Қавлаи таъолӣ : ё أиҳои аллазӣнаи омнўои лои ттхзўои обоءкму إхўонкм . . . Алоиаҳи алломаи алсдқи фии алтўҳиди қатъи алълоқоту мФорқаҳи алъодоту ҳиҷрони алмаъорифу алоктФоءи биллоҳи алии давоми улҳолот . Ҳар ки ҳалқаи инқиёди шаръ дар гӯш фармон кунад ба биҳишт расад ҳар ки дидаи ҳирси бноўки фақр ва фоқа бидӯзад аз дӯзахи барраад , ҳар ки сифоти худ қурбони меҳр азал кунад асрори улӯми ҳақиқат аз дили ваии сари барзанад , ҳар ки ёқӯби вор дар байти алоҳзон ишқ нишинад . Ва аз алойиқу хилоиқи бабради бсҳбт мавло расад . Аз худовандони ҳиммати яке халил буд , иброҳӣм дар бдоити кори дунёро бар мисоли ситораи пеши дидаи вай дар овараданд , пас уқбои бинии андари сӯрати моҳи ҷамоли худ бар дидаи хулати вай ҷилва кард пас нафаси амморау меҳри Исмоили бҳкми баъзят бар сифати офтоби худро бадв намӯд . Халил дар нигараст бар ҳеҷ чиз аз мавҷӯдоти осори ъзи фақру нишон азал надид гуфт : нахоҳам лои أҳби алоФлини ҳамеи бикбор аз кули кун эъроз кард дунё бидоду дил аз фарзанди бардошту нафаси худро ботши намруд супурд гуфт : Фإнҳми адуи лии إлои раби Алъоламин . Ҳар ки хоҳад ки дар кӯии мувофиқат бар бисоти муҳаббат манзил кунад мураккаби ълоқтро якборагӣ пай кунад .

قوله تعالی: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَکُمْ وَ إِخْوانَکُمْ... الایة علامة الصدق فی التّوحید قطع العلاقات و مفارقة العادات و هجران المعارف و الاکتفاء باللّه علی دوام الحالات. هر که حلقه انقیاد شرع در گوش فرمان کند به بهشت رسد هر که دیده حرص بناوک فقر و فاقة بدوزد از دوزخ برهد، هر که صفات خود قربان مهر ازل کند اسرار علوم حقیقت از دل وی سر برزند، هر که یعقوب‌وار در بیت الاحزان عشق نشیند. و از علایق و خلایق ببرّد بصحبت مولی رسد. از خداوندان همّت یکی خلیل بود، ابراهیم در بدایت کار دنیا را بر مثال ستاره پیش دیده وی در آوردند، پس عقبی بینی اندر صورت ماه جمال خود بر دیده خلّت وی جلوه کرد پس نفس امّاره و مهر اسماعیل بحکم بعضیّت بر صفت آفتاب خود را بدو نمود. خلیل در نگرست بر هیچ چیز از موجودات آثار عزّ فقر و نشان ازل ندید گفت: نخواهم لا أُحِبُّ الْآفِلِینَ همی بیکبار از کل کون اعراض کرد دنیا بداد و دل از فرزند برداشت و نفس خود را بآتش نمرود سپرد گفت: فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِی إِلَّا رَبَّ الْعالَمِینَ. هر که خواهد که در کوی موافقت بر بساط محبّت منزل کند مرکب علاقت را یکبارگی پی‌کند.

Пери тариқат аз ӣнҷо гуфта : кӯии дасти ълоқт аз домани ҳақиқат кӣ Раҳон шавад то хуршеди висол аз машриқ ёфт тобон шаваду зиёдат бекарон шаваду дилу ҷон ҳар се бадваст нигарон шавад . Аҳмади яҳёи димишқии рӯзии пеши падар ва модар нишаста буд , гуфтанд , ё Аҳмад ! аз пеши мо бар хез ва ҳар куҷои хоҳии рӯ ва мо туро дар кор худо кардем . Аҳмади оби ҳасрат дар дидаи бгрдонид бар пой хост рӯй сӯй қибла кард , гуфт : илоҳӣ то кунун падарӣу модарии доштам акнӯн ҷуз ту надорам аз шаҳри димишқ бадар омад , рӯй бҷонби каъбаи ниҳоду онҷо муқӣм шуд то бист ва чаҳор мавқиф дарёфт , баъд аз он хост то қасди зиёрати падар ва модар кунад бшҳри димишқ боз омад бадар сарой расед ҳалқа дар бҷнбониди мо дар овоз дод ки : ман алии албоб ? қоли анои Аҳмад . Модар гуфт : моро фарзандӣ буд ӯро дар кор худо кардем , Аҳмаду Муҳамадро бо мо чаҳ кор . Ва ҳикояти иброҳӣм адҳам маърӯфаст ки он фарзанди ваии орзӯии дидор падар кард , аз Балх бархест ва бҳҷ шуд чун бмўсм расед иброҳӣм ӯро дид азуи баргашту бгўшаҳ боз шуд бисёр бигирист ва он гуҳ гуфт :

پیر طریقت از اینجا گفته: کوی دست علاقت از دامن حقیقت کی رهان شود تا خورشید وصال از مشرق یافت تابان شود و زیادت بی‌کران شود و دل و جان هر سه بدوست نگران شود. احمد یحیی دمشقی روزی پیش پدر و مادر نشسته بود، گفتند، یا احمد! از پیش ما بر خیز و هر کجا خواهی رو و ما ترا در کار خدا کردیم. احمد آب حسرت در دیده بگردانید بر پای خاست روی سوی قبله کرد، گفت: الهی تا کنون پدری و مادری داشتم اکنون جز تو ندارم از شهر دمشق بدر آمد، روی بجانب کعبه نهاد و آنجا مقیم شد تا بیست و چهار موقف دریافت، بعد از آن خواست تا قصد زیارت پدر و مادر کند بشهر دمشق باز آمد بدر سرای رسید حلقه در بجنبانید ما در آواز داد که: من علی الباب؟ قال انا احمد. مادر گفت: ما را فرزندی بود او را در کار خدا کردیم، احمد و محمد را با ما چه کار. و حکایت ابراهیم ادهم معروفست که آن فرزند وی آرزوی دیدار پدر کرد، از بلخ برخاست و بحج شد چون بموسم رسید ابراهیم او را دید ازو برگشت و بگوشه باز شد بسیار بگریست و آن گه گفت:

Қул إни кони обоؤкму أбноؤкму إхўонкми илои қавлаи أҳби إликми ман аллоҳу расӯла .

قُلْ إِنْ کانَ آباؤُکُمْ وَ أَبْناؤُکُمْ وَ إِخْوانُکُمْ الی قوله أَحَبَّ إِلَیْکُمْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ.

Мустафо гуфт : лои иؤмни аҳдкм ҳатто акўни аҳби илайҳи ман волидау валадау анноси аҷмъин ,у қоли с : сулс ман кун фӣаи ваҷди ҳлоўаҳи алоямони ман кони аллоҳу расӯлаи аҳби илайҳи ман сўоҳмо ва ман аҳби абди алои лҳбаҳи алои ллаҳ ва ман икраҳи ани иъўди илои алкФри баъди азои нқзаҳ аллоҳ манеҳ комаи икраҳи ани илқии фии алнор .

مصطفی گفت: لا یؤمن احدکم حتی اکون احبّ الیه من والده و ولده و الناس اجمعین، و قال ص: ثلث من کنّ فیه وجد حلاوة الایمان من کان اللَّه و رسوله احبّ الیه من سواهما و من احبّ عبد الا لحبّه الّا للَّه و من یکره ان یعود الی الکفر بعد اذا نقذه اللَّه منه کما یکره ان یلقی فی النّار.

Ҳар ки аёлу фарзанди хешу пайванду молу зёъу асбоб аз худоӣу расӯли дӯст тар дорад баҳраи вай аз мусулмонии ҷуз номӣ нест ва аз ҳақиқати имон ӯро бӯе нест , мискини он кас ки умрӣ басар оварад ва ӯро азин ҳадиси бӯе на .

هر که عیال و فرزند خویش و پیوند و مال و ضیاع و اسباب از خدای و رسول دوست‌تر دارد بهره وی از مسلمانی جز نامی نیست و از حقیقت ایمان او را بویی نیست، مسکین آن کس که عمری بسر آورد و او را ازین حدیث بویی نه.

Туро аз дарё гумон чист ки турои ҷӯӣ на . Абди арраҳмони бен абии бикри рӯзи аҳзоб берун омад дар сафи кофарони боситод ва ҳануз дар ислом наёмада буд муборизи хости абӯи бикр берун омад бар азми он ки бо вай ҷнк кунад , абди арраҳмон чун рӯй падар дид баргашт ва рӯй баргардонед . Ва аз баҳри ҳишмати абӯи бикри кас аз ёрони вай берун нашуд . Абӯи бикрро гуфтанд агар писарат ҳарб кардӣ ту чаҳ хостӣ кард . Гуфт : бони худоӣ ки Муҳамадро баростӣ бхлқ фиристод ки бар нгштмӣ то ӯ маро бикуштӣ ё ман ӯро бкштмӣ .

ترا از دریا گمان چیست که ترا جویی نه. عبد الرحمن بن ابی بکر روز احزاب بیرون آمد در صف کافران باستاد و هنوز در اسلام نیامده بود مبارز خواست ابو بکر بیرون آمد بر عزم آن که با وی جنک کند، عبد الرحمن چون روی پدر دید برگشت و روی برگردانید. و از بهر حشمت ابو بکر کس از یاران وی بیرون نشد. ابو بکر را گفتند اگر پسرت حرب کردی تو چه خواستی کرد. گفت: بان خدایی که محمد را براستی بخلق فرستاد که بر نگشتمی تا او مرا بکشتی یا من او را بکشتمی.

Лақади нсркми аллоҳи фии мўотни касӣрау явми ҳнини إзи أъҷбткми ксрткм . Аҷаб ғӯл роҳасту офати дайну сабаби заволи неъмату калиди фурқату мояи ғифлат . Аҷаб онаст ки тоъати худ , бузург донаду хизмат аз худ шиносад ва бичишам писанд , дрўнгрди бҳкми хабар , бФтўии набуввати тоъати ин чунин каси ҳаргиз бар фарқи вай барнагзарад . Пер тариқат гуфт : илоҳӣ аз ду даъвии бзинҳорму заҳри ду бФзли ту фарёд хоҳам аз онкии пиндорам ки бахуд чизе дорам ё пиндорам ки бар ту ҳақӣ дорам . Илоҳӣ аз онҷо ки будем бархестем локин бонҷо нараседем ки михўостим . Илоҳӣ ҳар ки на кушта бехудӣаст мурдораст мағбун ӯст ки насиб ӯ аз дӯстӣ гуфтораст . ӯро ки дайни роҳи ҷону дил бакораст ӯро бо дӯст чаҳ кораст . Мустафо с гуфт луи лами тзнбўо , лхшити алайкуми мо ҳўашад ман алзнби алъҷби алъҷб ,у қоли си бӣси алъбди абди тахайюлу ахтол ва насӣ алкбири алмтъоли бӣси алъбди абди тҷбру аътдӣ ва насӣ алҷбори алоълӣ . Бӣси алъбди абди сеӣу ?лаӣ ва насӣ алмқобру алблӣ .

لَقَدْ نَصَرَکُمُ اللَّهُ فِی مَواطِنَ کَثِیرَةٍ وَ یَوْمَ حُنَیْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْکُمْ کَثْرَتُکُمْ. عجب غول راهست و آفت دین و سبب زوال نعمت و کلید فرقت و مایه غفلت. عجب آنست که طاعت خود، بزرگ داند و خدمت از خود شناسد و بچشم پسند، درونگرد بحکم خبر، بفتوی نبوّت طاعت این چنین کس هرگز بر فرق وی برنگذرد. پیر طریقت گفت: الهی از دو دعوی بزینهارم و زهر دو بفضل تو فریاد خواهم از آنکه پندارم که بخود چیزی دارم یا پندارم که بر تو حقّی دارم. الهی از آنجا که بودیم برخاستیم لکن بآنجا نرسیدیم که میخواستیم. الهی هر که نه کشته بی‌خودی است مردار است مغبون اوست که نصیب او از دوستی گفتار است. او را که دین راه جان و دل بکار است او را با دوست چه کار است. مصطفی ص گفت لو لم تذنبوا، لخشیت علیکم ما هو اشدّ من الذّنب العجب العجب، و قال ص بئس العبد عبد تخیّل و اختال و نسی الکبیر المتعال بئس العبد عبد تجبّر و اعتدی و نسی الجبّار الاعلی. بئس العبد عبد سهی و لهی و نسی المقابر و البلی.

Бӣси алъбди абди ғноءу тғо ва насӣ алмбтдоу алмнтҳӣ .

بئس العبد عبد غناء و طغا و نسی المبتدا و المنتهی.

ё أиҳои аллазӣнаи омнўои إнмои алмшркўни наҷис . Кофарон хабисанд дилҳошони бнҷости куфри олӯдау бадвади ширк сиёҳ гашта ҳаргизи оби тавҳид бон нарасида ки анояти азали эшонро дар наёфта бойени хбсу наҷосати сзоءи масҷид кӣ бошад ки Машҳади қурб ҳақасту мхими алтофи карам . Ҷои поки ҷузи поконро бахуди роҳи надиҳад . Ани аллоҳи таъолии таййиби лои иқбли алои алтиб . Биҳишти ҷой поконаст , чунон ки гуфт :у мсокни тайибаи фии ҷиноти адан : ҷузи покону муъминонро бахуди роҳи надиҳад . Нўрси ман ъбоднои ман кони тқё ва дилҳои муъминон ки боби тавҳиди шастау бҷорўби ҳасрати рафтау бисоти меҳри азал дар он густарда ва аз ълоӣқу ағёр дар ҳақиқати афрод холӣ гашта лои ҷурми мухилли харгоҳи қудс иззат гаштау майдони мўослти ҳақ шуда ки ано ъанд алмнксраҳи қлўбҳми ман аҷалӣ .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ. کافران خبیث‌اند دلهاشان بنجاست کفر آلوده و بدود شرک سیاه گشته هرگز آب توحید بآن نرسیده که عنایت ازل ایشان را در نیافته باین خبث و نجاست سزاء مسجد کی باشد که مشهد قرب حق است و مخیم الطاف کرم. جای پاک جز پاکان را بخود راه ندهد. ان اللَّه تعالی طیّب لا یقبل الّا الطیب. بهشت جای پاکان است، چنان که گفت: وَ مَساکِنَ طَیِّبَةً فِی جَنَّاتِ عَدْنٍ: جز پاکان و مؤمنان را بخود راه ندهد. نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ کانَ تَقِیًّا و دلهای مؤمنان که بآب توحید شسته و بجاروب حسرت رفته و بساط مهر ازل در آن گسترده و از علائق و اغیار در حقیقت افراد خالی گشته لا جرم مخلّ خرگاه قدس عزّت گشته و میدان مواصلت حقّ شده که انا عند المنکسرة قلوبهم من اجلی.

Пер тариқат гуфт : илоҳии наздики нФсҳоءи дӯстонеи ҳозири дили зокироне аз наздик нишонат медиҳанду бартар аз онӣ , ва аз даврат меҷӯянд ва наздиктар аз ҷонӣ , надонам ки дар ҷонӣ ё ҷонро ҷонӣ на инӣ ва на онии ҷонро зиндагӣ май бояд ту онӣ . Некӯ гуфт он ҷавони мард ки гуфт :

پیر طریقت گفت: الهی نزدیک نفسهاء دوستانی حاضر دل ذاکرانی از نزدیک نشانت میدهند و برتر از آنی، و از دورت میجویند و نزدیکتر از جانی، ندانم که در جانی یا جان را جانی نه اینی و نه آنی جان را زندگی می‌باید تو آنی. نیکو گفت آن جوان‌مرد که گفت:

Ва қолати алиҳўди ъзири ибни аллоҳи алоиаҳ . Агар хитоб аз махлуқ рафтӣ айни ?шкевӣ будӣу гилаи бдўстон кардан аз душманони таҳқиқи васлату ташрифи дӯстон буд . Факами байни ман ишкўи илайҳу байни ман ишкўи анҳу . Мегуяд бегонагону душманони моро бсзои мо сифат накарданду ҳақи худовандӣ мо нашнохтанд ва ҳурмат надоштанд . Ҳамонаст ки Мустафо с гуфт : ҳикоят аз кирдигори қадими ҷли ҷалола : кзбнии ибни одаму лами икни ?лаи злку штмнӣу лами икни ?лаи злки Фомои такзиба Аёӣ Фқўлаҳи лни иъиднӣу лӣси аввали алхлқи боҳўни алии ман аъодтаҳ ва аммо шатма Аёӣ Фқўлаҳи атхзи аллоҳи влдоу анои алоҳди алсмди лами ?иладу лами авваладу лами икни лии кФўои аҳад . Гуфт : фарзанди одами марои дурӯғ зан гирифт ва нарасад ӯро ки марои дурӯғ зан гирад , ва носазо гуфт ва нарасад ӯро ки маро носазо гуяд аммо ончии дурӯғ зан гирифт онаст ки гуфт : пас аз онкӣ мардем моро нёФринди боз ва ман ҳамонам ки аввал будам дар аввал набӯд бёФридм ва аз оғози нави сохтам бохри бози офаринами чунон ки аввали офаридам ки на аввал бар ман осонтар аз охир , ман ҳамонам ки будам қодир бар камоли муқаддари зўи алҷлоли лами излу лои изол .

وَ قالَتِ الْیَهُودُ عُزَیْرٌ ابْنُ اللَّهِ الایه. اگر خطاب از مخلوق رفتی عین شکوی بودی و گله بدوستان کردن از دشمنان تحقیق وصلت و تشریف دوستان بود. فکم بین من یشکو الیه و بین من یشکو عنه. میگوید بیگانگان و دشمنان ما را بسزای ما صفت نکردند و حق خداوندی ما نشناختند و حرمت نداشتند. همانست که مصطفی ص گفت: حکایت از کردگار قدیم جلّ جلاله: کذّبنی ابن آدم و لم یکن له ذلک و شتمنی و لم یکن له ذلک فامّا تکذیبه ایّای فقوله لن یعیدنی و لیس اوّل الخلق باهون علیّ من اعادته و امّا شتمه ایّای فقوله اتخذ اللَّه ولدا و انا الاحد الصمد لم الد و لم اولد و لم یکن لی کفوا احد. گفت: فرزند آدم مرا دروغ زن گرفت و نرسد او را که مرا دروغ زن‌گیرد، و ناسزا گفت و نرسد او را که مرا ناسزا گوید امّا آنچه دروغ زن گرفت آنست که گفت: پس از آنکه مردیم ما را نیافریند باز و من همانم که اوّل بودم در اول نبود بیافریدم و از آغاز نو ساختم بآخر باز آفرینم چنان که اوّل آفریدم که نه اول بر من آسانتر از آخر، من همانم که بودم قادر بر کمال مقدر ذو الجلال لم یزل و لا یزال.

Ва аммо носазо ки фарзанд одам гуфт : онаст ки гуфт : атхзи аллоҳи влдо . Худоӣ фарзанд гирифт ва на чунонаст ки вай гуфт , ки ман ягонау иктоом безан ва бефарзанд бехеш ва бепайванд беназир ва бе монанди , он гуҳи сифати худ , худ кард гуфт : анои алоҳди алсмд . Манам худованди якто дар зоти якто дар сифот беҳамто . Қуддус ва беайб . Пок аз всФҳоءи носазо . Самадам на хӯранда ва на хоби гир . Худ беайбу маъюбпазир . Ҷаббори ҳакиму доноу қадири лами яладу лами иўлду лами икни ?лаи кФўои أҳд .

و امّا ناسزا که فرزند آدم گفت: آنست که گفت: اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً. خدای فرزند گرفت و نه چنان است که وی گفت، که من یگانه و یکتاام بی‌زن و بی‌فرزند بی‌خویش و بی پیوند بی‌نظیر و بی‌مانند، آن گه صفت خود، خود کرد گفت: انا الاحد الصّمد. منم خداوند یکتا در ذات یکتا در صفات بی‌همتا. قدوس و بی‌عیب. پاک از وصفهاء ناسزا. صمدم نه خورنده و نه خواب‌گیر. خود بی‌عیب و معیوب پذیر. جبار حکیم و دانا و قدیر لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ.