аз сифоти башарияту ръўноти нафасу шаҳавоти табъу всоўси шайтону рёءи халқ бараҳна гаштау бсФот ҳақ биёроста чунон ки дар сари ваии ҷузи меҳр ҳақ намонад ва бар забони ваии ҷузи зикр ҳақ намонаду боркони ваии ҷузи хизмат ҳақ намонад ҳар чаҳ халқро буии инс буд вайро аз он ваҳшат ояд ҳар чаҳ халқ рӯй буии оранди вай рӯй аз он бигардонад то бар хотири ваии ҷуз ҳақ нагзарад ва аз халқ фонӣ гардад ва бо ҳақ боқӣ шавад , ореи сифати халқ муҷозасту муҷозро бар ҳақиқат роҳ нест локин чун ҳақиқат бар муҷоз муставле гардад муҷозро ҷазб кунаду сифаташи сифат ҳақиқат гирданд , оби мутлақ чун бар наҷосат ояд ва бар вай муставле гардад ҳукми наҷосат бар надораду мурдор дар намак зор уфтад бгдозд ва намак гардад пок шавад . Ин ҳадис кимиёст баҳр ки расад ӯро азиз кунаду брнг хеш гирданд . Дар аҳд Мӯсо кулем сиддиқӣ буд ки халқи пайвастаи брнҷонидни вай машғӯл буданд шабӣ дар муноҷот гуфт : илоҳии доне ки ту ин оҷизи мискинро аз дунёи маълумӣ на додае ки онро дар ризои ту фидо кунад ин тани хори худро бсдқаҳ бхлқон додам то агар маро ҷафое кунанд ва бар мо бӯҳтоне ниҳанд ту эшонро нагирӣ раҳмати худоу ризвони худо бар даравишони бод ва то ҷаҳони бод аз даравишон холӣ мабод .

آن صدقه‌ها همه نیکو است لکن بذل مجهود درویش از همه فاضلتر و بزرگ‌وارتر که با وی درد عشقی است و سوزی و نیازی که با دیگران نیست و وزنی که هست آن سوز و آن درد راست نه عین مال و کثرت صدقه را و تا صاحب دولتی نباشد دل وی محل سوز و نیاز و درد عشق دین نگردد پس دلی باید از صفات بشریت و رعونات نفس و شهوات طبع و وساوس شیطان و ریاء خلق برهنه گشته و بصفات حق بیاراسته چنان که در سر وی جز مهر حق نماند و بر زبان وی جز ذکر حق نماند و بارکان وی جز خدمت حق نماند هر چه خلق را بوی انس بود وی را از آن وحشت آید هر چه خلق روی بوی آرند وی روی از آن بگرداند تا بر خاطر وی جز حق نگذرد و از خلق فانی گردد و با حق باقی شود، آری صفت خلق مجاز است و مجاز را بر حقیقت راه نیست لکن چون حقیقت بر مجاز مستولی گردد مجاز را جذب کند و صفتش صفت حقیقت گرداند، آب مطلق چون بر نجاست آید و بر وی مستولی گردد حکم نجاست بر ندارد و مردار در نمک زار افتد بگدازد و نمک گردد پاک شود. این حدیث کیمیاست بهر که رسد او را عزیز کند و برنگ خویش گرداند. در عهد موسی کلیم صدّیقی بود که خلق پیوسته برنجانیدن وی مشغول بودند شبی در مناجات گفت: الهی دانی که تو این عاجز مسکین را از دنیا معلومی نه داده‌ای که آن را در رضای تو فدا کند این تن خوار خود را بصدقه بخلقان دادم تا اگر مرا جفایی کنند و بر ما بهتانی نهند تو ایشان را نگیری رحمت خدا و رضوان خدا بر درویشان باد و تا جهان باد از درویشان خالی مباد.

Чунин меояд ки дар масҷиди шўнизиаҳ , ҷунайду шблӣу саврӣ ва рӯему хулдӣ ва ҷамоатӣ нишаста буданд вақте хушу самоъии хуши эшонро истиқбол карда ва бидон машғӯл гашта , дарвешӣ дар он ҳоли бҳрмти пеши эшон дар омад ва дар сафи алнъол фурӯ нишаст ва он дарвеши кулоҳии пашмина бар сари ниҳода ва пилосӣ сиёҳи пӯшида ва эшон агар чаҳ худовандон дида буданд касро аз ҳақиқати равиши вай огоҳӣ набӯд чун аз он худ во пардохтанд , шблӣ гуфт : аиҳо алФқири бкми уштуряти ҳозои алмсҳу алқлнсўаҳ ? ин кулоҳ ва пилос бчнди харидӣ ? гуфт ё шблии бадунё ва ҳар чаҳ дар дунёаст пас гуфт ё шблӣ бстохӣ макун ки худоиро бандагонанд ки агар ишорати бони сутун масҷид кунанд нуқра сипед шавад . Шблӣ гуяд нигоҳ кардам он сутунро дидам ранги нуқра ҳаме гирифт ва он дарвеш мегуфт баҳол худ бош ки бтў мислӣ мезанем .

چنین می‌آید که در مسجد شونیزیه، جنید و شبلی و ثوری و رویم و خلدی و جماعتی نشسته بودند وقتی خوش و سماعی خوش ایشان را استقبال کرده و بدان مشغول گشته، درویشی در آن حال بحرمت پیش ایشان در آمد و در صف النعال فرو نشست و آن درویش کلاهی پشمینه بر سر نهاده و پلاسی سیاه پوشیده و ایشان اگر چه خداوندان دیده بودند کس را از حقیقت روش وی آگاهی نبود چون از آن خود وا پرداختند، شبلی گفت: ایها الفقیر بکم اشتریت هذا المسح و القلنسوة؟ این کلاه و پلاس بچند خریدی؟ گفت یا شبلی بدنیا و هر چه در دنیا است پس گفت یا شبلی بستاخی مکن که خدای را بندگان‌اند که اگر اشارت بآن ستون مسجد کنند نقره سپید شود. شبلی گوید نگاه کردم آن ستون را دیدم رنگ نقره همی‌گرفت و آن درویش می‌گفت بحال خود باش که بتو مثلی میزنیم.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ на дидор туро баҳост ва на раҳеро суҳбат сазост ва на аз мақсӯди заррае дар ҷон пайдост пас ин дарду сӯз дар ҷаҳон чарост ? пайдост ки балоро дар ҷаҳон чанд ҷост ин ҳама саҳласт агар рӯзӣ бо ин хор хурмост .

پیر طریقت گفت: الهی نه دیدار ترا بهاست و نه رهی را صحبت سزاست و نه از مقصود ذرّه‌ای در جان پیداست پس این درد و سوز در جهان چراست؟ پیداست که بلا را در جهان چند جاست این همه سهل است اگر روزی با این خار خرماست.

АстғФри ?лаами أўи лои тстғФри ?лаам . . . Алоиаҳи ин оят далеласт ки миннатҳои истиғфор ки гуноҳ аз бандаи фурӯ нааду умеди бмғФрт қавӣ гирданд ҳафтод бораст ҳамонаст ки Мустафо гуфт : « мо асри ман астғФру луи оди фии алиўми сабъин мара »

اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ... الآیة این آیت دلیل است که منتهای استغفار که گناه از بنده فرو نهد و امید بمغفرت قوی گرداند هفتاد بار است همان است که مصطفی گفت: «ما اصرّ من استغفر و لو عاد فی الیوم سبعین مرّة»

Он гуҳ гуфт : злки бأнҳми кФрўои биллоҳу расӯла . . . . Таҳдид кофаронаст аммо бишорат муъминонаст . Мегуяд аз он нёмрзми эшонро ки кофаронанд , إни аллоҳи лои иғФри أни ишрк ба , далеласт ки онҷо ки ширк нест биёмурзад агар чаҳ гуноҳ кораст ки худои таъолӣ омрзгорасту бандаи муъминро фурӯгузораст ва аз вай дар гузораст . Хабар дурустаст ки вай гуфт ҷли ҷалола : ибодии анкми аллазӣнаи тхтӣўни боллилу алнҳору анои алзии ағФри алзнўбу лои аболии ФостғФрўнии ағФри лакам . Бандагони ман рҳигони ман бурузу шаби ҷафои корӣу гунаҳи корӣу сазои ман ки худовандами омрзгорӣу бурдборӣ , омурзиш хоҳед то биёмурзам , ва аз оӣид то бипазирам ва бихонед то бниўшм , шумо он кардед ки аз шумо ояд ман он кунам ки аз ман ояд қул кули иъмли алии шоклтаҳи ҳеҷ ҷои бгзоФи нёмрзнди магари ӣнҷо , бози оӣиди ҳеҷ ҷой узр напазиранд чунон ки ӣнҷо , узри худ бгўӣиди моро аз айб пазируфтан ор нест ва аз омрзидн бок несту забони ҳоли бандаи бнъту инкисору зиллат ва аФтқор мегуяд : илоҳӣ аз карами ту ҳамин чашм дорем ва аз лутфи ту ҳамин гӯш дорем биёмурз моро ки бас олӯдаем бикради хеш , бас дармондаем буқати хеш , бас мағрурем ба пиндори хеш , бас маҳбӯсем дар сазои хеш , дасти гири моро бФзли хеш , боз хон моро бикрами хеш , борадаи моро боҳсони хеш .

آن گه گفت: ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کَفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ.... تهدید کافران است اما بشارت مؤمنان است. میگوید از آن نیامرزم ایشان را که کافران‌اند، إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ، دلیل است که آنجا که شرک نیست بیامرزد اگر چه گناه‌کار است که خدای تعالی آمرزگار است و بنده مؤمن را فروگذار است و از وی در گذار است. خبر درست است که وی گفت جل جلاله: عبادی انکم الذین تخطئون باللیل و النهار و انا الذی اغفر الذنوب و لا ابالی فاستغفرونی اغفر لکم. بندگان من رهیگان من بروز و شب جفا کاری و گنه‌کاری و سزای من که خداوندم آمرزگاری و بردباری، آمرزش خواهید تا بیامرزم، و از آئید تا بپذیرم و بخوانید تا بنیوشم، شما آن کردید که از شما آید من آن کنم که از من آید قُلْ کُلٌّ یَعْمَلُ عَلی‌ شاکِلَتِهِ هیچ جای بگزاف نیامرزند مگر اینجا، باز آئید هیچ جای عذر نپذیرند چنان که اینجا، عذر خود بگوئید ما را از عیب پذیرفتن عار نیست و از آمرزیدن باک نیست و زبان حال بنده بنعت و انکسار و ذلت و افتقار میگوید: الهی از کرم تو همین چشم داریم و از لطف تو همین گوش داریم بیامرز ما را که بس آلوده‌ایم بکرد خویش، بس درمانده‌ایم بوقت خویش، بس مغروریم به پندار خویش، بس محبوسیم در سزای خویش، دست گیر ما را بفضل خویش، باز خوان ما را بکرم خویش، بارده ما را باحسان خویش.