Қавлаи таъолӣ :у إни нксўои أимонҳми ман баъди ӯҳдаам . . . Алоиаҳ . Як қавл онаст ки ӣнони аҳли бидъату аҳўоءонд ки китоби худоу суннати Мустафо вопас доштанд ва онро сусти диданд , ва савоб дид раъии хешу мстҳсноти уқули фаро пеш доштанд ва бичишам таъзим дар он ннгрстнд то асири тӯҳмату шабаҳати гаштанд , на эътиқод бар басират доранд на сухан бар байнат на тариқи китобу суннат , рост чун дарахтӣ ки бехаши бидъат , соқаши залолат , шохаши лаънат , баргаши уқубат , шукуфааш надомат , мивааш ҳасрат .

قوله تعالی: وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ... الآیة. یک قول آنست که اینان اهل بدعت و اهواءاند که کتاب خدا و سنّت مصطفی واپس داشتند و آن را سست دیدند، و صواب دید رأی خویش و مستحسنات عقول فرا پیش داشتند و بچشم تعظیم در آن ننگرستند تا اسیر تهمت و شبهت گشتند، نه اعتقاد بر بصیرت دارند نه سخن بر بیّنت نه طریق کتاب و سنّت، راست چون درختی که بیخش بدعت، ساقش ضلالت، شاخش لعنت، برگش عقوبت، شکوفه‌اش ندامت، میوه‌اش حسرت.

Фармонаст аз даргоҳи иззати бҳкми ин оят : Фқотлўои أӣмаҳи алкФр . Ин дарахт аз бех бар ореду асли ин шохҳо бибаред , имомони куфру бидъатро зинҳор мдҳид ва аз эшон ҳаргиз эмин мабошед ки эшон дуздонанд ва шумо посбон . Дузди посбонро кӣ дӯст дорад ва аз вай кӣ эмин бошад ? ! аъиммаи алкФри бойени қавл ки гуфтеми башар алмрисӣаст бо дайни талбисӣу тариқи Иблисӣ , шайтони алтоқи он зроқи ботФоқи басар буд ва ӯ ки қуръонро махлуқ , гуфт , бароиу муроди ҷаъди дарҳам ки фардо дар дӯзах бо фиръавн хоҳад буд баҳами ғелон қадре ки вай зинда кардааст дайни гӯрии ҷҳми Сафавон ки дар дайни буии иқтидо кардан натавон . Ин мбтдъону пешравони куфру залолат дар охири аҳди саҳоба падед омаданду Фтнҳо дар дайн ошкоро карданд ва рӯй аз мнҳҷи ростӣ бар тофтанд то раби алъзаҳи қавмиро аз пеши равони аҳли суннат бар эшон мусаллат кард . Чун абди аллоҳи бен умру абди аллоҳи бен аббос ва монанди эшон то он бидъатҳо нафй карданду бтиғи китобу суннати бехи ҷидол ва бидъат бибареданду мутуни аҳодӣси пайғомбар ( с ) бслосли аснод муқайяд доштанду ҳақ аз ботил ҷудо карданду фарзандони худро васият карданд ки бар эшон салом макунед ва чун бимиранд бар эшон намоз макунед . Перон тариқат гуфтаанд : гуноҳи аҳли суннати бъФў . Наздиктараст аз тоъати мбтдъи бқбўл .

فرمان است از درگاه عزّت بحکم این آیت: فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ. این درخت از بیخ بر آرید و اصل این شاخها ببرید، امامان کفر و بدعت را زینهار مدهید و از ایشان هرگز ایمن مباشید که ایشان دزدان‌اند و شما پاسبان. دزد پاسبان را کی دوست دارد و از وی کی ایمن باشد؟! ائمة الکفر باین قول که گفتیم بشر المریسی است با دین تلبیسی و طریق ابلیسی، شیطان الطّاق آن زراق باتفاق بسر بود و او که قرآن را مخلوق، گفت، برای و مراد جعد درهم که فردا در دوزخ با فرعون خواهد بود بهم غیلان قدری که وی زنده کرده است دین گوری جهم صفوان که در دین بوی اقتدا کردن نتوان. این مبتدعان و پیشروان کفر و ضلالت در آخر عهد صحابه پدید آمدند و فتنها در دین آشکارا کردند و روی از منهج راستی بر تافتند تا ربّ العزّة قومی را از پیش‌روان اهل سنّت بر ایشان مسلّط کرد. چون عبد اللَّه بن عمر و عبد اللَّه بن عباس و مانند ایشان تا آن بدعتها نفی کردند و بتیغ کتاب و سنت بیخ جدال و بدعت ببریدند و متون احادیث پیغامبر (ص) بسلاسل اسناد مقیّد داشتند و حقّ از باطل جدا کردند و فرزندان خود را وصیّت کردند که بر ایشان سلام مکنید و چون بمیرند بر ایشان نماز مکنید. پیران طریقت گفته‌اند: گناه اهل سنّت بعفو. نزدیکتر است از طاعت مبتدع بقبول.

Қотлўҳми иъзбҳми аллоҳи бأидикму ихзҳму инсркми алайҳим . Самоъи нусрати бори қаттол бар эшон сабк карду ваъдаи зафари кори хатарнок бар эшон хуш кард . Инаст суннати худованди ҷли ҷалола ки бар ҳар таклифӣ тахфифӣ дошта ва бо ҳар ъусрии исрӣ равон кард .

قاتِلُوهُمْ یُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَیْدِیکُمْ وَ یُخْزِهِمْ وَ یَنْصُرْکُمْ عَلَیْهِمْ. سماع نصرت بار قتال بر ایشان سبک کرد و وعده ظفر کار خطرناک بر ایشان خوش کرد. اینست سنّت خداوند جل جلاله که بر هر تکلیفی تخفیفی داشته و با هر عسری یسری روان کرد.

Ва ишФи судӯри қавми муъминин ҳар касеро бондозаҳи бемории вай шифо дод , яке бемор аз кед шайтон , шФоءи вай дар қаҳр душманаст яке бемор аз шаҳвати нафас , шФоءи вай дар қаҳри нафаси яке бемор аз торикии дил , шФоءи вай дар нур маърифатаст яке бемор аз муҳаббат , шФоءи вай дар мушоҳидааст . Ҷаъфари бен Муҳамад аз ӣнҷо гуфтааст : лбъзҳми шФоءи алмърФаҳу алсФо ,у лбъзҳми шФоءи алтслиму алрзо ,у лбъзҳми шФоءи алтўбаҳу алўФоу лбъзҳми шФоءи алмшоҳдаҳу аллқоء .

وَ یَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِینَ هر کسی را باندازه بیماری وی شفا داد، یکی بیمار از کید شیطان، شفاء وی در قهر دشمن است یکی بیمار از شهوت نفس، شفاء وی در قهر نفس یکی بیمار از تاریکی دل، شفاء وی در نور معرفت است یکی بیمار از محبّت، شفاء وی در مشاهده است. جعفر بن محمد از اینجا گفته است: لبعضهم شفاء المعرفة و الصفا، و لبعضهم شفاء التّسلیم و الرضا، و لبعضهم شفاء التوبة و الوفا و لبعضهم شفاء المشاهدة و اللّقاء.

أми ҳсбтми أни ттркўо . . . Алоиаҳ , ман занни ана иқнъ манеҳ болдъўии дуни алтҳқиқи болмънии Фҳўи алии ғалати ман ҳисоба . Кори ҳақиқат маънӣ дорад на сӯрати даъвӣ , ҳамвори моли андари даст мункир бошаду боди андари дасти муддаӣ ,у бҳкми шаръи мункирро қавл қавласту муддаӣ агар байнат надорад қавлаши ҳазён , дунёии хасис бдъўӣ натавон ёфт , ҳақиқати ҳақи бдъўӣ кӣ тавон ёфт , ончии зери ҳукми махлуқ дар ояд бдъўӣ ҳосил наёяд , пас ончии худ дар ҳукм махлуқ наёяд бдъўӣ кӣ ҳосил ояд .

أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَکُوا... الآیة، من ظنّ انه یقنع منه بالدّعوی دون التحقیق بالمعنی فهو علی غلط من حسابه. کار حقیقت معنی دارد نه صورت دعوی، هموار مال اندر دست منکر باشد و باد اندر دست مدعی، و بحکم شرع منکر را قول قول است و مدعی اگر بیّنت ندارد قولش هذیان، دنیای خسیس بدعوی نتوان یافت، حقیقت حق بدعوی کی توان یافت، آنچه زیر حکم مخلوق در آید بدعوی حاصل نیاید، پس آنچه خود در حکم مخلوق نیاید بدعوی کی حاصل آید.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ! агар ин оҳ аз мо даъвӣаст сазои онӣ , вар лофаст биҷои онӣ , вар сидқаст вафои онии илоҳӣ ! агар даъвӣаст сухан ростаст , вар лофаст ноз ростаст , вар сидқаст кор ростаст , ар даъвӣаст на бедодаст вар лофаст аз онаст ки дил шодаст , вар сидқаст аз товон озодаст илоҳӣ ! ту доне ки кадомаст , агар даъвӣ бар карам арз кунӣ нози маро заруратаст .

پیر طریقت گفت: الهی! اگر این آه از ما دعوی است سزای آنی، ور لاف است بجای آنی، ور صدق است وفای آنی الهی! اگر دعوی است سخن راست است، ور لاف است ناز راست است، ور صدق است کار راست است، ار دعوی است نه بیداد است ور لاف است از آن است که دل شاد است، ور صدق است از تاوان آزاد است الهی! تو دانی که کدام است، اگر دعوی بر کرم عرض کنی ناز مرا ضرورت است.

Қавла : мо кони ллмшркини أни иъмрўои масоҷиди аллоҳи иморати масҷид дар ибодат мутааббидонасту ихлоси мухлисон ,у мушрик на дар шумор мутааббидонаст на дар ғмори мухлисон , иморати масҷиди кори мؤмнонсту одати эшон . Худоӣ мегуяд : إнмои иъмри масоҷиди аллоҳи ман омни биллоҳу алиўми алохр . Ва гуфтаанд масоҷиди аъзоъ бандааст ки буқати суҷуд бар замини ниҳод , ва имораташ онаст ки онро бодб шаръ доранду бзиўри ҳурмати бёроинд ,у ҳаргизи пеши махлуқ аз баҳри дунё бар замин наниҳанду ҷузи худоиро ҷли ҷалолаи истеҳқоқ суҷуд ндонанд .

قوله: ما کانَ لِلْمُشْرِکِینَ أَنْ یَعْمُرُوا مَساجِدَ اللَّهِ عمارت مسجد در عبادت متعبّدان است و اخلاص مخلصان، و مشرک نه در شمار متعبّدان است نه در غمار مخلصان، عمارت مسجد کار مؤمنانست و عادت ایشان. خدای میگوید: إِنَّما یَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ. و گفته‌اند مساجد اعضاء بنده است که بوقت سجود بر زمین نهاد، و عمارتش آنست که آن را بادب شرع دارند و بزیور حرمت بیارایند، و هرگز پیش مخلوق از بهر دنیا بر زمین ننهند و جز خدای را جل جلاله استحقاق سجود ندانند.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ! аз се чиз ки дорам дар яке нигоҳ кун : аввали суҷудӣ ки ҷузи туро аз дили брнхости дигари тасдиқӣ ки ҳар чаҳ гуфтӣ гуфтам ки рости се дигар чун бо зикрам хост дилу ҷони ҷуз туро нахост .

پیر طریقت گفت: الهی! از سه چیز که دارم در یکی نگاه کن: اول سجودی که جز ترا از دل برنخاست دیگر تصدیقی که هر چه گفتی گفتم که راست سه دیگر چون با ذکرم خاست دل و جان جز ترا نخواست.

Он гуҳ аз саранҷоми кори муъминону дараҷоти савоби мухлисон хабар дод , гуфт : ибшрҳми рбҳм брҳмаҳ манеҳу ризвону ҷинот

آن گه از سرانجام کار مؤمنان و درجات ثواب مخلصان خبر داد، گفت: یُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ وَ جَنَّاتٍ‌

. Бишорат бар ду қисмаст : яке бавоситаи малик дар охири аҳди дунё ки банда рӯй бохрт наад бишорат диҳад ки : أлои тхоФўоу лои тҳзнўоу أбшрўои болҷнаҳи алтии кантами тўъдўни яке биўостаҳи қавли малики ҷли ҷалола дар анҷумани қиёмати буқати муҳосибати ибшрҳми рбҳм брҳмаҳ манеҳ якеро бишорат буд бнъмти ҷинати якеро бишорат буд бдўоми мшоҳдту роз вале неъмату шатони мо ҳумо ,у иқол : ибшри алъосии болзкри лои лтқдими алъсоаҳи алии алмтиъини локини лзъФҳму алзъиФи аввалии болрФқи ман алқўӣ ,у иқол : ибшрҳми рбҳм брҳмаҳ манеҳ , арафаами анҳми лами ислўои илои моу слўои ман алдрҷоти бсъиҳму тоътҳму локини брҳмаҳу слўои илои тоътҳми лои бтоътҳму слўои илои нъмтҳм .

. بشارت بر دو قسم است: یکی بواسطه ملک در آخر عهد دنیا که بنده روی بآخرت نهد بشارت دهد که: أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ یکی بیواسطه قول ملک جلّ جلاله در انجمن قیامت بوقت محاسبت یُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ یکی را بشارت بود بنعمت جنّت یکی را بشارت بود بدوام مشاهدت و راز ولی نعمت و شتان ما هما، و یقال: یبشّر العاصی بالذکر لا لتقدیم العصاة علی المطیعین لکن لضعفهم و الضعیف اولی بالرفق من القوی، و یقال: یُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ، عرفهم انهم لم یصلوا الی ما و صلوا من الدرجات بسعیهم و طاعتهم و لکن برحمة و صلوا الی طاعتهم لا بطاعتهم و صلوا الی نعمتهم.

Қоли расӯли аллоҳ ( с ) мо мнкми ман аҳади инҷиаҳи амалаи қолўо :у лои анат ё расӯли аллоҳ ?

قال رسول اللَّه (ص) ما منکم من احد ینجیه عمله قالوا: و لا انت یا رسول اللَّه؟

Қол :у лои анои алои ани итғмднии аллоҳи брҳмтаҳ ,у аллоҳи ҳўи алғФўри арраҳим .

قال: و لا انا الا ان یتغمدنی اللَّه برحمته، و اللَّه هو الغفور الرحیم.