Қавлаи таъолӣ : إни аллоҳи уштурии ман алмؤмнин худоӣ бихаред аз гиравидагон , أнФсҳму أмўолҳми танҳои эшон ва молҳои эшон , бأни ?лаами алҷнаҳ то биҳишт , эшонро буд , иқотлўни фии сиблати аллоҳ то бо душмани худо куштан кунанд аз баҳри худо , Фиқтлўни эшон кашанду иқтлўни эшонро кашанд , въдои алайҳи ҳқои въдист бар худои баростӣу дурустӣ , фии алтўроаҳу алإнҷилу алқуръон дар тавроту Инҷилу қуръон боз намӯда ва гуфта , ва ман أўФии бъҳдаҳи ман аллоҳ ва кист бози омадатар бпимони худ аз худоӣ , Фостбшрўои шодбид , ббиъкми алзии боиътм ба бойени харид ва фурухт ки кардеду злки ҳўи алФўзи алъзим . ( 111 ) онаст он пирӯзии бузургвор .

قوله تعالی: إِنَّ اللَّهَ اشْتَری‌ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ خدای بخرید از گرویدگان، أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ تنهای ایشان و مالهای ایشان، بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ تا بهشت، ایشان را بود، یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ تا با دشمن خدا کشتن کنند از بهر خدا، فَیَقْتُلُونَ ایشان کشند وَ یُقْتَلُونَ ایشان را کشند، وَعْداً عَلَیْهِ حَقًّا وعدیست بر خدای براستی و درستی، فِی التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِیلِ وَ الْقُرْآنِ در تورات و انجیل و قرآن باز نموده و گفته، وَ مَنْ أَوْفی‌ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ و کیست باز آمده‌تر بپیمان خود از خدای، فَاسْتَبْشِرُوا شادبید، بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بایَعْتُمْ بِهِ باین خرید و فروخت که کردید وَ ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ. (۱۱۱) آنست آن پیروزی بزرگوار.

Алтоӣбўн бо худоӣ грўндгонанд , алъобдўн худоӣ прессатонанд , алҳомдўни худоӣ стоиндгонанд , алсоӣҳўни рӯза доронанд , алрокъўни алсоҷдўни намоз гузоронанд , аломрўни болмърўФи некӯкорӣ Фрмоиндгонанд ,у алноҳўни ани алмнкр ва аз нописанди боз занандагонанд ,у алҳоФзўни лҳдўди аллоҳу андозаҳои худоиро кӯшндагонанд ,у башари алмؤмнин . ( 112 ) ва шод кун гиравидагонро .

التَّائِبُونَ با خدای گروندگان‌اند، الْعابِدُونَ خدای پرستان‌اند، الْحامِدُونَ خدای ستایندگان‌اند، السَّائِحُونَ روزه‌داران‌اند، الرَّاکِعُونَ السَّاجِدُونَ نماز گزاران‌اند، الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ نیکوکاری فرمایندگان‌اند، وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْکَرِ و از ناپسند باز زنندگان‌اند، وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ و اندازه‌های خدای را کوشندگان‌اند، وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ. (۱۱۲) و شاد کن گرویدگان را.

Мо кони ллнбӣ раво набӯд ва сазо набӯд , пайғомбарро ,у аллазӣнаи омнўо ва эшон ки гиравидагонанд , أни истғФрўои ллмшркин ки омурзиш хоҳанд мушриконро ,у луи конўои أўлии қурбӣ ва ҳар чанд хуишон ва наздикон бошанд , ман баъди мо табин ?лаами пас онкии пайдои гашти мؤмнонро , أнҳми أсҳоби алҷҳим . ( 113 ) ки он хешовандон дӯзахёнанд .

ما کانَ لِلنَّبِیِّ روا نبود و سزا نبود، پیغامبر را، وَ الَّذِینَ آمَنُوا و ایشان که گرویدگان‌اند، أَنْ یَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِکِینَ که آمرزش خواهند مشرکان را، وَ لَوْ کانُوا أُولِی قُرْبی‌ و هر چند خویشان و نزدیکان باشند، مِنْ بَعْدِ ما تَبَیَّنَ لَهُمْ پس آنکه پیدا گشت مؤمنانرا، أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِیمِ. (۱۱۳) که آن خویشاوندان دوزخیان‌اند.

Ва мо кони истиғфори إброҳими лأбиаҳ ва набӯд он омурзиш хостани иброҳӣми падари хешро , إлои ани мавъидаи въдҳои إёҳи магар аз баҳри ваъдае ки вайро дода буд , Флмои табин ?ла чун иброҳӣмро пайдо шуд , أнаҳи адуи ллаҳ ки падар ӯ душманаст худоиро , тбрأ манеҳ безории ҷусти азуи إни إброҳими лأўоаҳи ҳалим . ( 114 ) ки иброҳӣми аўоаҳ буд , бо худованди худ , гроиндаҳу гардандау бурдбор .

وَ ما کانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِیمَ لِأَبِیهِ و نبود آن آمرزش خواستن ابراهیم پدر خویش را، إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِیَّاهُ مگر از بهر وعده‌ای که وی را داده بود، فَلَمَّا تَبَیَّنَ لَهُ چون ابراهیم را پیدا شد، أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ که پدر او دشمن است خدای را، تَبَرَّأَ مِنْهُ بیزاری جست ازو إِنَّ إِبْراهِیمَ لَأَوَّاهٌ حَلِیمٌ. (۱۱۴) که ابراهیم اوّاه بود، با خداوند خود، گراینده و گردنده و بردبار.

Ва мо кони аллоҳи лизли қўмои баъди إзи ҳдоҳм ва нест худои ъзу ҷл ки қавмиро зойеъ кунаду табоҳи пас онкии эшонро ақл доду фаҳм , ҳатто ибини ?лаами мо итқўн то он гуҳ ки эшонро пайдо кунад , чун бояд кушед то расанд , إни аллоҳи бакули шайъи ءи алӣам . ( 115 ) ки худои баҳама чиз доност .

وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ و نیست خدای عز و جل که قومی را ضایع کند و تباه پس آنکه ایشان را عقل داد و فهم، حَتَّی یُبَیِّنَ لَهُمْ ما یَتَّقُونَ تا آن گه که ایشان را پیدا کند، چون باید کوشید تا رسند، إِنَّ اللَّهَ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ. (۱۱۵) که خدای بهمه چیز داناست.

إни аллоҳи ?лаи малики алсмоўоту алأрзи худоироаст подшоҳии ҳафт осмон ва ҳафт замин , яҳёу имити мурда зинда мекунад ва зинда мемеронад , ва мо лаками ман дуни аллоҳи ман валеу лои насир . ( 116 ) ва нест шуморо ҷузи худои корисозӣ ва на ёрии диҳӣ .

إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ خدای را است پادشاهی هفت آسمان و هفت زمین، یُحْیِی وَ یُمِیتُ مرده زنده میکند و زنده می‌میراند، وَ ما لَکُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصِیرٍ. (۱۱۶) و نیست شما را جز خدای کاری سازی و نه یاری دهی.

Лақади тоби аллоҳи тавбаи пазируфти худоӣ ва бо худ оварад , алӣ алнабӣу алмҳоҷрину алأнсори пайғомбарроу муҳоҷирону ансорро , аллазӣнаи атбъўаҳ ва эшон ки вайро паии бурданд , фии соъаҳи алъсраҳ дар ҳангоми ъусра , ман баъди мо коди пас он ки наздик буд , изиғи қулӯб Фриқ манеҳам ки аз ҷои бгштиди дилҳои гуруҳе аз муъминон , сами тоби алайҳими пас он гуҳ тавба дод эшонроу тавбаи пазируфт аз эшон , إнаҳи баҳами рؤФи раҳим . ( 117 ) ӯ бар эшон меҳрбонӣаст бахшоянда .

لَقَدْ تابَ اللَّهُ توبه پذیرفت خدای و با خود آورد، عَلَی النَّبِیِّ وَ الْمُهاجِرِینَ وَ الْأَنْصارِ پیغامبر را و مهاجران و انصار را، الَّذِینَ اتَّبَعُوهُ و ایشان که وی را پی‌بردند، فِی ساعَةِ الْعُسْرَةِ در هنگام عسرة، مِنْ بَعْدِ ما کادَ پس آن که نزدیک بود، یَزِیغُ قُلُوبُ فَرِیقٍ مِنْهُمْ که از جای بگشتید دلهای گروهی از مؤمنان، ثُمَّ تابَ عَلَیْهِمْ پس آن گه توبه داد ایشان را و توبه پذیرفت از ایشان، إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِیمٌ. (۱۱۷) او بر ایشان مهربانی است بخشاینده.

Ва алии алслосаҳи аллазӣнаи хлФўо . Он се танро ки эшонро бо пас карданд эшон , ҳатто إзои зоқти алайҳими алأрз то ҷаҳон бар эшон танги гашт , бмои рҳбт ба фарохӣ ки буд ,у зоқти алайҳими أнФсҳм ва дилҳои эшон танги гашт ,у знўоу дурусти бдонстнду яқин , أни лои млҷأи ман аллоҳ ки боз гашт нест аз худо , إлои إлиаҳи магари ҳам бо худои сами тоби алайҳими пас эшонро тавба дод ва бо худ оварад , литўбўо то боз омаданд , إни аллоҳи ҳўи алтўоби арраҳим . ( 118 ) ки худои бози орандау боз пазирасту меҳрбон .

وَ عَلَی الثَّلاثَةِ الَّذِینَ خُلِّفُوا. آن سه تن را که ایشان را با پس کردند ایشان، حَتَّی إِذا ضاقَتْ عَلَیْهِمُ الْأَرْضُ تا جهان بر ایشان تنگ گشت، بِما رَحُبَتْ به فراخی که بود، وَ ضاقَتْ عَلَیْهِمْ أَنْفُسُهُمْ و دلهای ایشان تنگ گشت، وَ ظَنُّوا و درست بدانستند و یقین، أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ که باز گشت نیست از خدا، إِلَّا إِلَیْهِ مگر هم با خدای ثُمَّ تابَ عَلَیْهِمْ پس ایشان را توبه داد و با خود آورد، لِیَتُوبُوا تا باز آمدند، إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ. (۱۱۸) که خدای باز آرنده و باز پذیر است و مهربان.